Bayan

2009-01-30T23:31:00.000+03:30

سـازمـان مـجـاهـدیـن خـلـق ایـران، دیگـر عـاریـه‌دار عـنوان تروریست نخواهد بود

2008-06-14T16:39:00.002+04:30

بازگشت به وردپرس

http://fahm.wordpress.com

2008-03-03T12:56:00.001+03:30

http://yaddashterooz.blogspot.com

2006-03-24T11:21:00.000+03:30

سلام

لطفا کليک کنيد:
http://fahm.blogspot.com

2006-03-20T12:47:00.000+03:30

سال نو مبارک!

دوستان وبلاگ‌نويس، خوانندگان محترم و هم‌ميهنان عزيز! فرا رسيدن سال 1385 را به شما تبريک می‌گويم و اميدوارم که سال خوبی برای همه‌ی ما باشد. سال 84 برای کشور ما و مردم ما، سال پر فراز و نشيبی بود، البته اگر بتوانيم موفقيت‌هايی که برخی ايرانيان داشتند و خودمان تجربه کرديم را جزو "فرازها" بياوريم. اتفاقات تلخ زيادی نيز در اين سال افتاد که به نظرم، حادثه‌ی تروريستی اخير در سيستان و بلوچستان، غم‌انگيزترين حوادث سال 84 بود. اين حادثه در نوع حوادثی که در کشور ما قابل تصور باشد نبود.

سال 84 مقارن بود با اتفاقات بسياری در صحنه‌ی سياسی که مهمترين آن، روی کارآمدن دولتی بنيادگرا و تندرو در ايران به رياست يکی از فرماندهان سابق سپاه بود. ماجرای هسته‌ای نيز آنقدر پيش رفت که گرمای آن شورای امنيت را به بررسی پرونده‌ی اتمی ايران رساند. اتفاقاتی چون حوادث بمب‌گذاری در نقاط مختلف ايران، اعتصابات، نقض حقوق بشر و ... . رخدادهای ديگری بود که آنها را در اين سال ديديم.

از آنجا که تعطيلات نوروز، فرصتی خوب برای خودسازی و آگاه شدن است، می‌توان مطالعه را جزو يکی از کارهای اصلی اين روزها قرار داد.

فايل "مروری بر مهمترين رخدادهای سال 84" که در آن چندين مقاله‌ی مرتبط با مهمترين مسائل رخ داده در اين سال را دارد، می‌تواند به ما اطلاعاتی در زمينه‌ی مسائل سياسی و اجتماعی ايران و ساير نقاط جهان بدهد. اين مقالات در سال گذشته بر روی وبلاگ "پويا ارجمند" رفت.

اميدوارم که از اين فايلها نهايت استفاده را ببريد، برای دريافت فايل می‌توانيد از هر يک از دو دسته لينک زير استفاده کنيد. در صورتی‌که فايل فونت لوتوس (معمولی و بولد) را قبلا دانلود و در قسمت فونت‌های کنترل پنل ويندوزتان کپی کرده‌ايد، تنها لازم است که فايل فونت‌های ياقوت (ياقوت در حالت معمولی و ياقوت در حالت بولد) را دانلود کرده و فايل مقاله‌ی "مروری بر رخدادهای 1384" را دانلود کنيد.

در صورتی‌که بخواهيد، همچنين می‌توانيد از لينک‌های زير فايلها را دانلود کنيد (www.sharemation.com):

دانلود فايل فونت لوتوس در حالت معمولی

دانلود فايل فونت لوتوس در حالت بولد

دانلود فايل فونت ياقوت در حالت معمولی

دانلود فايل فونت ياقوت در حالت بولد

دانلود فايل مروری بر مهمترين رخدادهای سال 1384

در صورتی‌که بخواهيد، همچنين می‌توانيد از لينک‌های زير فايلها را دانلود کنيد (www.sharemation.com):

دانلود فايل فونت لوتوس در حالت معمولی

دانلود فايل فونت لوتوس در حالت بولد

دانلود فايل فونت ياقوت در حالت معمولی

دانلود فايل فونت ياقوت در حالت بولد

دانلود فايل مروری بر مهمترين رخدادهای سال 1384

2006-03-18T23:15:00.000+03:30

از آنجا که دوستان، اطلاعی در مورد فايل‌های پی‌دی‌اف نمی‌دهند، برداشت من اينست که مشکلی وجود ندارد و همه‌ی دوستان می‌توانند فايل‌ها را دريافت و مطالعه کنند. فايلی که این‌بار برای شما ارائه خواهم داد، مربوط به ترجمه‌ای است از سخنان وزير خارجه‌ی بريتانيا که دوشنبه‌ی هفته‌ی گذشته در لندن در موسسه‌ی بين‌المللی مطالعات استراتژيک بيان کرد.

اين فايل در حدود ده صفحه، ترجمه‌ی تمامی متن سخنرانی را در بر دارد. اميدوارم که اهل آن و علاقه‌مندان از اين فايل استفاده‌ی لازم را ببرند.

دريافت فايل ترجمه‌ی متن سخنان وزير خارجه‌ی بريتانيا

دريافت فايل فونت لوتوس

دريافت فايل فونت لوتوس در حالت بولد

اگر نتوانستيد از لينک‌های زير دانلود کنيد:

دريافت فايل ترجمه‌ی متن سخنان وزير خارجه‌ی بريتانيا

دريافت فايل فونت لوتوس

دريافت فايل فونت لوتوس در حالت بولد

2006-03-13T12:16:00.000+03:30

شايد جای تعجب باشد اتفاقی که برای فايل پی‌دی‌اف ساز (آکروبات) افتاده، اما حقيقتی است که فکر می‌کنم از اشکالاتی باشد که در فونت قديمی لوتوس وجود دارد. دوستان! برای اينکه فايل مقاله‌ی جديد را بتوانيد بخوانيد دو فونت ديگر لوتوس که جديد هستند را از لينک‌های زير دريافت کنيد و در قسمت فونت‌های کنترل پنل خود کپی کنيد.

مقاله‌ای که لينک دريافتِ آن در زير گذاشته شده است، مجموعه‌ی مقالاتی است با عنوان "چگونه با جاه‌طلبی هسته‌ای جمهوری اسلامی مقابله کنيم؟" در اين مقاله‌ی 39 صفحه‌ای، شما مطالبی در ارتباط با مراحل مختلف رويارويی غرب با جمهوری اسلامی جهت ممانعت از دستيابی به تسليحات هسته‌ای را از نظر خواهيد گذارند. اين فايل را به‌تازگی مورد بازنگری و انتشار مجدد قرار داده‌ام و اميدوارم اهل فن و علاقه‌مندان استفاده‌ی لازم را از آن ببرند.

فونت لوتوس را دريافت کنيد

فونت لوتوس در حالت ضخيم آن را دريافت کنيد

مقاله را دريافت کنيد

2005-07-24T18:59:00.000+04:30

پويا ارجمند در وبلاگ جديد خود خواهد نوشت

دوستان و خوانندگان عزيز!

پس از مدتی که از فضای وبلاگ‌شهر دور بودم، اکنون آمده‌ام تا با نوعی ديگر از نحوه‌ی پرداختن به مسائل در "وبلاگ‌نويسی خود" تحول ايجاد کنم. اينبار نه فقط از سياست، بلکه نگاه دقيق خود را به مسائل اجتماعی، فرهنگی و مسائل اقتصادی نيز خواهم داشت.

برای درک تنوع آمدن خود، خطوط قرمزی که بابت اسمهای مختلفی که روی وبلاگ‌ گذاشته می‌شود و آن را تحت‌تاثير قرار می دهد، کنار گذاشتم و در وبلاگی با نام خودم "پويا ارجمند" نوشتن را آغاز کرده‌ام. برای اولين پيام نيز موضوع تحليل فيلم "مايل سبز" را انتخاب کردم.

اميدوارم که در اين شکل از نوشتن که به زوايای ديگری از عقايد و نظرات من که بعضا در جريان زندگی‌ام نیز هست، آگاهی پيدا می‌کنيد، جذابيتی که در نوشته‌های خوانندگان ديگر نوع وبلاگها وجود دارد مشاهده کنيد، همچنين کسالتی که از ديدن موضوعات سياسی و تکراری بر شما احيانا پديد می‌آمد، مرتفع شود.

http://pooyaarjomand.blogspot.com

pooyaarjomand@gmail.com

پويا ارجمند

2005-05-20T00:59:00.000+04:30

سلام

از دوستان و وبلاگ نويسان عزيز که لطف می کنند و به سياستمدار لينک می دهند، می خواهم که اطلاع دهند تا به قرار دادن لينک آنها اقدام کنم.

فکر می کنم سايت سياستمدار بتواند بخشی از نياز حقيقی به سياست به معنای اصلی آن را برطرف کند.

از همه شما برای همراهی تا تشکر می کند.

www.siasatmadar.com

2005-05-15T20:42:00.000+04:30

درباره سايت سياستمدار، گرداننده و سياست آن

اجازه دهيد قبل از اينکه از سايت و اهداف آن حرفی زده باشم، در مورد خودم مطالبی را عرض کنم، تا شما نيز با گرداننده‌ی سايت آشنايی بيشتری پيدا کنيد. پويا ارجمند هستم، دانشجوی ساکن تهران و هشت سال است که به مباحث و نويسندگی در سياست می‌پردازم. (رشته‌ام ارتباطی با مسائل سياسی ندارد) وبلاگ‌نويسی را از دو سال و نيم پيش آغاز کردم و در تقريبا تمامی سايت‌هايی که خدمات وبلاگ داشتند، تجربه داشته‌ام. در پرشين بلاگ، وبلاگ "صدای آزادی" را داشتم. در بلاگ اسکای، "صدای آزادی" و در بلاگ اسپات دو وبلاگ "ايران آزاد" و "بيان". علاقه‌ی من به مسائل سياسی، اينقدر زياد بود که در چندين مورد از اين مباحث، دست به تحقيقاتی زدم. تحقيق در مورد ولايت فقيه که بيش از چهارصد صفحه شد، تحقيق در مورد ماجرای کوی دانشگاه تهران که قريب به پنجاه صفحه شد، تحقيق در مورد دادگاه غلامحسين کرباسچی، شهردار اسبق تهران از ابتدايی‌ترين تحقيقات‌ام بودند. با آشنايی با اينترنت در تابستان 1380، جهانی را در برابر چشمانم ديدم که از حيرت آن هنوز چيزی کاسته نشده است و بهت‌زده‌ی اين معجزه هستم و بايد بگوييم چيزی که در من درباره‌ی اينترنت اتفاق افتاده، عادت به اين شگفتی است.

از آنجا که ممکن است بسياری مايل باشند در مورد من بيشتر بدانند و از کلی‌گويی کليشه‌ای خوششان نيايد، در مورد زندگی و اعتقادات و مسيری که طی کرده‌ام، به همين صورتی که در مورد اينترنت و داستان وبلاگ‌نويسی‌ام روشن گفتم، ادامه می‌دهم. من در خانواده‌ای بزرگ شده‌ام که سطح تحصيلات خوبی داشتند. شايد خيلی موفقيت بزرگی از لحاظ علمی بدست نياورده‌ام باشم، اما فکر می‌کنم خوب تربيت شدم و آدم بدی نباشم. از مزاحمت خيلی بدم می‌آيد. تا الان سعی کرده‌ام مزاحم کسی نباشم. آزار رساندن به ديگران را آزار رساندن به خودم می‌دانم. ای کاش فضای ايران طوری بود که شما می‌توانستيد فيلمی از زندگی من ببينيد و بسياری از اين مطالب را تصديق می‌کرديد. از ماديات به اندازه‌ی نياز دارم و به آن قانع هستم. خانواده‌ام را دوست دارم. ما در سطح متوسطی زندگی می‌کنيم. در بين مردم آذری در جنوب تهران درس خوانده‌ام، در ميانه‌ی تهران و دقيق‌تر در غرب تهران ساکن هستم.

از آنجا که قرار است در مورد سايت و اهداف آن هم مطالبی عرض کنم، در مورد خودم به همين ميزان اکتفا می‌کنم. سايت سياستمدار، در حقيقت اجرا شده‌ی ايده‌ای است که نزديک به چندين ماه است در سر دارم. اگر بگويم ايده‌ی درست کردن سايت را خيلی قبل‌تر داشتم، دروغ نگفته‌ام. ابتدا به سايت‌هايی که فضای رايگان برای ايجاد سايت می‌دادند مراجعه کردم، کار کردن با اين سايت‌ها چندان هم آسان نيست و با توجه به آدرس طولانی، موفقيت سايت خيلی بعيد است. پس از مدتی که وبلاگ‌نويسی را در وبلاگ بيان به شکل علاقه‌مندانه‌ای دنبال کردم، پيشنهادی از يکی از ايرانيان عزيز که سايت اطلاعات.نت را می‌گردانند و من مقالات خود را از جمله به اين سايت می‌فرستادم، دريافت کردم. پيشنهاد سخاوتمندانه‌ای که البته قبل از اينکه مربوط به شخص من باشد، از علاقه‌ی ايشان به کشورشان و هدف مقدسی که داشتند، نشات گرفته بود. تشخيصی که وظيفه را برای من که موضوع پايان وبلاگ‌نويسی و خداحافظی از وبلاگ‌شهر، مدت چند هفته‌ای فکرم را مشغول کرده بود - و از اينکه وبلاگ‌ام با زحمت فراوانی که برای مطالب آن می‌کشم، در حد پنجاه بازديد کننده متوقف شده و رشدی در آن نمی‌ديدم، متاسف بودم- ايجاد کرد.

ايجاد فضا با مديريت خودم، يک خوشحالی داشت و يک هيجان. خوشحالی از اينکه يک فضای خوب با امکاناتی که خيلی جالب است و يکی از آنها چيزی است که من در اين دو ساله خيلی با آن مشکل داشتم، يعنی آپلود کردن عکسها، چيز کمی نيست. خب! من عکسهای بسياری را از دو سال قبل در هارد کامپيوترم ذخيره کردم، اين فرصت خوبی برای استفاده از آنها بود. مقالات زيادی نوشته بودم، بيش از پانصد مقاله که در وبلاگ‌هايم وجود داشت و می‌توانستم يک نظم خوبی برای استفاده از آنها بدهم. اما هيجان و اضطراب هم وجود داشت. کار با سايت در ابتدا، ده‌ها بار پيچيده‌تر از وبلاگ است. اما همه‌ی نگرانی‌ام اين نبود. نگرانی بيشتر اين بود که اين من هستم که حالا بايد کارهايی که به ديگران می‌گفتم، انتقاداتی که از آنها به سبب بهره نگرفتن از امکانات‌شان داشتم، بايد عملی کنم.

برای نامگذاری سايت، اسمهای مختلفی پيشنهاد داده شد. خودم هم يکسری اسمها مد نظرم بود که بسياری از اسمها به دليل اينکه قبل از من به افرادی ديگر داده شده بود، امکان واگذاری‌اش نبود. اما نام "سياستمدار"، دو جنبه داشت. اولا اينکه مبتنی بر فرد بود که خوب با توجه به اينکه سايت بر محور شخص من پايه‌گذاری شد و کسی غير از دوست مساعدت‌کننده‌ی ما که کارهای طراحی اوليه را انجام دادند، فعاليتی نداشت، جنبه‌ی فردگرايانه‌ی آن را نشان می‌داد و ثانيا اينکه موضوع سياسی را به نحو جالبی به خواننده منتقل می‌کرد. اسم با مسما و خوبی به نظرم آمد.

سايت به اينصورت هدف‌گذاری شده که اصل بر مخاطب خاص باشد و بعد مخاطب عام. سايت سياستمدار اصلا به دنبال اين نيست که همه‌ی خبرهای روز را پوشش دهد و يا اينکه حتی خبرهای روز مربوط به موضوع را به طور کامل بياورد، بلکه سايت سياستمدار مانند يک سياستمداری که يک پرونده روی ميز خود دارد و بايد در مورد آن مطالعه کند و نظر بدهد و تنها می‌خواهد زير مطالب مهم، خط پررنگ بکشد، می‌خواهد خوانندگان را با خود به مطالعه‌ی اين پرونده که به نام "موضوع هفته" متجلی است، همراه کند.

مسائل سياسی، اجتماعی و اقتصادی بنا به تناسب اهميتی که در برهه‌ای از زمان داشته باشند، به موضوع هفته تبديل می‌شوند. در سايت، قسمتهايی متنوع قرار داده شده. قسمت موضوع هفته، به طرح موضوع هفته و مقدمه‌ای از آنچه اهميتِ انتخاب آن را ايجاد کرده خواهد پرداخت. قسمت تفسير، سعی خواهد کرد که هر روز با يک تفسير مرتبط با موضوع هفته خوانندگان را با مقاله‌ای که خود خواهم نوشت، در جريان تحليلی از آن موضوع قرار دهد. در قسمت سايت، شما ترجمه‌ای از يک مقاله و يا گزارشی از يک نشريه خارجی در ارتباط با آن موضوع خواهيد ديد. در قسمت گزارش، سعی خواهد شد که نمايی کلی و مروری از آنچه در ارتباط با موضوع اتفاق افتاده ارائه شود. در قسمت وبلاگ‌ها که خيلی از نظر سايت اهميت دارد، مقالاتی از وبلاگ‌ها را در همين ارتباط خواهيم داشت. در قسمت عکس و خبر هم به همين ترتيب.

نمی‌گويم که سايت سياستمدار، آخر سايت است و آخر سياسی. اما ادعا می‌کنم نهايت چيزی است که يک فرد سياسی در ايران بتواند دست‌تنها مطالب آن را تهيه کند و سايت را تنظيم و ارسال کند. حاضرم با شما شرط ببندم که کسی اينقدر علاقه و عشق به اين مسائل ندارد که بيشتر از اين از دست‌اش برآيد. اما دوست دارم که اين سايت خيلی قوی‌تر شود، اين امکان وجود دارد. من معتقدم که بسياری از ما استعدادهای خوبی داريم که اگر از آنها استفاده کنيم، کارهای اعجاب‌آوری خواهيم کرد. آنهايی که دست روی دست گذاشته‌اند و گذر زمان و گذر عمر خود را می‌بينند، آيا توانايی پاسخ به خود را حتی دارند؟

سايت سياستمدار، خانه‌ی همه‌ی ايرانيانی است که دوست دارند حقايق سياسی را دريابند. علاقه‌مندم که با همه‌ی شما دوست باشم و از همکاری با شما خوشبخت شوم.

www.siasatmadar.com

2005-05-14T20:38:00.000+04:30

www.siasatmadar.com

2005-05-11T22:21:00.000+04:30

سايت سياستمدار، سايتی برای آنها که عمق سياست را می‌خواهند

"خدای را سپاس که بندگانش را به عمل ناکرده، مجازات نمی‌کند و تا مهلت تمام نشده اجل‌شان را نمی‌رساند."

دوستان عزيز، خوانندگان وبلاگ بيان!

پس از خداحافظی از وبلاگ‌شهر فارسی - با همه‌ی تعلق‌خاطری که به آن داشتم- اينک، لطفِ خدا از آستين يک ايرانی برآمد و ياری رساند. سايت سياستمدار را ساخته‌ايم برای آنان که انديشه‌شان فراتر از بغض و کينه، توهين و دشنام و همچنين لق‌لقه‌ی زبان رفته و در صدد بيان نکته‌ای از عمق سياست است.

اگرچه می‌دانم که جو وبلاگ‌شهر، آنقدر خمودگی پيدا خواهد کرد که کسی از اهل قلم توان تحمل آن را نخواهد داشت و بی‌مهری مضاعف گريبان‌گير آنها خواهد شد، اما هر آنچه در توان است بايد برای جلوگيری از آنچه در مورد من اتفاق افتاد، برای ديگران انجام داد.

اگر شخص وبلاگ‌نويسی حرفی جدی داشته باشد، برخلاف آنچه که متصور است، در وبلاگ‌شهر فارسی به جايی نمی‌رسد. شايد خيلی کم باشند کسانی که مانند من به موضوعات سياسی می‌پردازند، اما مطمئنم که بسياری از آنها به دليل اينکه مطالب‌شان مورد توجه قرار نمی‌گيرد و به دليل اينکه وبلاگ‌شان معروف نيست و در فهرست "گروه‌های اصلی" وبلاگ‌شهر نيست، از اين تلاش صرف‌نظر کرده‌اند. به اين مطلب باور دارم که بسياری دارای استعداد فراوانی هستند که در صورت استفاده از آنها؛ اولا نشاط بسياری در خود آنها ايجاد می‌شود و ثانيا تاثير فراوانی از لحاظ آگاهی‌رسانی بر عموم خواهد گذاشت.

سه و نيم ميليون کاربر اينترنت - در ايران- که اکثريت آنها به صورت روزانه در اينترنت هستند، دنبال مقالات علمی برای ترجمه و انجام مطالعات علمی نيستند، بلکه بيشتر اوقات خود را در گفت‌و گوهای اتاقهای چت و يا گشت‌و گذارهای بدون بازده صرف می‌کنند. بجز آنها که تمايلی به استفاده‌ی بهتر از وقت خود ندارند و زمان را، مانند بسياری از چيزهايی ديگری که دارند می‌سوزانند، افرادی هستند که از اين وضعيتی که برای زمان خود ايجاد کرده‌اند، ناراضی هستند.

آنهايی که از برنامه‌های تلويزيون ناراضی هستند، اگر در اينترنت که نه صدها کانال تلويزيونی که ميليونها سايت متنوع که اين کانالها نيز جزئی کوچک از آن هست، سراغ موضوعاتی می‌روند که حتی برای چند ساعت بعد، آنها را با نشاط نگه نمی‌دارد، آيا مسوول اين بد سليقگی، کسی جز خود آنهاست؟

آيا افرادی از ما که ادعای سياسی بودن داريم و خيلی هم به شعور سياسی خود می‌نازيم، وقتی در ميان ده‌ها هزار روزنامه و مجله، در سراسر جهان که روی اينترنت است و ما می‌توانيم آنها را استفاده کنيم، به آدرس روزنامه‌ی شرق می‌رويم و مطلبی از آن را می‌خوانيم، بايد از رخوت سياسی خود و اين استيصالی که گريبان‌گير بسياری از ما شده، تعجب کنيم؟

اگر می‌خواهيم لوازم التحرير بخريم، نوع خارجی آن را انتخاب می‌کنيم که کار بهتری دارد. اگر می‌خواهيم لوازم خانه بخريم، همينطور، اگر لباس و پارچه می‌خواهيم بخريم همينطور، پس چطور برای روح و فکر خود پس‌مانده‌ی تفکرات نادرست را انتخاب می‌کنيم؟ آيا روزنامه‌هايی که در خارج از کشور برای مردم آنجا برای اطلاع از اوضاع کشور ما چاپ می‌شود، اينقدر پيش‌پا افتاده است که روزنامه‌های داخلی بر آن ترجيح داده می‌شود؟ روزنامه‌ها و سايت‌هايی که هر آنچه در قالب سخنرانی، دستور و قانون که از طرف کسانی ساخته و پرداخته شده که ما اصلا آنها را قبول نداريم. مطمئنا سازندگان اين مطالب قصد تعالی فکر را ندارند، خود خوب می‌دانند چه می‌سازند، تا فکر را سطحی نگه دارند.

اگر به سياست علاقه‌ای نداريم، هيچ مساله‌ای نيست، اگر به حکومت نمی‌خواهيم انتقادی داشته باشيم هيچ مساله‌ای نيست، اشکال آنجاست که ما کار بهتری برای خود اختيار نمی‌کنيم. آنهايی که از اينترنت استفاده‌ای غير از اين دارند، چه بهره‌ای برده‌اند که مايه‌ی نشاط روحی‌شان شده باشد؟

هدف‌داشتن در زندگی آنقدر اهميت دارد که حتی می‌توانيم بگوييم "هدف بد داشتن، بهتر از بی‌هدفی است". من در مقالات‌ام تا به حال بارها در نقد مرفهان بی‌درد سخن گفته‌ام، اما اين را هم بايد گفت آنهايی که هدف خود را تامين ماديات قرار داده‌اند و به آن رسيده‌اند، لااقل دنيای خود را تامين کرده‌اند و به هدف خود رسيده‌اند، اما آنهايی که نمی‌دانند چه می‌خواهند و چه می‌کنند، گاهی به اين طرف و گاهی به آن طرف و ول معطل هستند، مصداق خسره الدنيا و الاخرﺓ هستند. هم دنيای خود را تباه کرده‌اند و هم آخرت خود را.

غرض‌ام از اين نوشته آن است که هر کس می‌خواهد در راهی که برگزيده‌ايم به ما بپيوندد، دست او را می‌فشاريم. فرصت جبران را قدر نهيم و نگذاريم نقمت از دست دادن اين فرصتها ما را فرا بگيرد.

2005-05-06T14:39:00.000+04:30

در اعتراض به فضای موجود وبلاگ‌شهر

اين پويا ارجمند است که اين جملات را برای شما می‌نويسد:

"سابقه‌ی دو ساله‌ی وبلاگ‌نويسی هم نمی‌تواند، در مقابل فضای نامساعد ايجاد شده، من را ترغيب به ماندن کند. من نه به دليل فشار سياسی شخص يا گروهی، يا به دليل مشغله و کار و نه هيچ دليلی ديگری بجز آنچه که فضای نامناسب وبلاگ‌شهر می‌دانم، عطای وبلاگ‌شهر را به لقايش بخشيده‌ام.

اگر بگويم مشغله‌ی کاری و درسی ندارم، دروغ است. اما مگر در دو سال گذشته نداشته‌ام؟ شايد برخی از خوانندگان قديمی بخاطر بياورند روزهايی که همگان در مسائل شخصی خود غرق بودند، اما اين وبلاگ بيان بود که هر روز بود و مطالب‌اش به تاخير نمی‌افتد. اگر اسباب‌کشی داشتم، هر چقدر هم که خسته می‌شدم، اما اين باعث نمی‌شد که عشق و علاقه‌ی خود را که در وبلاگ‌نويسی يافته بودم، فراموش کنم وصبح تا عصر اثاث‌کشی داشتيم و شب مطلب‌ام روی وبلاگ بود! اگر امتحانی داشتم، خيلی تلاش می‌کردم که از کارهايی که می‌شود بزنم و مطلبی که تشخيص داده‌ام را در وبلاگ بياورم.

اما چرا با اين وضعيت نمی‌سازم؟ چون دريافته‌ام که وضع موجودی که از دو سال پيش که در وبلاگ‌شهر ديده‌ام، نه به سمت رشد که سکون و چندی قبل به سمت عقب در حال بازگشتن است. اين عادت بدی است که با شرايطی که درست نيست، بسازيم. سازش با شرايط ناسالم، يعنی پذيرفتن آن، يعنی مشروعيت دادن به آن، يعنی تبديل شدن به يک جزء از آن. شرم دارم که وبلاگ‌نويسی‌ام موجب مشروعيت يافتن افرادی شود که در جمهوری اسلامی کار می‌کنند، و يکی از مقامات آن هستند و توانسته‌اند با فانتزی کردن مطالبی، خود را قالب کنند و تاسف که بسياری که به اين حضور جلوه‌ای خاص بخشيدند.

اين فضای جديد، با آنچه بتواند مرا در تنفس در آن آرامش بخشد و بسياری که تصوری از وبلاگ‌خواندن دارند، راضی کند، اصلا شباهتی ندارد. رکود وبلاگ‌شهر با وضعيت موجود بسيار قابل تصور است. اميدوارم که فضای بهتری برای وبلاگ‌نويسی مهيا شود.

خوانندگان عزيزی که از اقصی نقاط دنيا اين وبلاگ را مورد لطف قرار دادند و قدم‌رنجه کردند و در طول ماه‌های گذشته همراه با آن بودند، برايم همواره ارزشمند بوده‌اند و يکی از دلايل‌ام برای نوشتن، تعهدی عميق بوده که به آنها داشته‌ام. از همه‌ی شما ممنونم."

2005-05-04T11:38:00.000+04:30

مردمی که با رنـج و ظـلم می‌سازند

نوشته: پويا ارجمند

وقتی که دنيا به مردم ايران نگاه می‌کند، اولين مساله‌ای که در ذهن‌اش ايجاد می‌شود، اين نيست که "مردم ايران در چه وضعيت وحشتناکی بسر می‌برند"، همچنين آنهايی که در مورد وضعيت حقوق بشر در ايران، مسائل مختلفی را بررسی کرده‌اند، حيرت و شگفتی‌شان از اين نيست که نقض حقوق بشر چقدر ابعاد گسترده دارد. بلکه حيرت دنيا نسبت به اين مسائل؛ اينست که "چطور مردم ايران با اين شرايط می‌سازند". وقتی مقاله‌نويسهای روزنامه‌های معتبر دنيا به ايران می‌آيند و گزارش‌های واقعی از وضعيت مردم ايران را می‌نويسند، اين تعجب و شگفتی، بخشی از آنچه می‌نويسند است، اينکه مردمی با اين وضعيت وحشتناک خود را وفق دهند و دَم بر نياورند، تعجب‌آور هم هست. يکی از روزنامه‌نگاران فرانسوی وقتی وضعيت محروميت مردم ايران را از نزديک ديده بود و به ساختمانها و موسسات متعلق به سپاه پاسداران نگاهی افکنده بود، می‌پرسد که "آيا مردم ايران در همين زمينی که ما زندگی می کنيم، نيستند؟" آری، حيرت اينقدر بزرگ است که مردم دنيا متعجب می‌شوند که چطور حکومتی اينقدر به مسائل و مشکلات مردم‌اش بی‌اعتنا است، و ملت هم هيچ کاری برای احقاق حق خود انجام نمی‌دهد. آيا نبايد در اينجا گفت، "مگر ايرانی‌ها روی کره‌ای ديگر زندگی می‌کنند؟"

تصور اينکه افرادی که در خارج از ايران زندگی می‌کنند، بتوانند شرايط زندگی اکثريت مردم را درک کنند، درست نيست. بايد گفت که درک آنچه اين ملت با آن دست‌و پنجه نرم می‌کند، نه تنها از درک آنها خارج است، بلکه فهم وضعيتی که چند سال ديگر، اين مردم با آن دست به گريبان هستند نيز خارج از تصور است.

تاريخ چند صد ساله‌ی ايران، علاوه بر آتکه شاهد ظهور مستبدان، زورگويان ظالم و افراد نالايق بوده؛ مردمی را که با دستگاه‌های مختلف زورگو و ديکتاتور ساخته‌اند را نيز نظاره‌گر است. بيراه نيست اگر بگوييم ملتی که خود پذيرای ظلم نبوده، اما از آن "پـذيـرايـی" کرده، خود را به سازش با آنچه بر او گذشته است، راضی کرده است. کمتر فردی از طبقه‌ی غير مرفّه در ايران، در حال حاضر، بلکه در طول تاريخ معاصر ايران - تاريخ صد ساله‌ی اخير- از وضع زندگی خود راضی بوده است. وجود اين وضعيت، نياز به بررسی عميقی دارد که بايد در اينجا قسمتی از آن را ذکر کنيم، تا روشن شود که آيا تفاوتی ميان ملت ما و ديگر ملت‌هايی که توانستند اين دوران را سپری کنند وجود دارد يا نه.

در دوران‌هايی از تاريخ، توجه برخی از شاهان و يا حاکمان محلی را به برخی از قوميت‌ها می‌بينيم، و يا ظلم و بی‌توجهی به برخی از قوميت‌ها و گروه‌ها را کمتر مشاهده می‌کنيم، اما در مجموع؛ وقتی به وضعيت ملت ايران در تاريخ معاصر نگاه می‌کنيم، همواره بجز يک طبقه‌ی قليل مرفه - که اغلب بدون شايستگی و استعدادهايی که آنها را سزاوار داشتن چنين برخورداری‌هايی کند، هستند- اکثريت قريب به اتفاق مردم که محروم و مستضعف بوده‌اند را می‌بينيم.

همه‌ی ايران، در پايتخت‌اش خلاصه نشده و همه‌ی تهران نيز، مناطق شمالی آن نيست. برای ديدن چگونگی وضعيت مردم ايران، بايد به شهرهای مختلف ايران سر زد و با چشم خود ديد که وضعيت بهداشت، آب آشاميدنی، آموزش، برق و ارتباطات مخابراتی، امکان تحصيلات عالی، اشتغال، موسسات و کارخانه‌ها و کارگاه‌های توليدی چه وضعيتی دارند. اينکه گفته می‌شود منطقه‌ای آب آشاميدنی سالم ندارد، بيمارستان وجود ندارد؛ در قالب جملات، بسيار کم عمق و سطحی‌تر از آن چيزی است که در واقعيت می‌بينيم. وقتی که هيچ دکتر متخصصی در شهری تا 400 کيلومتری شهر شما وجود نداشته باشد، وقتی که آب آشاميدنی سالم و شيرين نداشته باشيد، وقتی مدرسه‌ی شما در چادر و ساختمانهايی که به خرابه می‌ماند تشکيل شود، وقتی کار به کشاورزی ديم خلاصه شود و ... . اينها تنها برای کسانی که آن را لمس کرده‌اند قابل درک است.

من معتقدم که اگر کسی به همين شهر 12 ميليونی تهران که من نيز ساکن آن هستم، نگاهی عميق داشته باشد و بخواهد زوايای مختلف زندگی مردم را بررسی کند، همين نکات را به گونه‌ای ديگر می‌بيند و خيلی از مشکلات را می‌تواند ژرف‌تر از آمار و ارقام موسسات و در خبرها، حس کند. 80 درصد جمعيت تهران در مناطق مرکزی و جنوبی آن متمرکز شده‌اند. وضعيت مناطق جنوبی تهران آنقدر با وضعيت مناطق مرکزی و شمالی متفاوت است که می‌توانيم بگوييم مناطق جنوبی شهر تهران در مقايسه با مناطق مرکزی، بسيار وضعيت بدی دارند و در مقايسه با مناطق شمال آنقدر اين تفاوت فاحش است که شما فقط می‌توانيد با مقايسه‌های جهانی اين تفاوت را بيان کنيد. فرق پايين شهر ايران با بالای شهر آن، به اندازه‌ی تفاوت شهرهای غير معروف افغانستان با شهرهايی مثل پاريس، لندن و نيويورک است. تصاويری که در اينترنت و ماهواره‌ها و همچنين شبکه‌های جام‌جم جهانی صدا و سيما برای دنيا فرستاده می‌شود، اصلا از اين مناطق جنوبی نيست. سريالها و فيلمهای تلويزيونی نيز هيچگاه نخواسته‌اند به اين سمت‌و سو بروند.

در حالی که خيابانهای بالای شهر، محلی برای تفريح بچه‌ پولدارهاست، تا با ماشين‌های آخرين مدل خود - که به برکت گمرک گَل‌و گُشاد جمهوری اسلامی از دوبی وارد کشور شده‌اند- با يکديگر کورس می‌گذارند و گاهی هم ماشينهای خود را بهم می‌کوبند تا هيجان‌شان کامل‌تر شود!، در پايين‌شهر، جوانان بسياری با مدارک تحصيلی بالاتر از آنها، در حال داد زدن برای سوار کردن مسافر هستند تا با 12 ساعت کار روی ماشين بتوانند از عهده‌ی قسط ماشين، اجاره‌ی خانه و لقمه نانی که ته آن برايشان بماند يا نماند، برآيند.

توقع اينکه در يک جامعه، حتی با پيشرفته‌ترين و کامل‌ترين سيستم‌های وضع قانون و اجرای آن، وضعيتی را نبينيم که در آتن، ظلمی بوجود می‌آيد، تبعيضی وجود دارد، غير واقعی است. اما تفاوتی ميان چهره‌ی تبعيض در کشورهای پيشرفته و کشور ما وجود دارد. تفاوتی بزرگ ميان صحنه‌های مشابه در کشورهای پيشرفته با کشور ما می‌بينيم. تفاوت در اينست که اولا آن قشری از مرفهين و ثروتمندان که غالب هستند، کسانی هستند که از لياقت، شايستگی و استعداد خود برای بدست آوردن ثروت از راهی که بسياری قادر به پيمودن آن هستند، استفاده کرده‌اند. ثانيا در آنجا چيزی که مشاهده می‌کنيم؛ اينست که حرکت سيستم در جهت ايجاد طبقات مختلف نبوده است، بلکه اين طبقات حاصل تلاش‌های فردی بوده‌اند. در اين سيستم، اگر کسی بخواهد می‌تواند از تلاش‌هايشان بهره‌برداری کند و به فردی تبديل شود که بسياری از تاجران و بازرگانان نيز جايگاه او را غير قابل دسترس بدانند. در چنين سيستمی، انسان از حداقل امکانات برای زندگی، و حتی رشد استعدادها و ظرفيت‌های خود برخوردار است و عزّت و کرامت انسانی به حد بسياری رعايت می‌شود.

اما در کشور ما، قشر مرفّه؛ نه توليدکنندگان، نه بازرگانان، نه صنعتگران، نه کارخانه‌داران، نه نخبگان عملی و مخترعان، محققان، پژوهشگران، هنرمندان و ... . بلکه دلاّلانی بی‌مصرف هستند که تنها به جهت برخورداری از امکانات حکومتی، فاسد بودن مجريان قانون، در سايه‌ی بی‌عدالتی‌های جاری در جامعه توانسته‌اند به جايی برسند. وقتی می‌گوييم دلاّلان بزرگ، مقصودمان؛ قاچاق‌کنندگان عمده، فروشندگان کالاهای خارجی لوکس، بازاری‌ها، حجره‌دارهای ميادين ميوه، خريداران ميوه از کشاورزان، عرضه‌کنندگان محصولات خارجی، بنگاه‌های معاملات ملکی و ماشين، برج‌سازها، محتکران، گران‌فروشان و ... . هستند.

شايد مشکل ريشه‌ای در جامعه‌ی ايران، در درجه‌ی اول وجود اين فضای مساعد برای بی‌عدالتی و له‌شدن محرومان است و بعد حکومتی که هر از چند دهه با شکلی جديد بر سر کار می‌آيد. البته نبايد گفت و ما نيز نمی‌گوييم که بايد قيد تغيير حکومت را زد و گفت چون اين فضا وجود دارد، هر تغييری به جهت اينکه نمی‌توان اين فضا را عوض کند، محتوم به شکست است، بلکه بايد اين اميدواری را داشت و آن را ايجاد کرد که اينبار همراه با تغيير حکومت در ايران، اين وضعيت نيز تغيير پيدا کند.

افرادی در ايران ثروتمند هستند و ادعای ايرانی بودن می‌کنند و در شناسنامه‌ی آنها نام شهری از ايران به عنوان محل تولد درج شده، تنها ايرانی بودن را بدک می‌کشند و اصلا هيچ احساس درست و سالمی به هموطنان خود ندارند. آنها سفره‌ی هفت‌سين خود را شب عيد با تجمل زيادی می‌اندازند. شب‌نشينی شب يلدا و برپايی مراسم چهارشنبه سوری را نيز با بساط فراوان، در برنامه‌ی "ايـرانی بـودن" خود دارند. اين ايرانی‌های شناسنامه‌ای پولهايی که از همين راه‌هايی که گفتيم بدست می‌آورند به ارز خارجی تبديل می‌کنند و در بانک‌های خارجی انبار می‌کنند و برخی‌هايشان که خيلی به فکر بشر هستند!، برای مردم کشورهايی همچون کانادا، پُل، فروشگاه زنجيره‌ای می‌سازند. آنها سفرهای نوروزی خود را به کشورهای اروپايی دارند و در آنجا از قدمت ايرانيان برای خارجی‌ها سخن می‌گويند و عکسهايی از تخت جمشيد و عمارت‌های باستانی ايران را با افتخار به اروپايی‌ها نشان می‌دهند.

(اگر هزاران بار برای طراحان، مهندسان و سازندگان کامپيوتر و همچنين ايجاد‌کنندگان امکانات اينترنتی دعا کنيم، از حق کاری که آنها برای بسياری افراد انجام داده‌ند، نتوانسته باشيم برآييم. آنهايی که کامپيوتر را به قيمتی که برای افرادی از طبقه‌ی متوسط نيز امکان خريدش هست، عرضه کرده‌اند. کسانی که با وجود ضرری که از فروش نرم‌افزارهای خود متوجه‌شان می‌شود - سود از دست رفته- اما به وضعيتی که مردم کشورهايی مثل ايران از نرم‌افزاهای کپی‌شده‌ی آنها دسترسی داشته باشند، تن داده‌اند. آنهايی که به کشورهايی که مانند ما حکومتی دارد که امضای قوانين کپی رايت را ندارد، محدوديت استفاده از امکانات را به نحو بسياری تسهيل کرده. چه کسی تصور می‌کرد که بتواند صدايش را به افرادی که حتی خيال گفتن کلمه‌ای به آنها را به مغز خود را نمی‌داد، برساند و حداقل تمامی حرف‌اش را به آنها بزند.)

مردم ايران در تاريخ معاصر خود حقيقتا در مقابل ظلم برنخواسته‌اند. تنها زمانيکه می‌بينيم، يک حرکت گسترده عليه ظلم و استبداد اتفاق افتاد، زمان "محمد علی شاه" است که مردم به پايتخت آمدند و وی را مجبور کردند که علی‌رغم تمايل‌اش با خواسته‌هايشان موافقت کند و کشته شدن "شيخ فضل‌اله نوری"، انتقام يک ملت از سازش‌کاری، بهانه‌گيری برای به زير انداختن ظلم و ستم است. اين مساله‌ی کشته شدن وی، از اين‌جهت که برآمده از عمقِ حقيقتِ خواستِ مردم است، مانند خاری در چشم بازماندگان و ميراث‌داران آن شيخ در دوره‌های بعدی شد و نگذاشتند تا اين زمان، کسی صدايی مخالف آنها بگويد و به تلافی آن اعدام، بارها مردم را مستاصل کردند و آنهايی را که حاضر نشدند گام آنها را تاييد کنند، سرکوب کردند.

چرا مردم ايران وقتی که فردی مثل مصدق سرکار است، تا زمانی که کاشانی از او حمايت نمی‌کند، تظاهرات گسترده از وی ترتيب نمی‌دهند؟ چرا اين مردم ظرف يک روز، از مصدق بيزار می‌شوند. اين را در نظر بگيريم که مصدق کسی است که خدمتی به ايران کرده که تا اين صد ساله‌ی اخير و شايد قرن‌های قبل آن نيز، کسی همتراز آن را نمی‌تواند بياورد. پس‌گرفتن نفت ايران از انگليسی‌ها، اگرچه با موفقيت انجام نشد و اکنون هم شرکت‌های انگليسی در نفت ايران سودهای بسياری می‌برند، اما در همان دو سال زمان مصدق کاری صورت گرفت که "تاراج" نفت به "فروش"نفت تبديل شد.

اينکه چرا ملت ما ظلم صد ساله را بر نتابيده، به چند عامل مرتبط است. اول از همه دخالت خارجی، دوم وجود افراد خائن و وطن‌فروشی که با افتخار برای استعمارگران خدمت می‌کردند و مزدوری صادقانه‌ای داشتند، سوم، وجود چهره‌های خشک‌مغز و روحانی که نقش سست‌کننده‌ی اراده‌ی مردم در مبارزات بر عليه دستگاه ظلم را برعهده داشتند و هر جا حرکتی برای کنار زدن بساط ظلم و استبداد بوجود می‌آمد، يا در حاشيه بودند و سکوت کرده بودند و يا جلوی صحنه می‌آمدند و آب به آسياب استبداد و استعمار می‌ريختند و ای کاش اصلا اين افراد وجود نداشتند، تا حرکت‌های مردمی اگر به هر دليلی شکست می‌خورد، مردم به روشنی می‌ديدند چه چيزی موجب شکست آنها شده، اما وقتی اين افراد که لباس به اصطلاح پيغمبر هم به تن داشتند، همه‌ی مسائل حقيقی را لوث و آلوده می‌کردند، مردم سرخورده و مستاصل، به وضع موجود تا مدتها تن می‌دادند.

2005-05-02T18:12:00.000+04:30

خامنه‌ای: برای بدست آوردن دانش هسته‌ای دريـوزگـی نکرديم

نوشته: پويا ارجمند

رهبری جمهوری اسلامی که يکپارچه می‌تواند تمامی آداب و تربيت ملاهای جمهوری اسلامی را نمايندگی کند، در سخنرانی خود در اجتماع بسيجی‌ها و برخی از افرادی که برای استقبال از وی به مصلای شهر کرمان آمده بودند، به مساله‌ی "بـحران هسته‌ای"ای که جمهوری اسلامی در آن قرار دارد و جامعه‌ی جهانی را از آن نگران کرده، اشاره کرد و با گرفتن ژستی متکبرّانه، به مقامات کشورهايی که درخواست‌هايی از جمهوری اسلامی برای رفع نگرانی از برنامه‌ها و فعاليت‌های هسته‌ای جمهوری اسلامی دارند، گفت که در مسائل داخلی ايران دخالت نکنند و مسائل هسته‌ای به آنها ربطی ندارد.

رهبری جمهوری اسلامی هر آنچه از موضع ضعف، حقارت و سستی در مورد برنامه‌های هسته‌ای می‌توانست در سخنان‌اش نشان دهد، در اين سخنرانی به خوبی بيان کرد. من سخنان وی را از لحاظ نکته‌هايی که در خود آنها وجود دارد، اصلا قابل بحث نمی‌دانم و قصدم هم اين نيست که با وجود انتشار خبر سخنرانی وی در سطح وسيعی در تلويزيون، راديو و سايت‌ها و روزنامه‌های جمهوری اسلامی، من هم در وبلاگ‌ام آنها را منعکس کنم، اما از آنجا که برخی می‌خواهند نکات ديگری که از عمق سخنان وی بر می‌آيد بدانند، چند مساله را که به نظرم رسيد، در سخنان ديروز وی مطرح شد و به مسائل هسته‌ای مربوط است برای خوانندگان عرض می‌کنم.

رهبر جمهوری اسلامی مانند هميشه، تمامی حمله و هدف خود را متوجه آمريکا کرد و از سه کشور اروپايی که طرف جمهوری اسلامی در مذاکره هستند و قاعدتا بيشترين چالش در مذاکرات جمهوری اسلامی با اين سه کشور مطرح است، نامی نبرد. اين به عادتی در مقامات بلندپايه‌ی جمهوری اسلامی تبديل شده که جرات نام بردن از "انگليس"، "فرانسه" و "آلمان" و همچنين روسای اين کشورها ندارند. جرات رهبر جمهوری اسلامی بيش از اين حد نيست که از جورج بوش، رئيس‌جمهوری آمريکا به دليل اينکه رابطه‌ی وی با او مشخص است که چگونه است نامی ببرد و عليه آمريکا سخن بگويد. رهبر جمهوری اسلامی هيچگاه، در طول اين سالها از انگليس انتقادی نداشته و اين بسيجی‌های پيرو او را بيشتر سوازنده است.

رهبر جمهوری اسلامی در سخنان ديروز خود همچنين بر خلاف ساير سخنرانی‌های خود که روی "غنی‌سازی" اورانيوم و از دست‌ندادن آن به عنوان "خط قرمز" نام می‌برد، در اين مورد کاملا سکوت کرد و بخاطر ملاحظه‌ی واکنش مقامات اروپايی، تنها در مورد استفاده از "انرژی هسته‌ای" به صورت صلح‌آميز سخن گفت که البته چيزی است که آمريکا نيز آن را پذيرفته است.

نکته‌ی ديگری که در سخنان ديروز رهبری جمهوری اسلامی در مورد مسائل هسته‌ای مطرح شد، به تقاضای کشورهای اروپايی اشاره داشت، اما جالب اينجاست که وی اين تقاضا را طوری مطرح کرد که گويی آمريکا اين تقاضا را مطرح کرده. رهبری جمهوری اسلامی ابای فراوانی از متهم کردن اروپايی‌ها داشته و دارد و سعی می‌کند با عناوين کلی، همچون "مستکبران"، "زورگويان" و امثالهم مقصود خود را برساند.

وی مذاکره‌کنندگان اروپايی را، سخنگويان استکبار ناميد و گفت: "سخنگويان استکبار گفته‌اند، ما بعد از انتخابات رياست‌جمهوری ايران راجع به انرژی هسته‌ای صحبت می‌کنيم. اما مستکبران بدانند که انتخابات ايران هيچ ربطی به آنها ندارد و هر کسی در اين انتخابات روی کار آيد، نه می‌خواهد و نه ملت اجازه می‌دهد که بر خلاف منافع مردم قدمی بردارد." شايد سخنان مصطفی معين در مورد برنامه‌های هسته‌ای موجب شده باشد که رهبری جمهوری اسلامی همه‌ی کانديداها را که وارد ميدان انتخابات می‌شوند، از برداشتن قدمی مخالف نظرات وی - که وی منتسب به ملت ايران می‌کند- بترساند و بگويد که در سياست‌های کلی حکومت که وی آنها را تعيين می‌کند، هيچ جايی برای تغيير نيست.

رهبری جمهوری اسلامی در قسمتی از سخنان‌اش گفت: "می‌گويند ملت ايران چرا بايد از انرژی هسته‌ای استفاده کند. چرا استفاده نکند؟" از اين پس همه‌ی شما در مقابل هر اقدامی که جمهوری اسلامی خواست انجام بدهد، کافی است بگوييد چرا نه؟ اين طرز استدلال رهبری جمهوری اسلامی است که بر ملت ايران رهبری می‌کند. رهبری جمهوری اسلامی سخنان کسانی که می‌گويند ملت ايران نيازی به استفاده از انرژی هسته‌ای ندارند را، کامل نمی‌گويد تا بتواند حقيقت را وارونه جلوه دهد. آن کسانی که وی از آنها نقل قول کرده، دليل اين سخن‌شان را هم گفته‌اند ودارا بودن منابع عظيم نفتی و گازی است. فرانسه، ژاپن، آلمان کداميک اين منابع را دارند؟، و دليل‌شان برای استفاده از انرژی هسته‌ای نيز اين است. رهبری جمهوری اسلامی نمی‌گويد چه اولويتی برای اين استفاده به اصطلاح "صـلح‌آميـز" وجود دارد، در عوض مدام می‌گويد که اين دانش را خود متخصصان متعهد ايرانی بدست آورده‌اند.

رهبری جمهوری اسلامی در سخنان خود گفت: "ملت ايران انرژی هسته‌ای را، نه از شما وام گرفت، نه دريوزگی کرد و نه درخواست کرد؛ جوانان ما، دانشمندان ماو استعدادهای درخشان ما، خودشان توانستند آن را پيدا کنند؛ اين يک دستاورد علمی است." وقتی رهبری جمهوری اسلامی سخنان مقامات آمريکايی در مورد نظام جمهوری اسلامی و شخص مستبد وی را، توهين‌های مقامات آمريکايی به ملت ايران تعبير می‌کند؛ بايد هم ببينيم که دريوزگی نکردن برای انرژی هسته‌ای به ملت ايران نسبت داده شود! وی نمی‌گويد که در سال 1987 در هتلی در امارات بين مقامات جمهوری اسلامی و فرستاده‌های عبدالقدير خان چه جلسه‌ای به چه منظور صورت گرفته! وی نمی‌گويد که سانتريفيوژها و نقشه‌های مربوط به آن چطور به دست‌شان رسيده. شايد مقصود رهبری جمهوری اسلامی از پيدا کردن انرژی هسته‌ای چيزی ديگر است!

به نظر می‌آيد رهبری جمهوری اسلامی واقعا به آخر خط رسيده. از يک طرف در مقابل يک خواسته‌ی جهانی در مورد کنار گذاشتن غنی‌سازی اورانيوم روبه‌روست، از طرف ديگر به دليل نداشتن پشتوانه‌ی مردمی نمی‌تواند از مدل کره‌ی شمالی برای دنبال کردن برنامه‌ی تسليحات هسته‌ای به صورت آشکار و علنی سخن بگويد. رهبری جمهوری اسلامی درمانده، بازهم تهديدات جهانی را به شرکت کردن مردم در انتخابات مربوط کرد و از مردم خواست در انتخابات شرکت کنند، تا شخصی که روی کار می‌آيد، آنچه از نظر وی مشکلات داخلی و جهانی است حل کند.

2005-05-02T12:53:00.000+04:30

نوشتن همواره ناقص است، حتی با کامل‌ترين نگارش‌ها

نوشته: پويا ارجمند

کمتر انسانی است که قدرت نويسندگی‌اش به آن اندازه زياد باشد که بتواند همه‌ی آنچه در مورد يک موضوع را آنقدر دقيق و ظريف بيان کند که مطمئن باشد همه‌ی آنچه مقصود او بوده را توانسته به خواننده‌اش منتقل کند. اين خصوصيت "نـوشته" است که از ابعاد و محدوديت‌های فراوانی برخوردار است. احساس نويسنده ، خلق‌و خوی او و حال‌و هوای او را، هيچکدام نمی‌توان به درستی در نوشته منعکس ديد. به همين دليل است که سوء تفاهم و برداشت‌های اشتباه از يک "نوشته" به مراتب بيشتر از يک برنامه‌ی راديويی و يا تلويزيونی است و نويسندگی هنری است که کمتر کسی از مدعيان آن، به آن مزين هستند.

اگر راديو و صدا در مقام مقايسه از نظر شيوايی، رسايی و بيان حس‌و حال گوينده با تلويزيون و تصوير بسيار فاصله دارد، پس در مورد نوشته و يک مقاله چه بگوييم که حتی آن مقدار کم‌و ناچيز از حس‌و حال سازنده‌ی پيام و مطلب را منتقل نمی‌کند؟ کمتر مخاطبِ رسانه‌ی تصويری است که از يک برنامه‌ی تلويزيونی، برداشتی متناقض با ديگران و اکثريت داشته باشد. اما در مورد يک مقاله و يا يک پيام کتبی، شايد در بسياری از موارد، اکثريت غالبی وجود نداشته باشد و در بسياری از موارد چند دستگی‌های گسترده‌ای ايجاد شود. شما نمونه‌های اين موارد را بسيار در ذهن داريد. مقاله‌هايی که در وبلاگ‌های مختلف نوشته شده و خيلی حساسيت‌برانگيز شده‌اند را حتما ديده‌ايد. در وبلاگ خود من، وقتی در مورد جزيره‌های تنب کوچک، تنب بزرگ و ابوموسی مقاله‌هايی نوشتم، همين مسئله- عدم رساندن نيت واقعی من- سبب شد که بسياری حتی به نژاد من شک کردند! در صورتی که اگر من می‌توانستم صدا و تصوير خود را داشته باشم، مطمئنا اينقدر زياد سوء تفاهم ايجاد نمی‌شد. يا در مورد درست ندانستن اهميت دادن غير معمول به مساله‌ی زندانی بودن گنجی نيز همين اتفاق افتاد و برخی طوری مساله را مطرح کردند که انگار ما موافق تبعيض در رعايت حقوق بشر هستيم.

بسياری از کارشناسانِ رسانه و منتقدان اجتماعی آنچنان غرق در مقايسه‌های غير مفيد ميان انواع رسانه‌ها شده‌اند که از سطحی‌نگری مضاعفی که گريبانگير بسياری از مردم - بخاطر کارکرد رسانه‌ها- شده است، غافل شده‌اند. دوستان وبلاگ‌نويسی که در خارج سکونت دارند، می‌دانند که در کشورهای اروپايی، آمريکا و برخی کشورهای عربی مثل اردن، لبنان ... . مردم خيلی قوی‌تر و دقيق‌تر به مسائل نگاه می‌کنند تا ايران. مردم کشورهای غربی از ما ايرانی‌های داخل کشور خيلی بيشتر فعاليت دارند، تفريح هم دارند اما به اخبار روز هم تسلط خوبی دارند، يکی از دلايل اش اينست که کارکرد رسانه‌های نوشتاری در آنجا بسيار قوی است. روزنامه‌ها و مجله‌هايی که در آمريکا و اروپا منتشر می‌شود، به خوبی افکار مخاطبان را تغذيه می‌کنند. اين روزنامه‌ها؛ مقالاتی دقيق، ظريف و بسيار فنی منتشر می‌کنند که از هر گونه کينه‌توزی، غرض‌ورزی، عقده‌گشايی به دور است و در عين‌حال جهت روشنی را نشان می‌دهد.

يکی از نويسندگانی که پس از مدتی بسيار کوتاه از جامعه‌ی وبلاگ‌نويسان خداحافظی کرد، "داريوش آشوری"، نويسنده‌ی مشهور کشورمان است. وی دليل خود را اينطور عنوان کرد که فضای وبلاگ موجب شده که "سطحی‌نگری" و "تعجيل" در خواندن مطالب به رويه‌ای تبديل شود که هر روز بيشتر ما را از تفکر عميق و تامل باز می‌دارد. وی به خوبی ما را متوجه نکته‌ی اصلی در وبلاگ‌نويسی کرد. واقعا اگر هدف از نوشتن مطلب اينست که از آن چيزی عايد انسان شود، چرا اينطوری مطالب نوشته می‌شود و اين شيوه‌ی خواندن "سرسری" رايج شده است؟ شايد يک دليل اصلی آن نبودن وبلاگ‌هايی بوده باشند که نسل اول وبلاگ فارسی را به خوبی رهبری کنند و به جايی برسانند که نسل‌های بعدی آن را کامل‌تر سازند.

ما ايرانی‌ها عادت درستی برای زندگی نداريم. شايد مدتهاست که شيوه‌ی استفاده از نعمتهای خدا را از ياد برده‌ايم. در تک‌تک زوايای زندگی ايرانيان اين مساله وجود دارد. "اضطراب"، "نگرانی" و "مشوش" بودن هميشگی موجب شده که از قرار گرفتن در لحظه فرار کنيم و لحظات را نابود کنيم. کمتر کسی از ايرانيان است که از زندگی خود لذت برده باشد و بخواهد بقيه‌ی زندگی خود را به گونه‌ای که تا به‌حال تجريه کرده، بگذراند. اين مساله در وبلاگ‌نويسی و وبلاگ خواندن نيز وجود دارد. برخی هستند که حرفی برای گفتن ندارند، اما اصرار دارند که يک چيزی از يک جايی‌شان در بياورند و "پابليش" کنند، تا خلق‌اله از نخواندن وبلاگ نميرند! برخی هم اينقدر وبلاگ و سايت را کليک می‌کنند که انگار قرار است دو ساعت بنشينند و وبلاگ بخوانند، بعد وقتی هم که می‌آيند وبلاگ‌هايی که انتخاب کرده‌اند، "آف لاين" بخوانند، انگار که ... داشته باشند، اين خط را تمام نکرده، خط بعدی می‌روند و کل مطلبی که از قضا يک نويسنده‌ای مثل بنده، ساعت‌ها وقت گذاشته و تهيه کرده را تو چند ثانيه تمام می‌کند. البته تعجبی از ما ايرانی‌های عجول و مضطرب ندارد که اينگونه رفتاری در وبلاگ خواندن داشته باشيم. وقتی که زنان ايرانی خيلی زحمت می‌کشند و ساعتها وقت خود را صرف پختن غذا می‌کنند و ما ها در چند دقيقه به سرعت تمام آن زحمات را می‌بلعيم، وضع‌مان در وبلاگ‌خواندن هم بهتر از اين نمی‌شود. خارجی‌ها با اينکه غذاهای آماده خيلی مصرف می‌کنند، اما مدت طولانی را صرف خوردن آن می‌کنند.

بايد قبول کنيم که عجله‌ای که در مرور متن يک مقاله روی صفحه‌ی مانيتور داريم - آنقدر از حد گذشته و غير منطقی است- که ربطی به اضطراب هميشگی ما ندارد. چگونه است که اگر همين مطالب نوشته شده در مقاله‌ی اينترنتی را در روزنامه، کتاب و مجله‌ای ببينيم، خيلی با ولع می‌خوانيم و کلمه به کلمه آن را با تمام وجود می‌خوانيم، اما همينکه روی صفحه‌ی مانيتور برود، در سه سوت تمام‌اش کرديم؟! قسمتی از گذری بودن مرور مطالب در مانيتور قابل درک است. انسانها غالبا "تملک‌طلب" هستند و از همين‌رو، روزنامه و کتابی که می‌توانند به ملکيت خود در آورند، بيشتر دوست دارند تا وبلاگی که اين خاصيت را ندارد. شما به راحتی می‌توانيد اين مساله را در مقايسه‌ی مرور مطالب روزنامه‌ها در اينترنت و خواندن روزنامه‌های چاپ شده ببينيد. کيفيت خواندن افرادِ علاقه‌مند به موضوعات مشابه در روزنامه‌های اينترنتی و روزنامه‌های واقعی نيز از شايد به همين دليل باشد.

اما وضعيت در مورد خوانندگان وبلاگ‌های فارسی‌زبان و مقاله‌های فارسی بسيار خارج از معمول است و اين مسئله دو دليل عمده دارد. اولين دليل اينست که مقاله‌نويسان و وبلاگ‌نويسان فارسی زبان اصلا قاعده‌مند نيستند. تا می‌گوييم، "وبلاگ بايد قاعده داشته باشد"، يک عده‌ای که اصلا دنبال حقيقت نيستند و فقط بلدند حرف بزنند و جدل کنند، می‌گويند "وبلاگ جايی است برای نوشتن خصوصی افراد" و صحبتهايی از اين دست. اما اين افراد با اينکه ده‌ها بار برايشان توضيح داده شده که وبلاگ قاعده‌مند، لزوما معنی‌اش اين نيست که يک فردی مقاله‌های حرفه‌ای بنويسد و يا وارد موضوعاتی خاصی نشود. وبلاگ قاعده‌مند يعنی اينکه فرد خواننده را منحرف نکند. درست است که هر کسی آزاد است نظرات خود را بيان کند، اما آيا نبايد حداقل‌ها را رعايت کند. متاسفانه جامعه‌ی وبلاگ‌نويسی ما دچار بيماری و دردی مزمن شده که انگار صاحبان وبلاگ‌شهر که "پدر خواندگی" آن را يدک می‌کشند نيز، نمی‌خواهند اين بيمار را تيمار کنند.

يک اتفاق بدی که در ميان استفاده‌کنندگان فارسی‌زبان اينترنت افتاد، اين بود که نسل اول استفاده‌کننده از اينترنت و وبلاگ‌نويس فارسی بيشترشان دنبال مطالب جنسی بودند و اکثرا خاطرات، اتفاقها و شرح حال چگونگی سکس را نوشتند و مرور اين مطالب بدون دقت و با سرعت - با توجه به اينکه خيلی از آنها بين وبلاگ‌ها مشترک و مشابه شده بود-، به آموزش نوعی از خواندن وبلاگ و مطالب اينترنتی انجاميد که امروز می‌بينيم. اينکه می‌گويند که يک ديوانه سنگی را به چاهی می‌اندازد که صدتا عاقل نمی‌توانند در بياورند، اينجا مصداق دارد، با اين تفاوت که صدها ديوانه، يک سنگ خيلی بزرگی را به چاهی انداخته‌اند که هيچ عاقلی نيست که بخواهد در بياورد و اگر هم بخواهد دست تنها که کاری از او بر نمی‌آيد.

اين فضا باعث شده که اينقدر سوء تفاهم در ميان وبلاگ‌نويسان بوجود بيايد که برخی قيد وبلاگ‌نويسی را بزنند. خيلی‌ها هم با تمام ظرفيت و توان خود کار نمی‌کنند و دست‌و دلشان به وبلاگ‌نوشتن نمی‌رود و بسياری را می‌بينيد که خيلی خودسانسوری می‌کنند. برخی ديگر برای اينکه سوء تفاهم را برطرف کنند، حرفی زده‌اند که برداشتی نادرست نيز بر ذهنيت قبلی خوانندگانشان اضافه کرده‌اند. برخی نام ديگری برگزيدند که ديگر مجبور به دفاع از شخصيت مجازی ساخته و پرداخته‌ی قبلی خود نباشند و با پيشينه‌ای که مايل به شناخته شدن با آن نيستند، خود را در ذهن خوانندگان تداعی نکنند.

به هر حال، درست است که يک نوشته خيلی از خصوصيات تصوير و يا صدا را ندارد که بتواند نيت و قصد رساننده‌ی پيام را منتقل کنند، اما در زبان فارسی - در اينترنت- وضعيت وحشتناک است و اگر کسی کمی بخواهد به زبانی غير کلاسيک چيزی بگويد و يا جمله‌بندی را کمی تغيير دهد، تا بهتر مفهوم را - به نظر خودش- برساند، چه بسا عکس مطلب به خواننده منتقل شود. يکی از نوشته‌های پيشين من در مورد رفسنجانی و تعريف و تمجيد از وی بود که البته به زبانی غير واقع‌نما بود، اما يک نفر از دوستان صميمی و قديمی من برايم ايميل فرستاده و گفته که ديگر با من صحبتی ندارد و در ايميل ديگری گفته بود که شنيده بودم که وزارت اطلاعات به بچه بسيجی‌ها کمک می‌کند!

خوب اين وضعيتی است که آن افرادی که آن بالای وبلاگ‌شهر نشسته‌اند و بی بی سی و وب نوشت و بازتاب را لينک بارون کرده‌اند، بايد درست کنند. بی بی سی گزارش می‌نويسد، بازتاب خبر می‌نويسد، آن وقت اين آقايان لينک آنها را قرار می‌دهند تا شمار بيشتری فيض ببرند! نبايد اين چيزها را لينک داد. اصلا سايت‌های خبری نيازی به لينک دادن به خبری خاص ندارند. اگر قرار است وبلاگ‌نويسی را رشد دهيم که ادعای آن را مدام می‌شنويم، بايد عملا کاری برای آن انجام دهيم.

من از مجيد زهری به عنوان رئيس خبرگزاری وبلاگ‌شهر، خبرچين تقاضا دارم که هدف خبرچين از انتشار لينک‌های مفيد را به لينک به مطالب وبلاگی مفيد تغيير دهند. شايد ايشان و ديگرانی که هستند اينطور دوست داشته باشند که از ده مطلب من، به يکی از آنها لينک بدهند و اصلا هم ديگر لينک ندهند، اين به خودشان مربوط است. اما اين که به بی بی سی و مطالبی که همه‌ی وبلاگ نويسان می‌توانند به آن دسترسی پيدا کنند لينک دهند، چه کمکی می‌کند؟ اميدوارم هر کدام از ما به وظيفه‌ی خود - نسبت به انسانهای ديگر- واقف باشيم. هر کدام از ما حيطه‌ی نفوذی داريم که اگر از آن برای آگاهی‌رسانی و بالا بردن سطح کيفی - در اينجا منظورم وبلاگ‌نويسی است- استفاده نکنيم، در تخريب آنچه در مورد وبلاگ‌ها اتفاق می‌افتد، مقصريم.

2005-04-30T19:59:00.000+04:30

گفت‌و گوی فاکـس‌نـيوز با پويا ارجمند

همانطور که حدود 10 روز پيش وعده داده بوديم، بنا را بر اين گذاشتيم که پس از جلسه‌ی مذاکرات جمهوری اسلامی با سه کشور اروپايی در لندن، مصاحبه‌ای با پويا ارجمند، تحليلگر مسائل سياسی ترتيب دهيم ونظرات او را درباره‌ی اين دور از مذاکرات و نتايج آن جويا شويم. مشروح گفت‌و گوی پويا ارجمند با شبکه‌ی خبری فاکس‌نيوز را در زير مشاهده می‌کنيد.

رونی ميکر: آقای ارجمند جلسه‌ی 29 آوريل، ميان اروپايی‌ها و ايرانی‌ها گويا نتيجه‌ای نداشته است، آيا با اين وجود جمهوری اسلامی ايران آنطور که بارها گفته است، غنی‌سازی اورانيوم را از سر خواهد گرفت؟

پويا ارجمند: فکر نمی‌کنم خود مقامات جمهوری اسلامی هم بدانند، دقيقا می‌خواهند چه کاری را انجام بدهند. فعلا می‌توان گفت که قطعا اين کار - غنی‌سازی- را حداقل تا قبل از انتخابات رياست‌جمهوری - در حدود 50 روز آينده - نخواهند داشت. از طرفی ديگر شما می‌بينيد که در همين جلسه‌ی ديروز، توافق صورت گرفته که در جلسه‌ی بعدی نيز مذاکرات ادامه پيدا کند و مساله‌ی مطرح کردن غنی‌‌سازی اورانيوم به نظر می‌رسد که کاملا مصرف داخلی دارد. فکر می‌کنم صحبت‌هايی که روحانی، دبير شورای امنيت ملی جمهوری اسلامی گفته، بيشتر بلوف باشد تا ادعاهايی واقعی.

رونی ميکر: مقامات جمهوری اسلامی چندی قبل از آغاز مذاکرات، از به بن‌بست رسيدن مذاکرات خبر دادند، آيا با پايان يافتن جلسه‌ی ديروز در حالی که به ادعای يکی از ديپلمات‌های مذاکره کننده تيم ايرانی، "چشم‌اندازی برای توافق در بلند مدت" ايجاد شده، اين نشانه‌ی برون‌رفت از بن‌بست احتمالی می‌تواند باشد؟

پويا ارجمند: تاکنون اکثريت مقامهای جمهوری اسلامی در مورد نتيجه‌ی جلسه‌ی روز گذشته، يا سکوت کرده‌اند و يا به نوعی واکنش منفی به آن نشان داده‌اند. سخنان شما به حرفهايی که حسين موسويان از اعضای تيم مذاکره کننده‌ی جمهوری اسلامی پس از اين مذاکرات گفته، اشاره دارد که خيلی مبهم مسائلی را گفته. وی سابقه‌ی طولانی در ايجاد واژه‌های جديد در باب مذاکرات و سخن گفتن در مورد آنچه خود از مذاکرات تلقی می‌کند و نسبت دادن آن به روند مذاکرات دارد و از همين‌رو نمی‌توان صحبت‌های او را در چارچوب آنچه اتفاق افتاده و روند جاری در مذاکرات هست، دانست و او از جمله افراد بسيار توجيه‌کننده‌ی تيم مذاکرات جمهوری اسلامی است که حتی وقتی محمد خاتمی به صراحت قطعنامه‌ی ماه نوامبر را رد کرد و آن را ظالمانه خواند، از قطعنامه‌ی نوامبر آژانس به عنوان "دستـاورد" مذاکرات جمهوری اسلامی سخن می‌گفت. پيش‌بينی بن‌بست از همان اوايل مذاکرات در پاريس، مشخص بود. خواست اروپايی‌ها که خواست آژانس و جامعه‌ی جهانی بود، يعنی کنار گذاشتن غنی‌سازی و برنامه‌های هسته‌ای ديگری که کاربرد نظامی دارند، و دادن پيشنهادها و مشوق‌ها در برابر کنار گذاشتن غنی‌سازی اورانيوم محور اصلی مذاکرات بودند. ولی جمهوری اسلامی که گمان می‌کرد، می‌تواند اروپايی‌ها را قانع کند و نگرانی آنها را بر طرف سازد، مدام از "تـعليق" غنی‌سازی اورانيوم که اقدامی داوطلبانه دانسته بود و هر زمان امکان از سرگيری آن را مطرح می‌کرد، به عنوان اقدامی برای برطرف ساختن نگرانی صحبت کرد و اين مسئله را پيش خود ساخت که با تعليق غنی‌سازی مشکل عدم اعتماد حل می‌شود.

رونی ميکر: بسياری از کارشناسان معتقدند که تصميم‌گيری در ايران، برای برنامه‌ها و فعاليت‌های هسته‌ای به پس از انتخابات رياست‌جمهوری در ماه ژوئن موکول می‌شود. اما تا جايی که بياد داريم شما در گفت و گوی قبلی اين سخن را نادرست دانستيد و گفتيد که هزينه‌ی کنار گذاشتن برنامه‌ی غنی‌سازی به دولت محمد خاتمی محول می‌شود. هنوز هم شما معتقديد که مسئله در همين پنجاه روز مشخص می‌شود؟

پويا ارجمند: بله. مذاکرات تا جايی که مشخص است، نمی‌تواند با اين جوی که جمهوری اسلامی در مذاکرات بوجود آورده، بيشتر از دور بعدی دوام بياورد. البته من معتقدم که برخی حرکت‌های مرموز در حال شکل‌گيری است که مسئله‌ی استفاده‌ی جمهوری اسلامی ار انرژی هسته‌ای را صرفا غنی‌سازی اورانيوم نشان بدهد و همين مسئله - تامين سوخت در داخل ايران- را به انتخابات ارتباط دهد. اروپايی‌ها نبايد در سياست سکوت رسانه‌ای از جمهوری اسلامی پيروی کنند، چرا که هر چه از شفافيت و آگاهی‌رسانی مذاکرات دور شويم، آنوقت دست جمهوری اسلامی برای شيطنت و مانورهای مخرب باز می‌شود. معتقدم که اروپايی‌ها بايد خيلی فعالانه در مورد مذاکرات هسته‌ای آگاهی‌رسانی کنند و جو را از پخش خبر و گرفتن بازخورد به جو رسانه‌ای آگاهی‌رسانی و تاثيرگذاری برای مطلع‌ساختن تغيير دهند. اگر وضعيت به اينصورت پيش برود، حتی اگر اروپايی‌ها بخواهند تصميم‌گيری را به تعويق بياندازند، جمهوری اسلامی نمی‌گذارد و از هر سکوتی بهره‌برداری می‌کند. اروپايی‌ها بهترين کاری که می‌توانند انجام دهند، شکستن اين سانسور گسترده‌ی "خبری" و "تصويری" از مذاکرات است. فکر می‌کنم همين مقدار کم اطلاعات و اخباری که توسط ديپلمات‌های اروپايی به بيرون درز کرده، به کارشناسان فرصت ارائه‌ی تحليل‌هايی را داده که کم تاثير در رسيدن به اين نقطه و همچنين باز بودن دست اروپايی‌ها برای بهره‌گيری از امکانات موجودشان نبوده است.

رونی ميکر: مقامات جمهوری اسلامی ايران مدعی هستند که از اورانيوم غنی‌سازی شده، تنها برای مقاصد صلح‌آميز می‌خواهند استفاده کنند و می‌گويند که در مذهب‌شان استفاده از تسليحات هسته‌ای ممنوع شده، آيا با اين وجود نمی‌توان به جمهوری اسلامی اجازه داد که غنی‌سازی محدود را، همانطور که در طرح پيشنهادی‌اش به اروپا آمده داشته باشد؟

پويا ارجمند: شما بايد يک فاصله‌ی طولانی ميان در اختيار داشتن سلاح هسته‌ای، ساختن سلاح هسته‌ای، توليد انبوه آن و کاربرد و استفاده‌ی آن ببينيد. هند، پاکستان، اسرائيل، انگليس، چين، آمريکا، فرانسه، روسيه و حتی اخيرا کره شمالی دارای سلاح هسته ای هستند، اما آيا معنی آن اينست که آنها در حال استفاده‌ی اين سلاحها هستند؟ بجز آمريکا که برای پايان دادن به جنگ جهانی دوم و فرو نشاندن آتش جنگ، به طور محدود از بمب هسته‌ای استفاده کرد، کجا بمب هسته‌ای استفاده شده است؟ اصلا اگر جمهوری اسلامی ادعای رياکارانه‌ی ممنوعيت استفاده از تسليحات هسته‌ای در مذهب- در چيزی که به‌ظاهر به آن معتقدند- را هم مدام مطرح نمی‌کرد، جو و فضا اجازه‌ی بکار بردن آن را نمی‌داد. جمهوری اسلامی هيچگاه در اختيار داشتن تسليحات هسته‌ای را مخالف شرع و اسلام ندانسته و آنچه که مخالف شرع اعلام کرده است، "استفاده" از اين تسليحات است. در مورد غنی‌سازی محدود اورانيوم، اولا اساسا اين طرح همزمان با طرح آن، مورد تکذيب مقامات مطرح کننده آن قرار می‌گيرد و بنابراين اصلا نمی‌توان به ضمانت آنکه در همين حد باقی می‌ماند، اعتماد کرد و ثانيا همين مقامات از افزايش سانتريفيوژها تا 50 هزار عدد برای غنی‌سازی خبر داده‌اند. همه‌ی اين موارد را با سابقه‌ی 18 ساله‌ی مخفی‌کاری جمهوری اسلامی و همچنين امکان‌پذير بودن غنی‌سازی با همين تعداد محدود پيشنهادی - 3000 دستگاه- برای توليد تسليحات هسته‌ای چيزی است که به قاطعيت می‌توان در مورد اين سوال که "آيا بايد با غنی‌سازی محدود اورانيوم توسط جمهوری اسلامی موافقت کرد؟" پاسخ داد که نـه.

رونی ميکر: می‌خواستم نظر خود را در مورد اظهارات آقای پوتين درباره‌ی مسائل هسته‌ای ايران در ديدارهايی که با مقامات دولت‌های خاورميانه داشته‌اند، بيان کنيد.

پويا ارجمند: به نظرم آقای پوتين يک گام به جلو برداشت. دو نکته‌ی اساسی در صحبت‌ها و مواضع ايشان هميشگی بوده است. اول اينکه وی همواره بر همکاری هسته‌ای با جمهوری اسلامی تاکيد کرده و آن را صلح‌آميز دانسته. دوم اينکه همواره از جمهوری اسلامی خواسته که به تنش‌زدايی و بر طرف‌کردن نقاط ابهام‌آلود هسته‌ای از طريق انجام کامل تعهدات‌اش و اجرای قوانين بين‌المللی بپردازد. اما در ديداری که ايشان از تلاويو داشتند، نگرانی مقامات اسرائيلی از برنامه‌های هسته‌ای جمهوری اسلامی را واقعی و قابل درک دانستند و به همين‌جهت از جمهوری اسلامی خواست که دست از غنی‌سازی اورانيوم بردارد. مطلب ديگر اينست که برای آقای پوتين مساله‌ی انجام تعهدات جمهوری اسلامی بی‌ربط با همکاری هسته‌ای مسکو- تهران نيست و ايشان اعلام کرده‌اند که همکاری هسته‌ای روسيه منوط به همکاری جمهوری اسلامی با آژانس بين‌المللی انرژی اتمی است. فکر می‌کنم، اين موضع‌گيرها تاثير بسيار مثبتی بر روند آتی مذاکرات داشته باشد و اروپايی‌ها با اطمينان بسيار بيشتری به جلسات مذاکرات و موضع‌گيری سرسختانه‌تری در برابر جمهوری اسلامی بتوانند بينديشند.

رونی ميکر: آقای ارجمند از شما برای انجام اين گفت‌و گو متشکريم.

پويا ارجمند: من هم از شما تشکر می‌کنم، برای وقتی که در اختيارم قرار داديد، تا به يکی از مسائلی که خيلی اين روزها فضای رسانه‌ای جامعه‌ی ايران را مشغول خود کرده، بپردازيم و مطالب خود را مطرح کنيم. اميدوارم که مخاطبان نيز از اين صحبت‌ها استفاده برده باشند.

2005-04-29T10:38:00.000+04:30

هشدار به اروپا درباره‌ی هر نوع سازشی با جمهوری اسلامی در مورد غنی‌سازی

نوشته: پويا ارجمند

در آستانه‌ی مذاکرات کميته‌ی راهبری مذاکرات هسته‌ای جمهوری اسلامی و اروپا، درخواست تعويق اين مذاکرات از سوی اروپايی‌ها مطرح شده است. اما با مخالفت جمهوری اسلامی، انتظار می‌رود که نشست سرنوشت‌ساز کميته‌ی راهبری، وضعيت چگونگی ادامه‌ی مذاکرات را به نحو زيادی روشن سازد. بحث تضمين‌های عينی و قطعی در مورد برنامه‌ها و فعاليت‌های هسته‌ای جمهوری اسلامی، هنوز محور اصلی مذاکرات است و جمهوری اسلامی گفته است که اين آخرين فرصت برای گرفتن پاسخ صريح در مورد پيشنهاد ارائه شده‌ی خود به اروپا است و در صورتی که طرح جمهوری اسلامی پذيرفته شود، اين به عنوان پيشرفتی ملموس تلقی شده و آن را مبنای مذاکرات قرار داده و به مذاکرات ادامه خواهد داد و در غير اينصورت مذاکرات را بی‌فايده و پايان يافته تلقی می‌کند.

بديهی است که اروپايی‌ها، منـافع و مـصالح خود را برای ادعاهايی همچون "حـقوق بشر"، "دفـاع از حقوق زنان و کودکان" و ... . از دست نمی‌دهند. بر همين اساس است که مدتهاست به نوعی ديگر از تعامل مخالفان جمهوری اسلامی با قدرت‌های اروپايی اعتقاد پيدا کرده‌ايم. نگاهی که از طرف مصلحت‌انديشی اروپايی به مسائل می‌نگرد. "اگر اروپايی‌ها نمی‌خواهند گرفتار بحـران هـسته‌ای- امـنيتی شوند، نبايد به جمهوری اسلامی اجازه بهره‌گيری از مواردی از دانش هسته‌ای که استفاده‌ای دوگانه دارد، بدهند."

جمهوری اسلامی هسته‌ای، بيش از آنکه برای مخالفان‌اش - اپوزيسين- زيان‌آور باشد، برای اروپايی‌ها بايد نگران‌ساز باشد. جمهوری اسلامی با بدست‌آوردن تسليحات هسته‌ای، قدرت تهديد جامعه‌ی جهانی و از جمله‌ کشورهای اروپايی را بدست می‌آورد. دارا شدن سلاح هسته‌ای توسط جمهوری اسلامی، از جهتی می‌تواند موجب تقويت ديدگاه‌های ارائه شده توسط مخالفان، درباره‌ی "بی تعهدی" و "هنجار شکنی" حکومت جمهوری اسلامی شود و زمينه‌های زيادی را در اروپا برای فروپاشی حکومت بدست اپوزيسين فراهم می‌نمايد.

شايد از مدتها قبل - وقتی که مخفی‌کاری‌های جمهوری اسلامی در مورد فعاليت‌ها و برنامه‌های هسته‌ای اش آشکار شد- خود ما مخالفان جمهوری اسلامی اين مسئله که جمهوری اسلامی هسته‌ای ديگر از هيچ چيزی برای قلع و قمع مخالفان داخلی خود نمی‌هراسد و پای خود را در ايران محکم می‌کند، ارائه و مطرح شد. اما با گذشت زمان، تکامل اين مسئله با ابعاد ديگری که شايد کمتر لحاظ شده بود، بوجود آمد. اکنون می‌دانيم آنچه که موجب استحکام جمهوری اسلامی شده است، موشک‌های شهاب و يا احيانا در اختيار گرفتن تسليحات هسته‌ای نيست و همچنين اگر قرار به سرکوب مخالفان باشد، آيا کشتار ده‌ها هزار تن در سال‌های اول انقلاب و همچنين تابستان 67، در زمانی که اصلا رژيم موشک شهاب و يا توسعه‌ی هسته‌ای را نداشت، گواهی اين موضوع نيست که جمهوری اسلامی بدون اين موارد، در انجام کارهايی که برای آنچه موجب استحکام نظام‌اش تشخيص می‌داده، هيچ کوتاهی‌ای انجام نداده است؟

علاوه بر اين، اگر جمهوری اسلامی دارای سلاح هسته‌ای باشد، دليل بهتری برای حمله به آن وجود دارد، چيزی که بسياری از جوانان ايرانی و مخالفان حکومت منتظر آن هستند. بر خلاف تصور جمهوری اسلامی که انتظار دارد، با در اختيار گرفتن تسليحات هسته‌ای، از حمله‌ی نظامی آمريکا و يا اسرائيل به ايران جلوگيری کند، آمريکايی‌ها تاکيد کرده‌اند که داشتن سلاح هسته‌ای، موجب حمله‌ی آمريکا خواهد شد.

هر گونه سازش اروپا با جمهوری اسلامی در موافقت با هر ميزان "غنـی سـازی" می‌تواند به دارا شدن تسليحات هسته‌ای توسط جمهوری اسلامی منجر شود و دود اين موضوع - هسته‌ای شدن جمهوری اسلامی- بيشتر از همه در چشم اروپايی‌ها و غربی‌ها خواهد رفت. غنی‌سازی محدود چيزی است که حتی مذاکره‌کنندگان جمهوری اسلامی آن را از هم‌اکنون رد کرده‌اند و گفته‌اند که با تمام ظرفيت و با سرعت زياد به غنی‌سازی خواهند پرداخت و از تمام قابليت‌های موجود و توان پيش‌بينی شده استفاده می‌کنند و نه تنها برای داخل کشور که برای صدور اورانيوم از آن استفاده می‌کنند.

برخی ديپلمات‌های اروپايی که نخواستند نامشان فاش شود در گفت‌و گو با رويترز اعلام کردند که ايرانی‌ها پيشنهاد کرده‌اند که 300 دستگاه سانتريفيوژ را در نطنز جمع‌آوری کرده، نصب و برای امور آزمايشی مورد بهره‌برداری قرار دهند، اما آنها قصد دارند از اين 300 دستگاه برای غنی‌سازی با سرعتی بالاتر از سرعت نور استفاده کنند. تعداد سانتريفيوژهای مطرح شده در طرح پيشنهادی جمهوری اسلامی به اروپايی‌ها بين 300 تا 3000 سانتريفيوژ بوده که تفاوت عدد مطرح شده در خبرگزاری‌ها، موجب شده که مقامات جمهوری اسلامی در پاسخ به پرسش‌های خبرنگاران، اين طرح را تکذيب کنند و بگويند که غنی‌سازی با 300 دستگاه نادرست است و از طرف ديگر تفاوت ارقام اعلام شده را به گـمانه‌زنـی‌های خبرگزاری‌ها در اين مورد نسبت دهند.

اروپايی‌ها هنوز به اين طرح جمهوری اسلامی پاسخ مثبت نداده‌اند. ديپلمات‌های اروپايی می‌گويند که طرح اين پيشنهاد به مدتها قبل، در مذاکرات دورهای ابتدايی مربوط است، اما تفاوت اينجاست که اروپايی‌ها اکنون نگاهی جدی‌تر به اين مساله دارند و در مورد آن فکر می‌کنند. اروپايی‌ها هنوز خواهان توقف غنی‌سازی اورانيوم هستند، اما جمهوری اسلامی می‌گويد که اروپا بايد دست از اين حرف خود بردارد و پيشنهاد جمهوری اسلامی مبنی بر پذيرفتن حق غنی‌سازی اورانيوم برای جمهوری اسلامی را مبنای مذاکرات قرار دهد. جمهوری اسلامی می‌گويد اگر اروپا غنی‌سازی اورانيوم را به رسميت بشناسد، جمهوری اسلامی هم برای هر آنچه در مورد تضمين‌های عينی مطرح است، بــاز خواهد بود.

نشست بازنگری ان.پی.تی که در 12 ارديبهشت‌ماه برای اصلاحات اساسی در قانون منع توسعه‌ی سلاحهای هسته‌ای تشکيل خواهد شد، موجب خواهد شد که کشورهايی که می‌خواهند افسار سر‌خود به غنی‌سازی اورانيوم بپردازند، با موانعی قانونی روبه‌رو شوند و اين شامل جمهوری اسلامی هم خواهد بود. در ان.پی.تی پيش‌بينی شده که کشورهايی که خواهان برخورداری از مواهب صلح‌آميز هسته‌ای هستند، می‌توانند از آن برخوردار باشند.

جمهوری اسلامی علی‌رغم آنچه در مورد پذيرش طرحهای اروپا - هر آنچه که باشد- در مورد "تضمين‌های عينی" برای انحراف نداشتن به سمت توليد سلاح هسته‌ای سخن گفته، اما اکنون می‌گويد که تنها با انجام "تعهدات بين‌المللی" خود برای درخواست‌های "تضمين عينی" موافقت می‌کند و به هر چه خارج از توافقهای بين‌المللی متعهد به آن شده، تن در نخواهد داد. از آنجا که پروتکل الحاقی تنها با اعلام خروج از آن، از شمول اجرا برای کشور متعهد خارج می‌شود و جمهوری اسلامی هنوز پروتکل الحاقی را به تصويب مجلس نيز نرسانده، حتی در حد همين قوانين باز و پر از خلل برای انحراف به توليد سلاح هسته‌ای نيز، مشخص نيست که جمهوری اسلامی با جامعه‌ی جهانی کار کند، حال با اين اوضاع و احوال با چه استدلالی می‌تواند به جمهوری اسلامی اجازه داد که غنی‌سازی، حتی به صورتی محدود را از سر بگيرد؟

2005-04-28T00:16:00.000+04:30

يا ايران تا 2008 آزاد می‌شود و يا سالها در اسارت خواهد ماند

نوشته: پويا ارجمند

جورج بوش پس از آغاز رياست‌جمهوری دور اول خود، بارها در سخنرانی‌ها و همچنين پيام‌های خود، ملت ايران را مورد خطاب قرار داده و بر حمايت از روند دموکراسی و آزادی مردم ايران تاکيد کرده است. "اگر ايرانيان بخواهند برای هدفی که انتخاب کرده‌اند، در دنيا دوستی پيدا کنند، بهترين دوست آنها آمريکا است. آمريکا از حرکت مردم ايران به سوی دموکراسی و آزادی حمايت می‌کند." حمايت جورج بوش، محدود به اين حمايت از مردم و حرکت جوانان به سوی پيشرفت نشد و او خود را بارها در تقابل با حکومت جمهوری اسلامی قرار داد و بارها تصميم‌گيران در ايران را، افرادی مستبد و بدون توجه به خواست مردم ايران خواند. شايد بيراه نباشد بگوييم که اين تنها آمريکاست که در دنيا می‌کوشد که جمهوری اسلامی را تغيير دهد و يا حداقل به تغيير رفتار وادار کند و آنچه که جمهوری اسلامی را هر لحظه به تمنايی برای برقراری رابطه می‌کشاند، فناپذيری بدون رابطه با آمريکاست.

جمهوری اسلامی می‌داند که در صورت برقراری رابطه با آمريکا، حتی بدون احساس نيازی به اروپا، می‌تواند ساليان سال استقرار يابد. عربستان سعودی، چين، اسرائيل و بسياری از کشورها، هر ساله مورد اتهام برای نقض حقوق بشر قرار می‌گيرند و مطمئنا وضعيت حقوق بشر در چين از وضعيت حقوق بشر در ايران بهتر نيست، اما به دليل اينکه آمريکا با اين مساله چندان مشکلی ندارد، اروپايی‌ها هم اين مساله را در عمل ناديده گرفته‌اند- هرچند گهگاه چيزی در زمينه‌ی رعايت حقوق بشر می‌گويند- اما می‌بينيم که تجارت آزادی با چين برقرار کرده‌اند.

شايد اسرائيل از تمامی کشورهای آزاد، کمتر به اين تغيير - در حکومت- مايل باشد. شايد خوانندگانی قديمی وبلاگ بيان به ياد داشته باشند، در مقاله‌ای با مضمون "ماهيت سياست‌های اسرائيل و جمهوری اسلامی در تقابل باهم"، به اين مساله اشاره کرديم که اسرائيلی‌ها از ماندن جمهوری اسلامی بر سر کار بارها حمايت کرده‌اند و شايد اگر بگوييم از نفوذ خود برای کاستن از فشار بر جمهوری اسلامی در برخی موارد استفاده کرده‌اند کاملا بجا باشد. نماينده‌ی اسرائيل در پارلمان اروپا در سخنرانی خود در نزديکی انتخابات مجلس هفتم، به نمايندگان کشورهای اروپايی گفت که از فشار وارد کردن بر جمهوری اسلامی بيش از اين حد دست بردارند. وی استدلال خود را نيز بيان کرد، او گفت که برای اسرائيل و اروپا بهتر است که حکومتی نامشروع و بدون پشتوانه‌ی مردمی در ايران روی کار باشد، چرا که در اينصورت برای انجام خواسته‌ها مجبور به کوتاه آمدن است.

جورج بوش بر خلاف تمامی روسای جمهور آمريکا، در تعهد خود به آنچه می‌گويد، بارها صادقانه‌تر عمل کرده است. جورج بوش شايد محبوبيت جان.اف کندی را نزد آمريکاييان نداشته باشد، اما با جرات می‌توانم عرض کنم که هيچ رئيس‌جمهوری در آمريکا نبوده است که در نزد مردم ايران اينچنين محبوبيت داشته باشد. جورج بوش، می‌توانست مانند کندی عمل کند و از حاکمان مستبد حمايت کند و برای تغييرات ظاهری آنها را ترغيب کند. جان.اف کندی پس از کودتای 28 مرداد، بجای اينکه از حرکت مردمی و ملی‌گرايانه‌ی ايرانيان حمايت کند، ديکتاتور ايران را مورد تاييد و حمايت قرار داد.

شايد برخی نتوانند درک کنند که تفاوت جورج بوش با روسای جمهوری قبلی آمريکا چه بوده است. اما اگر برايتان قابل‌قبول باشد يکی از موارد آن را عرض می‌کنم. ماجرای قرارداد الجزيره که ميان جمهوری اسلامی و دولت وقت آمريکا بسته شد و چند روز بعد، ديپلمات‌های آمريکايی پس از 444 روز اسارتی که توسط دانشجويان خط خمينی بوجود آمد، آزاد شدند و به کشورشان رهسپار شدند، همه شنيدند که آن افرادی که به قول خودشان "خـودجـوش" دست به اين اقدام زده‌اند، چطور با چشم‌پوشی از خواسته‌هايشان، با اشاره‌ی خمينی آنها را آزاد کردند. کارتر به خمينی در سوگندی که گويا در انجيل نوشت، تعهد کرد که آمريکا در امور سياسی جمهوری اسلامی دخالت نکند و سعی در براندازی جمهوری اسلامی نداشته باشد. پس از آنکه جمهوری اسلامی روی کار آمد، آمريکای زمان ريگان نيز، سلاح مورد نياز ملاها را برای ادامه‌ی جنگ تامين کرد و رسوايی "ايران گيت" رقم خورد.

روسای جمهوری قبلی آمريکا، هيچوقت نخواستند از قدرت خود برای فشار آوردن جدی بر جمهوری اسلامی استفاده کنند. زمان کلينتون که حتی کار به جايی رسيد که بارها جمهوری اسلامی، نظامی دموکراتيک خوانده شد. همه‌ی اين رويه‌ها در طول اين مدت، توانست جمهوری اسلامی را در صحنه‌ی جهان تاحدی موجه جلوه دهد. مگر می‌شود نظامی مستبد و ديکتاتور زير سايه‌ی سکوت و چه بسا تعريف و تمجيد آزادترين و دموکراتيک‌ترين کشور دنيا قرار بگيرد و اين چيزی برای آبروی او به ارمغان نياورد؟!

اما بياييم در زمان جورج دبليو بوش؛ در عراق روزانه چند تن از نظاميان آمريکا در اين دو سال کشته شدند، در حالی که اگر دولتمردان آمريکا به معامله‌ی پيشنهادی رفسنجانی، خرازی و ديگر مقامات جمهوری اسلامی از جمله در ديدار مخفی "محسن رضايی" در اروپا جواب مثبت می‌داد، قطعا نصف اين کشته‌ها هم متحمل نمی‌شدند. اما جورج بوش به مرامی اعتقاد دارد که به او اجازه‌ی اين سازش را نداد. جورج بوش البته در تمامی اقدامات خود کاملا به نفع مردم ايران و به ضرر مستبدان حاکم بر ايران عمل نکرده، بديهی است که وی از آنجا که رئيس‌جمهور آمريکاست، تعهداتش به تامين منافع ملت آمريکا بيشتر از هر چيز ديگری است.

اگر قرار باشد، مسائلی که جورج بوش می‌توانسته انجام بدهد و در طول اين چهار- پنج سال انجام نداده، در يک فهرست قرار بدهيم ليست طولانی ای خواهد بود. نمونه‌ی کوچک‌اش اينست که جورج بوش در چند سالی که با دولت خاتمی همزمان بود، به برخی کشورهای اروپايی از جمله ايتاليا پيشنهاد حمايت از "اصطلاح‌طلبان" حکومتی در ايران را داد. وقتی از نخست‌وزير ايتاليا در مورد اينکه چرا محمد خاتمی که رئيس‌دولت ايران است، اينچنين مورد استقبال ايتاليا واقع می‌شود و اين مخالف سياست آمريکا، به عنوان متحد ايتاليا نيست؟ وی پاسخ داد که رئيس‌جمهور آمريکا اعتقاد دارد که از اصلاح‌طلبان در ايران بايد حمايت کرد و آنها را تقويت کرد.

اينکه ما بگوييم، "مردم ايران هر زمان به اين مطلب رسيدند که نظام حاکم را نمی‌خواهند و نيروی واقعی در آنها به اين حد رسيد که هيچ چيز جز سرنگونی را طلب نمی‌کنند، ما شاهد تغييرات اوضاع به سمتی که برآورنده‌ی آرزوهای مردم باشد، هستيم"؛ با مفروضات و واقعيات جامعه‌ی ايران فاصله‌ی زيادی دارد. دخالت، نفوذ و تاثير کشورهايی که همواره در امور ايران دخالت منفی داشته‌اند، آنقدر زياد است که فقط اراده‌ای پولادين و بدون سستی، برای رسيدن به چنين آرزوهايی می‌تواند کمک کننده باشد و چه بسا اگر انقلابی بدون اين اراده و البته آگاهی صورت بگيرد، پس از چند دهه گذر از آن به همين وضعيتی برسيم که امروز رسيديم.

کشورهای زيادی در دنيا دموکراسی دارند، اما دموکراسی در آنها همه يکسان پيشرفته و عالی نيست. کشورهای آسيای کمی هستند که وضعيت خوبی در دموکراسی داشته باشند و وضعيت در خاورميانه بدتر است. اما تفاوتی اصولی ميان کشورهای چون چين، عربستان سعودی، قطر، کويت، بحرين، عمان، امارات متحده‌ی عربی و ... . با کشور خودمان وجود دارد. کشورهای عربی حتی با وجود آزادترين سيستم‌های انتخاباتی کمتر به تغييرات کلی مايل هستند.

نظام حکومتی در ايران مورد پذيرش و تمايل مردم نيست. اما وقتی که کشورهای اروپايی اين حکومت را حکومت ايران می‌دانند و رسانه‌هايی چون بی بی سی، رهبر خودخوانده‌ای چون "خامنه‌ای" را رهبر ايران معرفی می‌کنند و مانند "ملک عبداله" که وليعهد عربستان؛ می‌خواهند با موضع‌گيری‌های رهبران جمهوری اسلامی برخورد ‌کنند، خود به خود در مردم تاثير می‌گذرد. وقتی در انتخاباتی غير آزاد که ميان دو ملا برگزار شده، يکی بر ديگری ترجيح داده شده و به عنوان "رئيـس‌جمهور" از سوی رهبری حکم رياست‌جمهوری اش تنفيذ می‌شود و همه‌ی رسانه‌ها وی را "پرزيدنت ايرانی‌ها" می‌خوانند، اگر هرچه فرياد بزنيم که وی رئيس‌جمهور ايران نيست، آيا کسی گوشش بدهکار اين حرف می‌شود؟

در اروپا يک سياست از سالها و بلکه قرنها پيش جريان دارد و مبنای آن "نـفع طـلبی" است. برای اروپايی‌ها در درجه‌ی اول مساله‌ی مهم؛ اينست که چقدر از يک کشور به آنها "سود اقتصادی" سرازير می‌شود و بعد در درجات نازل‌تر به مسائلی ديگر، مثل اينکه مردم‌اش چه وضعيتی دارند، اين حکومت به چه سمتی حرکت می‌کند، در آينده وضعيت اين مردم چه می‌شودو ... . شايد اهميت داشته باشد. شهردار لندن مرکزی که به تازگی به ايران آمده گفته که برای بريتانيا مهم است که محصولات‌اش در ايران جذاب و مورد پسند است. انگليسی‌ها از يک طرف پای قطعنامه‌ی محکوميت نقض حقوق بشر در ايران را امضاء می‌کنند و از طرف ديگر، سه ميليون دلار در سال 82 به قوه‌ی قضائيه جمهوری اسلامی "کمک بلاعوض" می‌دهند!

دموکرات‌های آمريکا دست‌کمی از اروپايی‌ها ندارند و انگيزه‌ی اقتصادی قوی آنها برای بازار پر رونق مصرفی ايران، در سالهای بعد خواهد توانست مسائل زيادی را برای جمهوری اسلامی حل کند. شايد با پايان کار دولت جورج بوش، ما شاهد روی کارآمدن دولتی دموکرات در آمريکا باشيم که ديگر برايش مهم نيست که آزادی چيست، البته ادعای آزادی را مثل اروپايی‌ها خواهد داشت. رئيس‌جمهور بعدی آمريکا، احتمالا بجای بکار بردن 49 بار واژه‌ی آزادی و متعلقات‌اش، بيشتر به کم‌کردن هزينه‌ی سوخت مردم آمريکا توجه می‌کند. ديگر آمريکا نيز، هزينه‌ای برای چيزی که اميدی به تغيير در آن ندارد، نخواهد کرد و آنوقت خواهيم ديد که چطور مردم ايران سالها بايد بکوشند تا به جايی برسند که همين امروز با کمی همت می‌توانند با موفقيت آن را پشت‌سر بگذارند.

مردم ايران، انتخابات رياست‌جمهوری دور نهم را پيش روی خود دارند که برای آنها "تـاريخ‌ساز" است. اکنون تمامی نهادهای موجود در جمهوری اسلامی مشروعيت‌شان را از دست داده‌اند و تنها نهاد رياست‌جمهوری باقی مانده که از زير نقاب دو رويی که رای 30 ميليونی را مدعی است، بی‌پشتوانه شود و آن وقت تمامی حکومت به دست مردم خواهد افتاد.

اکنون رهبر جمهوری اسلامی برگزيده‌ی مجلس خبرگانی است که 40 درصد واجدان شرايط در انتخابات‌اش که شش سال قبل برگزار شد، شرکت کردند. شوراهای شهر و روستايی وجود دارد که در بسياری از شهرها زير 30 درصد افراد واجد شرايط در آن شرکت کردند و بالاخره نمايندگانی "عـنوان" وکالت ملت را يدک می‌کشند که کمترين رای را در طول دوران جمهوری اسلامی بدست آورده‌اند و به گفته‌ی يکی از نمايندگان قبلی مجلس، تنها 35 درصد مردم شرکت کردند و به گفته‌ی آمارهای وزارت کشور جمهوری اسلامی نزديک 49 درصد واجدان شرايط شرکت کرده‌اند.

اگر جمهوری اسلامی بتواند تا سال 2008 سر کار بماند، به اين معنی نيست که سقوط نمی‌کند، بلکه آستانه‌ی فشار بالا در اين زمان صورت خواهد گرفت. بيش از 30 ميليون بيکاری که 50 درصد افراد فعال را شامل می‌شوند، تنها چشمه‌ی کوچکی است از تاريکی فضای آينده‌ی پيش‌روی جمهوری اسلامی و البته برای مردم، در صورتی که در انتخابات شرکت کنند.

2005-04-27T06:22:00.000+04:30

داشـتن آزادی و رعـایت اخـلاق در وبـلاگ‌نـويسی

نوشته: پويا ارجمند

"هر کس آزاد است که آنچه از فکر، عقيده و نظر خود دارد، با آزادی کامل بيان کند و هيچ‌کس را نبايد برای بيانی متفاوتی که با جريان غالب دارد و با مشهورات رايج اختلاف دارد، از اين حق محروم کرد." من به اين مطلب کاملا اعتقاد دارم و از آن حمايت می‌کنم، البته جرات نمی‌کنم که مثل آن فيلسوف خارجی ادعا کنم، "من حاضرم جانم را بدهم که مخالف‌ام نظر خود را با راحتی بيان کند" اما در حد و متناسب با آنچه از من بر می‌آيد، اين موضوع را رعايت می‌کنم و کسی را به سبب آنچه در نظرش است، منکوب نمی‌کنم. اما بايد گفت که آزادی در بيان با ولنگاری و بی‌تعهدی فاصله دارد و متاسفانه گويا هنوز برای بسياری از مدعيان نقد و انتقاد اين مساله روشن نشده که حد و حريم آزادی در بيان چقدر است و چگونه خط قرمز برای آن مشخص می‌شود.

از آنجا که اين وبلاگ را بيــان ناميده‌ام، خود را متعهد می‌دانم که بهترين شيوه را برای ارائه‌ی مطالب و نظرات سياسی و اجتماعی خود برگزينم. تعهد خود را با آنچه در صدها مقاله و هزاران خطی که نوشته‌ام ثابت کرده‌ام، اما با اين وجود؛ برای آنچه برخی گمان می‌کنند که از آزادی بيان می‌دانند، اما کم می‌دانند و شايد می‌دانند و نمی‌خواهند رعايت کنند، برای دوستان و خوانندگان، مسائلی که در مورد حريم وبلاگ‌نويسی مورد نظرم هست را بيان می‌کنم. بايد از خوانندگانی که وبلاگ‌نويس نيستند، پوزش بخواهم که شايد اين مطلب انتظار آنها را در مورد يک پيام سياسی و اجتماعی بطور کامل برآورده نکند، اما سعی کرده‌ام که مطالب به صورتی با گيرايش نوشته شود، که آنها نيز بتوانند در بيان شفاهی خود آن را بکار گيرند.

ابتدا عرض کنم که من تا به‌حال درگيری ای با وبلاگ‌نويسی نداشته‌ام و از شخصی‌شدن دعوا و بازماندن از اولويت‌ها پرهيز کرده‌ام. اما گويا اين فضای برمودايی بالای مجلس وبلاگ، خاصيت‌اش اينست که تا اصطکاکی با ديگران پيدا نکنی، نمی‌توانی بالا بروی و رشد پيدا کنی. آنهايی که وبلاگ‌نويسی را مثل من مستقل دنبال کرده‌اند، شايد بهتر منظورم را درک کنند. بيشتر از اکثر وبلاگ‌نويسان، وقت و انرژی صرف کرده‌ام و حاضرم اين را اثبات کنم که از بسياری که اکنون سرآمدان وبلاگ‌نويسی محسوب می‌شوند، هم بيشتر مقاله نوشته‌ام و هم رعايت خيلی از موازين را کرده‌ام. اما همانطور که گفته‌ام، دنيای وبلاگ‌نويسی در ميان فارسی‌زبانان، فضای عادلانه‌ای نيست.

اول از همه در مورد حريم وبلاگ‌نويسی بايد عرض کنم من معتقدم که منهای "فحش"، "ناسزا" و "تهمت" هر آنچه کسی در مورد شخص، موضوع، گرايش، دين، سياست و ... . می‌تواند بگويد، آزاد است. اين آزادی معنی ‌اش اينست که کسی را نبايد برای نقد اين موارد و بيان مطالب‌اش، تهديد کرد، آزار داد و محروم ساخت. اما اين آزادی به معنی پذيرفتن صحبت‌های طرف مقابل نيست. طرف مقابل که دارای گرايشی متفاوت است از حقی متقابل برخوردار است.

من مثل برخی که خيلی مقدمه و حاشيه می‌روند تا آزادی را تعريف کنند، نيستم و با تعريف کاربردی آن کار دارم. شما ديده‌ايد که بسياری از اين افراد که از ده مقاله‌ای که می نويسند، شايد نيمی از آنها به نقد و آزادی بيان و مباحثی در مورد نگارش و ادبيات مربوط هست، چه بسا وقتی وارد بيان نظرات خود می‌شوند، باکی از نسبت دادن‌های خلاف واقع ندارند و با نسبت‌هايی چون "سنتی"، "مذهبی" سعی در تشويش اذهان دارند و در زمانی نيز که مطالب‌شان نقد می‌شود، دائما به اين عبارت که "تو خاکی رفته‌ای"، "نفهميده‌ای" و ... . موضوع را ختم می‌کنند.

منظور من با شخص خاصی نيست. من روزانه بيشتر از ده وبلاگ می‌خوانم که چندتايی از آنها جديد هستند، اين مخصوص يک وبلاگ نيست. وقتی من گفته‌ام خارج‌نشين و بعد موضع‌گيری بسياری از وبلاگ‌هايی را که در اين مورد مطلب نوشته را نقد کرده‌ام، اين دليل نيست که من منظور وبلاگ "مجيد زهری" است. آيا سزاوار است که مجيد زهری که خود را نقد پذير می‌داند و من هم معتقدم که ايشان از بسياری از متعصبان بهتر هستند، بگويند که "اگر با بی‌توجهی ديگران به خودت مواجه می‌شوی، تقصير اصلی با لحن بيان و برخورد خودت است" آيا بخاطر اينکه بنده گفته‌ام که برخی خارج‌نشينان در مورد اکبر گنجی اشتباه می‌کنند که اينطور وقت صرف می‌کنند و او را نماينده‌ی تضييع حقوق بشر در ايران می‌دانند، اين دليل می‌شود که من مورد بی‌توجهی قرار بگيرم؟

من از اين دوستان سوال می‌کنم، آيا من وقتی که گفتيد برای رهبر جمهوری اسلامی، خاتمی و رفسنجانی ديگر ملاها در جمهوری اسلامی، پيشوند "مـلا" را در مقاله‌هايم بکار نبرم و دليل قانع کننده‌ای آورده‌ايد، نپذيرفتم و نگفتم که به دليل اينکه شما اينگونه - بدون پيشوند- حواستان بيشتر به متن مقاله متوجه می‌شود، تا احيانا آنچه عقده‌گشايی به نظر می‌آيد؟ خب! اکنون هم اگر دليلی برای من بياوريد من قبول می‌کنم. من وقتی می‌بينم که عده‌ای که در خارج هستند و نسبت به مسائل به نظر من - لااقل- ديدگاهی اشتباه دارند، چه بگويم؟ خوب است بگويم "کسانی که در خارج زندگی می‌کنند" خوب است بگويم، "افراد عزيز دلم که در خارج تشريف داريد! بر خلاف ايرانيانی که با فلاکت زير لوث‌شدن موضوع تضييع حقوق بشر که برکت عَلم شدن اکبر گنجی ايجاد شده، با نقض گسترده‌ی حقوق بشر بی سر و صدا و آرام لِه می‌شوند، و اکبر گنجی را از خود نمی‌دانند، شما اين فرد را مورد تکريم قرار داده‌ايد و اين درست نيست."

اگر کسانی من را راستگو می‌دانند، من به آنها اين قول را می‌دهم که در صورتی که بدانم وبلاگ‌نويسی‌ام مورد بی‌توجهی بيشتر از اين قرار بگيرد، ديگر قلم را بر زمين بگذارم و ننويسم. شايد اينطوری کسانی که من برايشان مزاحمت درست کرده‌ام، راحت‌تر و آزادتر باشند. من گمانم اين بود که ما در اين فضا آمده‌ايم که به آزادی همديگر کمک کنيم. اگر تفاوت اين فضای مجازی با فضايی که در ايران داريم، تنها اينست که در اين فضا امثال ملا حسين درخشان‌ها افسار وبلاگ‌شهر را بدست گرفته‌اند و تنها به همفکران خود اجازه‌ی خودی نشان دادن را می‌دهند، و در فضای ايران بايد به آئين ملاها درآيی تا پيشرفت بيشتری کنی، خوب پس چرا از اينجا نيز نرويم و بگذاريم اينترنت که از خارج از ايران آمده برای همانها باشد.

من گمان‌ام اين بود که ايرانی‌هايی که در خارج هستند، صبر و تحمل بيشتری دارند و با طمانينه‌ی بيشتری به نقدهايی که از ايشان می‌شود می‌نگرند. من اگر تاکنون در اين موضوع که خصلت‌های ايرانی‌ها در خارج از کشور با داخل کشور تفاوت می‌کند، شک داشتم، اکنون شک‌ام کمتر شده! و معتقدم که ايرانی هر جای دنيا که برود، همانطور است و شايد تفاوت‌اش در برخوردی باشد که با خارجی‌ها که خود را کمتر از آنها می‌داند باشد.

آيا "خارج‌نشين" برای ايرانی‌های خارج از کشوری که از اکبر گنجی دفاع می‌کنند، خيلی سنگين و زشت است، اما "سنتی"، "مذهبی"، "نماز خوان" برای يک فرد معتقد به خدا و مذهب که با رژيم جمهوری اسلامی هم مخالفت کامل دارد، درست و شايسته است؟

آقای زهری من با شما تعارف که ندارم، اگر منظورم شما بوديد و يا اينطور بگويم اگر منظور فقط شما بوديد که راحت می‌گفتم. دو سال است 20 تا خواننده دارم، از اين به بعد هم فکر می‌کنم همينطور است. 22 سال عمر کرده‌ام و زجر کشيده‌ام، سختی کشيده‌ام اما زبون و پست نشده‌ام. اگر قرار بود ذليل بشوم، مطئمنا فکر دنيای خود را می‌کردم و مثل همين اميدی معماريانی که شما اينقدر برايش کار کرديد می‌شدم. دوست دارم وبلاگ‌ام خواننده‌ی بيشتری داشته باشد، اما اگر قيمت‌اش اين باشد که وقتی بيست – سی وبلاگ‌نويس مشهور از کار غلطی پشتيبانی می‌کنند، من از آن حمايت کنم و يا در مقابل آن سکوت کنم، نه! اصلا اين کاره نيستم. بارها گفته‌ام اگر قرار باشد بين بسيجی‌ها و آنهايی که بی‌درد و عياش هستند، يکی را انتخاب کنم، بسيجی می‌شوم چون آنها رو راستی بيشتری دارند.

من هم انسان هستم، من هم دوست دارم وبلاگ‌ام خواننده‌ی بيشتری داشته باشد. به برخی از افرادی که الان جزو معروف‌ترين وبلاگ‌نويسها هستند، گفتم که با من تبادل لينک داشته باشند، اين کار را نکردند. به وبلاگ زيتون گفتم، يک بار نه، چند بار گفتم. چون ايشان در دانشگاهی درس خواندند که من هم درس می‌خوانم، قبول نکردند. به حسين درخشان گفتم، او هم همينطور. به همين آقايی که وبلاگ خوابگرد را اداره می‌کند و در روزنامه‌ی شرق مطلب می‌نويسد گفتم. خب اينها بعدا برای اينکارشان بايد جواب بدهند. وقتی يک وبلاگ سکسی از طرف اين خانم زيتون پشتيبانی و لينک‌های متعدد به آن داده می‌شود و وقتی من که اصلا به خود اجازه نمی‌دهم که حتی به رهبر جمهوری اسلامی هم ناسزای بگويم، و سعی کاملی در رعايت ادب کلام می‌کنم، بدون دليل مورد بی‌اعتنايی چندين‌باره از وی قرار می‌گيرم، اين نشان نداشتن قسمت بزرگی از اخلاق و تعهد در وی است.

بگذريم! من هنوز هم معتقدم که آقای زهری دوست عزيز من و البته خارج‌نشين، می‌دانند که دغدغه‌ی من چيست، عقيده‌ام چيست و راه‌ام چيست و برای همين می‌خواهم به آزادی بنده نيز به همان اندازه که برای آزادی خود حريم قائل هستند، احترام بگذارند. درد دلی که به بهانه‌ی انتقاد از ايشان برای شما باز کردم، اميدوارم باعث رنجشی دوباره نشده باشد. اما دوستان وبلاگ‌نويس! بگذاريم که برای برخی لحظات حرفهای دلمان گفته شود و پشت تعارف و تعريف و يا احيانا سکوت، خيلی چيزها را با بی‌خيالی طی نکنيم. اصلا خوب نيست که اين وضعيت ادامه داشته باشد.

آقای زهری عزيز! من به فهم ايرانيان خارج‌نشين توهين نکرده‌ام. شما می‌دانيد که تفاوت بنيادی وجود دارد، ميان اينکه به فردی بگوييم "نـفهم" با اينکه بگوييم "اين مساله را نفهميده‌ای". اولا منظور من همه‌ی ايرانيان خارج‌نشين نبود، بلکه عده‌ای کمی از آنهايی که وبلاگ‌نويس هستند و در مورد اکبر گنجی تعريف و تکريم داشته‌اند بود. ثانيا من گفته‌ام که اين مساله در مورد تصورشان درباره‌ی اکبر گنجی با حقيقت وی فاصله زيادی دارد، نه اينکه اينها فهم‌ و شعور سياسی‌شان کلا کمتر است.

دوست عزيز! شما در همين مطلب اخيرتان در وبلاگ‌تان "حمايت از گنجی چرا؟" از نظر بنده، مقصودتان از کسانی که آواز بلند سر می‌دهند، شخص بنده است. اما آيا من بايد بيايم بگويم چرا شما نوشته‌ايد آواز و در داخل گيومه هم مطلبی خلاف واقع به من نسبت داده‌ايد؟ آيا من در مقاله‌ی طولانی خود، اسمی از شما برده بودم؟ نه. اما شما با توجه به نقل‌قولهايی که با مطالب‌تان مشابه و برخی يکسان بود، به اين نتيجه رسيديد. من می‌توانستم بگويم که "غير از شما ده ها نفر از وبلاگ‌نويسان خارج‌نشين، از گنجی به اشتباه دفاع کرده‌اند و مقصود من آنها بوده‌اند و نه شما" اما از اين طور صحبت که جدل است، برای دوستانی مانند شما استفاده نمی‌کنم.

معتقدم که بايد به تحملی سازنده و احترامی متقابل برسيم و قبول کنيم که به آزادی ديگران احترام بگذاريم و سعی نکنيم با اهرم‌هايی که داريم برای اعمال فشار و خودسانسوری ديگران استفاده کنيم. "خارج‌نشين" ابدا بی‌حرمتی نيست. شايد احترام کاملی نباشد، و مودبانه‌تر باشد که اين را بکار نبريم، اما شما در مودبانه‌ترين گفت‌و گوها چنين چيزهايی را می‌بينيد و من معتقدم که شما خيلی سختگيری می‌کنيد. همواره اين حديث حضرت عيسی را به ياد داشته باشيم، "شاخه‌ی کوچکی در چشم دوست‌ات را می‌بينی، اما درختی که در چشم خودت هست، نمی‌بينی" بايد اگر ايده‌آليستی برای ديگران نسخه می‌پيچيم، خودمان معلم ايده‌آلی باشيم.

2005-04-26T16:11:00.000+04:30

تـبيين فضـای سيـاسی- اجتماعی امـروز ايـران

نوشته: پويا ارجمند

"تحريم انتخابات فايده‌ای ندارد. بايد در انتخابات شرکت فعال و هوشيارانه داشت." – "چشم دوست و دشمن به اينست که ببينند مردم چه اندازه در انتخابات شرکت می‌کنند. بايد برای حفظ نظام، فعّالانه در انتخابات شرکت کرد." – "با از دست دادن پُست رياست‌جمهوری، آخرين اميدها برای اصلاحات از بين می‌رود. علی‌رغم نبود شرايط کاملا مساعد، می‌توان فردی که نزديک به مشخصات مورد نظر ماست، انتخاب کرد." اينها نمونه‌هايی از جملاتی است که روزانه، صدها بار توسط روزنامه‌های منتشر شده در داخل ايران، مقامات جمهوری اسلامی، احزاب و همچنين فعالان و کارشناسان سياسی وابسته به آنها مورد استفاده قرار می‌گيرد. اما آيا می‌توان فضای مملوّ از اين سخنان را - که همگی در يک هدف مشترک هستند- فضای سياسی ايران دانست؟، و يا بايد نگاهی عميق‌تر و دقيق‌تر داشت، تا به واقعيت فضای سياسی ايران رسيد.

نمی‌توان گفت که تبليغات صدا و سيمای جمهوری اسلامی و همچنين مطالب منتشر شده در روزنامه‌ها، مجلات، سايت‌ها و وبلاگ‌های وابسته به افراد حکومتی، در فضای سياسی ايران تاثير نداشته است. مگر می‌شود که ميلياردها تومانی که صرف ايجاد يک سری انگيزه برای پشتيبانی مردم از سياست‌های جمهوری اسلامی می‌شود، هيچ تاثيری نداشته باشد؟ مگر مردم ما انسان نيستند که در آنها اين‌همه صدايی که يک حرف را فرياد می‌زنند، تاثير نداشته باشد؟ نشانه‌های متعددی وجود دارد که ما را به اين نتيجه می‌رساند که صدا و سيما و روزنامه‌های منتشر شده در ايران، در سياست ايجاد فضای مساعد و مناسب برای "مشـروع" جلوه دادن رژيم چندان هم ناموفق نبوده‌اند.

فضای سياسی ايران، برگرفته از پيچيدگی‌های ساده‌ای است. آنهايی که مردم ايران را پيچيده، غير قابل پيش‌بينی، مرموز و حيرت‌آور می‌دانند، از يک جنبه به ملت ايران نگاه کرده‌اند و آن نگاهِ به آرامش و سکوت ظاهری آنها و نمودهای بی اعتنايی آنها نسبت به مسائل است. مردم ايران مثل کشورهای ديگر مسلمان برای خبر تخريب "مسجد الاقصی" تظاهرات خودجوش راه نمی‌اندازند، اما همين مردم در سخنان‌شان اسرائيل را چندان قبول ندارند و بسياری از آنها اسرائيل را کشوری غاصب می‌دانند. مردم ايران با وجود اينکه در محرّم به سر و سينه‌ی خود می‌زنند و برای امام حسين عزاداری می‌کنند، اما نسبت به خبری که در مورد تخريب مرقد حضرت علی پخش می‌شود، تظاهراتی فعال و خودجوش ترتيب نمی‌دهند. مردم ايران با اينکه بارها در طول شبانه‌روز، عليه بسيجی‌ها فکر می‌کنند، حرف می‌زنند و بی‌اعتنايی می‌کنند، اما در مواجهه با ملاها و بسيجی‌ها کمتر اين حس را بروز می‌دهند. مردم ايران خودداری زياد از نشان دادن آنچه که به آن باور دارند، داشته‌اند، و در بروز دادن يکسری ظواهری که چندان به آنها معتقد نيستند، سرسخت و متعصب جلوه می‌دهند.

نمی‌شود از فضای سياسی ايران سخن گفت و به سراغ مسائل فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی نرفت. مردم ايران را بايد متفاوت از مردم تهران ديد و من سخت به اين موضوع باور دارم که تهرانی‌ها "مستاصل‌ترين" مردم ايران و "بی‌انگيزه‌ترين" آنها برای تغييرات هستند. تهرانی‌ها، با داشتن شش برابر بهتر - به طور متوسط- سطح زندگی، با شرايط موجودی که حکومت ايجاد کرده کنار آمده‌اند و از همين‌رو در تهران با 12 ميليون نفر جمعيت، از روستاها و شهرهای کمتر از صد هزار نفر جمعيت؛ مخالفت، تظاهرات، اصطکاک کمتری را با حکومت را شاهد هستيم. پايتخت‌نشينان نمی‌خواهند موقعيت خود را به خطر بياندازند و مناطق محروم کشور که چيزی برای از دست‌ندادن ندارند، با کوچکترين تحريکی تا آستانه‌ی آشوب و نبرد پيش می‌روند و درگيری‌های چند ساله‌ی اخير که ده ها تن از مردم در آن کشته شدند، شاهد اين مدعاست.

"آب"، "اشتغال"، "بهداشت و درمان"، "مواد غذايی"، "آموزش کودکان" برای هر جامعه‌ای مسئله است. اما اين مسائل ديگر برای کشورها اولويت اصلی نيستند و دولت‌ها برای برنامه‌ی خود برای تامين اين موارد انتخاب نمی‌شوند، اما در ايران اين مسائل هنوز حل نشده است. تهرانی‌ها که وضعيت بهتری نسبت به ساير نقاط مرکزی، شرقی و جنوبی کشور دارند، با کمبود شديد آب مواجه هستند و در سالهای اخير "جيره‌بندی" آب توانسته بحران آب را مرتفع کند. بهداشت و درمان حتی برای پايتخت‌نشينانی که دارای بهترين متخصصان و دکترهای ايران هستند که برخی از آنها از دانشگاه‌های معتبر آمريکا و اروپا مدرک گرفته‌اند، در سطح خوبی نيست و اين امکانات با هزينه‌های بسيار گزاف عرضه می‌شود و در بالای شهر متمرکز است.

شما تصور کنيد که متخصصی برای ويزيت خود با دريافتی کمتر از 6000 تومان، معاينه صورت نمی‌دهد. شما وقتی گفته‌های من در مورد بهداشت و درمان را درک می‌کنيد که بدانيد که بيشترين افرادی که در جامعه از خدمت درمانی محروم هستند، مستضعفان هستند. سخن در مورد بهداشت و درمان در ايران، آنقدر تاسف‌آور و رقت‌انگيز است که دل هر انسان باوجدانی را به درد می‌آورد. برخی گمان کرده‌اند که افراد پايين شهر چون داروی کمتری مصرف می‌کنند، دندانهای پر کرده‌ی کمتری در دهان دارند، افرادی که در بين آنها عينک می‌زنند کمتر از بالای شهر است، بنابراين اينها سالم‌تر هستند. اما با تاسف! ديدن آمار وزارت بهداشت در مورد پوسيدگی دندان در اين مناطق، نشان از پوسيدگی دندان بيش از هشتاد درصد کودکان است. فقر آهن که برای دختران فاجعه‌آور است، شيوع پوکی استخوان، نزديک‌بينی، بيماری‌های غدد و افسردگی، ناتوانی ذهنی و نداشتن تمرکز تاسف‌آور است. آيا می‌توان از يک راننده‌ای که با يک ماشين مدل 50، صبح تا شبده هزار تومان در می‌آورد که کمتر از پنج هزار تومان آن به خانه‌اش می‌رسد، چون بايد خرج مواد خود را هم درآورد، انتظار داشت برای عينک فرزندش 30000 هزار تومان بدهد؟

به نظرم کسانی که اوضاع ايران را به افراد معدود "عَلَم شده" توسط جمهوری اسلامی ختم می‌کنند و برای افرادی چون "اکبر گنجی"، "عبداله نوری"، "يوسفی اشکوری" و ... . مقاله می‌نويسند و در مقاله‌ی خود از اين افراد و راه‌شان حمايت می‌کنند و يک چيزهايی را به اينها نسبت می‌دهند که اصلا با روح اينها سازگار نيست، خيلی غافل هستند.- و يا خدای نکرده ظالم- شايد اين افراد واقعا نمی‌بينند و عمق و درک‌شان همين‌قدر است، اما اگر کسی می‌خواهد بداند واقعا در ايران وضع چگونه است، من به او دو راه پيشنهاد می‌کنم؛ اگر می‌تواند به ايران بيايد و مدتی را در تهران زندگی کند. اما اگر اين راه را انتخاب کرد، نه در هتل اوين، هتل استقلال و هتل آزادی، بلکه در يک مسافرخانه زندگی را تجربه کند. برای ديدن مردم ايران، اگر تهران را انتخاب می‌کند، نه در پاسداران، نياوران، دارآباد، تجريش، ونک، وليعصر، شهرک غرب، پونک و سعادت آباد، بلکه در آذری، آزادی، ترمينال جنوب، شوش، مولوی، حسن آباد گشتی بزند و ببيند که جمعيت اکثريت چگونه زندگی می‌کنند. راه ديگرش اينست که چشم‌هايش را باز کنند، ايمانش را افزايش دهد، آن وقت نور حقيقت قلب‌شان را برای ديدن واقعيت و تشخيص آن توانا می‌کند.

شايد اين افرادی که در وبلاگ‌شان در مورد "اکبر گنجی" مطلب نوشته‌اند و اينقدر از او تعريف کرده‌اند که اگر کسی او را نشناسد و با افکار، عقايد و پيشينه‌اش آشنا نباشد، فکر می‌کند که چه موجود نازنينی توسط جمهوری اسلامی به زندان افتاده. آن هم چه زندانی، امکاناتی برای يک زندگی معمولی برای او فراهم کرده‌اند. اين افراد از راننده‌های تاکسی ايرانی هم کمتر درباره‌ی اصل موضوع می‌دانند. مردم داخل ايران معتقدند که اين "مخالف‌نماها" از طرف جمهوری اسلامی در نمک خوابانده شده‌اند، تا در صورت انقلابی و يا اتفاقی وارد ميدان شوند. حالا اگر من بگويم که يک نفر هم در ايران برای چنين فردی ارزش نمی‌گذارد و ديگر کسی درباره‌ی او حرف هم نمی‌زند، يک آقايی می‌گويد که اين چه ربطی دارد به موضوع. مثل وقتی که گفتم درباره‌ی محمد علی ابطحی اينقدر توجه نکنيد، وی آن نامه را نوشته و حتی اگر ننوشته باشد، اين وظيفه‌ی شما نيست که از يک نفر حکومتی که دست‌اش با دادستان جمهوری اسلامی و رهبری جمهوری اسلامی در اهداف اصلی در يک کاسه است، حمايت کنيد و يا گناه‌اش را بشوييد.

حقوق بشر در زندانی شدن افرادی چون اکبر گنجی تجلی نيافته که برخی از وبلاگ‌نويسان آن را مورد توجه قرار داده‌اند. آيا ميان اين وبلاگ‌ها، با سياست رسانه‌ای بی بی سی تفاوتی وجود دارد؟ سياست جمهوری اسلامی در مورد نقض حقوق بشر در دستگيری "اميد معماريان" هم تجلی نيافته. من موافق اين نيستم که حتی روزنامه‌نگارانی که وظيفه‌ی خود را نسبت به مردم خود فراموش کرده‌اند و خواسته‌اند که در کنار نظام، نقش اپوزيسيونی را بازی کنند که گهگاه با قلقک‌هايی که ايجاد می‌کنند، تفريحی کنند به زندان بيفتند، و يا دستی بر سر و رويشان در بازداشتگاه کشيده شود، اما می‌گويم اين افراد نماينده‌ی مردم ايران نيستند، خواست مردم ايران را هم مطرح نکرده‌اند و کسانی نيستند که شايسته‌ی اينگونه توجه باشند.

برخی وقتی حکم اعدام فردی چون "هاشم آقاجری" در رسانه‌ها اعلام شد، خون خونشان را می‌خورد و گفتند که "بايد دست به کار شويم و نگذاريم که اين استاد دانشگاه را اعدام کنند." وقتی رسانه‌ها اين جو را ايجاد کردند. برای مدت‌های مديد، شايد چندين ماه متوالی اين خبر، تمامی موضوعات مربوط به حقوق بشر را تحت‌الشعاع قرار داد. اين وضعيت باعث شد که يک کميته‌ای هم که قرار بود، پس از يکسال به ايران بيايد و در مورد وضعيت حقوق بشر گزارش تهيه کند، همه‌ی همّ و غمش را بگذارد بر سر اين موضوع که "يک استاد تاريخ، بخاطر اظهار نظر خود به اعدام محکوم شده" و بايد از اينکار جلوگيری کند. هاشم آقاجری که نه در آن سخنرانی به اصطلاح اين وبلاگ‌نويسان و مخالفان، "روشنگرانه" و نه در هيچ جايی ديگری، نسبت به اقدامات حقيقتا خلاف موازين حقوق بشر جمهوری اسلامی چيزی بر زبان نياورده است.

اگر من بگويم حقيقت اينست، کسی نگويد که اين طرز جديد استدلال است، من بايد عرض کنم که آنهايی که "اکبر گنجی" را از روی کتاب‌های کنايه‌آميز اش شناخته‌اند و از مقصود و منظور حقيقی او چيزی درنيافته‌اند، اشتباه تصور کرده‌اند. يوسفی اشکوری، اکبر گنجی و بسياری که اکنون در زندان‌های رژيم به عنوان "مجرم سياسی" بسر می‌برند، هيچکدام مخالفتی با ولايت فقيه نداشته‌اند. آنهايی که "محسن کديور" را اصلاح‌طلب می‌دانند، بهتر است کتاب قطور او را در "اثبات ولايت فقيه" ببينند. مگر می‌شود کسی مدافع حقوق بشر باشد، مدافع ارزش انسانی باشد، آنوقت دست رهبری و حاکمان را در بسياری از ظلمها ببيند و آنوقت در مقابل اين مسائل سکوت کند و دغدغه‌ی خاطرش اين باشد که "در اروپا رنسانس چگونه انجام شد و به پروتستانتيسم رسيد و اسلام هم چنين روندی را بايد طی کند" و در سخنرانی خود بگويد که "مگر ما ميمون هستيم که تقليد کنيم" و بعد هم کل اين مطالب را کذب بداند و خود را مريد روح‌اله خمينی بداند و بگويد که برای دفاع از ولايت فقيه و نظام مقدس جمهوری اسلامی لزوم برخی اصلاحات را در سخنرانی خود يادآور شده است.

فضای سياسی ايران، با وجود پيچيدگی، برای جهانيان روشن و رسوا است. برای من جای تعجب دارد که دهقانان ايتاليايی بيشتر از برخی ايرانيان تحصيلکرده‌ی اروپا و آمريکا نسبت به مسائل جاری در ايران فکر خود را بکار می‌گيرند. برای من به عنوان ايرانی تعجب‌آور است که چطور يک کارگر اروپايی در تظاهرات ضد حکومتی جمهوری اسلامی خواهان رعايت حقوق بشر در سطح وسيع و برای عموم زنان می‌شود، آن وقت بيشتر ايرانيان خارج‌نشين امکانات خود را اسير يک فردی مثل "شيرين عبادی" کرده‌اند و منتظرند که اين به اصطلاح مدافع حقوق بشر در يک جايی سخنرانی کند تا بنويسند "بـانو شيرين عبادی چنين گفت".

فضای آلوده‌ای در داخل و خارج ايران، فضای سياسی امروز ايران را ايجاد کرده است. فضايی خفه کننده‌ی صداهايی که حقيقت‌گو است و جذاب است برای هر سوداگری که می‌خواهد از اين آب گل‌آلود ماهی بگيرد. فضايی که در آن "اکبر گنجی" بخاطر توهين به امام حسين، نزد مردم عزادار امام حسين ارزشمند شد. فضايی که در آن اکبر گنجی از ياد رفت و فضايی که در آن هنوز خارج‌نشينانی هستند که اکبر گنجی را روشن کننده‌ی بخشی از آنچه تاريکخانه‌ی اشباح و رسوا کننده عاليجنابان خاکستری عنوان می‌کنند، می‌دانند. فضايی که ياد داريوش فروهر و پروانه‌ی فروهر کمرنگ می‌شود و فضايی که هر روز مساعدتر می‌شود تا اکبر هاشمی رفسنجانی پس از دوره‌ای فترت بار ديگر به اجرای سياست‌های خود در سمت "رئـيس جـمهور" برگردد.

من مطمئن هستم و بدون هيچ ترديدی می‌گويم، آنهايی که امروز از امثال اکبر گنجی، هاشم آقاجری، عبداله نوری، جميله‌ی کديور، محسن کديور، سحابی، يزدی و ... . طرفداری می‌کنند، از کسانی که برای دو بار به خاتمی رای داده‌اند پشيمان‌تر می‌شوند. آنهايی که می‌خواهند مطلب سياسی بنويسند، اگر فکر کنند می‌دانند بايد از چه بنويسند و چطور بنويسند. اين فقط به خودشان مربوط است، و الا با نصيحت و راهنمايی کار به جايی نمی‌رسد. فقط خدا کند بفهمند و زود هم بفهمند.

2005-04-25T12:32:00.000+04:30

جمهوری اسلامی با مـذاکـره، از جاه طلبی هسته‌ای خود دست بر نمی‌دارد

نوشته: پويا ارجمند

"تاسيسات هسته‌ای را به زير کوه منتقل می‌کنيم" اين جمله در اين اواخر توسط مقامات جمهوری اسلامی بسيار تکرار شده و به بيت‌الغزل پاسخ سوالاتی تبديل شده که در مورد تهديداتی است که برای مقابله با جاه طلبی‌های هسته‌ای جمهوری اسلامی مطرح می‌شود. جالب اينجاست که حتی مذاکره‌کنندگانی که از طرف جمهوری اسلامی نمايندگی مذاکرات هسته‌ای اين رژيم را با اروپايی‌ها عهده‌دار شده‌اند، پيشتر و بيشتر از هر مقامی در جمهوری اسلامی در اين مورد صحبت کرده‌اند.

چيزی که باعث می‌شود، مقامی از يک حکومتی که به سمت توسعه‌ی "صنعت هسته‌ای" می‌رود، اين سخنان را بر زبان براند، و در عين‌حال آن حکومت در حساسيت‌برانگيزترين نقطه در دنيا قرار داشته باشد و در همين‌زمان بدانيم که چنين حکومتی با جامعه‌ی جهانی تعاملی سازنده نيز ندارد؛ بايد هم احساس نگرانی و اضطراب را در کشورهايی که دغدغه‌ی صلح و آرامش جهانی را دارند، افزايش دهد.

مساله‌ی اساسی برای اروپايی‌ها اين نيست که جمهوری اسلامی "دانش هسته‌ای" را بدست آورد. مساله‌ی اصلی اروپايی‌ها همچنين استفاده‌ی صلح‌آميز از دانش هسته‌ای توسط جمهوری اسلامی نيست. بلکه نگرانی اروپا و آمريکا و همه‌ی کشورهای منطقه؛ اينست که دانش هسته‌ای جمهوری اسلامی که پايه و اساس توسعه‌ی صنعت هسته‌ای را ايجاد می‌کند، به "ساخت"، "توليد" و "توسعه"‌ی سلاحهای هسته‌ای منحرف شود. اصل و اساس نگرانی جامعه‌ی بين‌المللی بر اين مبنا استوار است که "توليد و تکثير سلاحهای هسته‌ای" خدشه‌دار نشود و بار ديگر دنيا به سمت جنگ و آن هم "رقابت هسته‌ای" که بدون ترديد به "جنگ" منتهی می‌شود، نرود که در آن صورت ديگر هيچ بشری با هيچ توانايی مادی، قادر به جبران آنچه اتفاق می‌افتد نخواهد بود.

به سخنان "محمد البرادعی"، رئيس سازمان انرژی اتمی، در جلسه‌ی اخيری که برای اصلاح و بازنگری جامع "قانون منع توليد و تکثير سلاحهای هسته‌ای" ايراد کرده بايد توجه جدی کرد. او می‌گويد، درست است که شرايط کاملا عادلانه و خوبی در مورد مهار سلاحهای هسته‌ای وجود ندارد، اما می‌گويد بايد همگان تلاش کنند که وضع از اين بدتر نشود. بايد همه اين احساس را داشته باشند که توسعه‌ی سلاح هسته‌ای به نفع ثبات، امنيت و آرامش موجود در جهان نخواهد بود.

هيچ‌کس دوست ندارد که اسرائيل به اندازه‌ای سلاح هسته‌ای داشته باشد که توانايی آن، تخريب ميليونها کيلومتر مربع، با هر حياتی در آن هست. اما اولويت ما بايد چه باشد؟ اينکه با اسرائيلی که پنجاه و اندی سال است سلاح هسته‌ای دارد و از آن نه برای دشمنان و بلکه حتی در طول جنگ نيز استفاده نکرده، مقابله شود و همان‌طور که "حميدرضا آصفی"، سخنگوی وزارت خارجه‌ی جمهوری اسلامی گفت، پرونده‌ی اسرائيل به شورای امنيت فرستاده شود و توجه از سمت کشورهايی که هنوز به اين سلاح دست‌نيافته‌اند، برگردانده شود. من معتقدم که اگرچه خـلع سلاح هسته‌ای در تمامی نقاط جهان کاملا مطلوب است، اما از آنجا که چنين چيزی امکانش نيست، بهتر است که اولويت اصلی، مقابله با دستيابی حکومت‌های "غير متعهد" در جامعه‌ی جهانی که سابقه‌ی بدی هم در مورد رعايت استانداردها و هنجارهای بين‌المللی دارند باشد.

گفتيم که دانش هسته‌ای و استفاده از آن برای توليد انرژی، ابدا برای هيچ کشوری در دنيا منشا نگرانی نيست. نه جمهوری اسلامی، بلکه اگر رژيم طالبان وجود داشت و برای توليد انرژی مورد نياز خود می خواست از انرژی هسته‌ای فقط برای توليد انرژی برق استفاده کند، اين موضوع نگران کننده نبود. اما مساله اينجاست که ما چيزی به نام "استفاده‌ی صلح‌آميز از انرژی هسته‌ای" به عنوان مارک و نوعی از انرژی هسته‌ای نداريم و روی همين حساب، نمی‌توان به اعتبارادعاهايی در مورد اينکه ما می خواهيم از انرژی هسته‌ای برای توليد انرژی برق استفاده کنيم، راه را برای اينکار باز کرد.

شما می‌بينيد که کشورهای جهان، وقتی می‌خواهند از به فکر بودن يک حکومت نسبت به مردم‌اش قضاوت کنند، به مسائلی همچون "ايجاد اشتغال"، "ارائه امکانات بهداشتی و درمانی"، "رعايت حقوق شهروندی" و ... . توجه می‌کنند و بديهی است که صحبت در مورد دارا شدن صنعت هسته‌ای يک کشوری که به مسائل و مشکلات مردم خود توجه نمی‌کند و در عوض دغدغه‌های ديگری دارد، نمی‌تواند عادی باشد و اين توقع و انتظار جمهوری اسلامی که بخواهد مثل فرانسه، آلمان و انگليس به سمت هسته‌ای شدن پيش برود و با آن عادی برخورد کنند، خيلی بيجا دور از عقل است.

حسن روحانی و تيم مذاکره کننده‌ی جمهوری اسلامی که به قول خودشان تا به‌حال می‌گفتند، "دنبال توافقی بينا بين با اروپايی‌ها هستند" در مرحله‌ی بعدی اعلام کردند که به دنبال "غنی‌سازی اورانيوم، توام با عدم نگرانی" هستند و حالا چند روزی از اين صحبت نگذشته که حسن روحانی و سخنگوی وزارت خارجه‌ی جمهوری اسلامی گفته‌اند که "مذاکرات با اروپايی‌ها، تاثيری در تصميم جمهوری اسلامی برای غنی‌سازی اورانيوم ندارد" اين گفته درست بر خلاف صحبت قبلی اين افراد در مورد "قيمت داشتن" غنی‌سازی اورانيوم و حاضر شدن به کنار گذاشتن اين توانايی به قيمت دستيابی به برخی امتيازات است.

اگر جامعه‌ی جهانی و بخصوص کشورهايی که برای "امنيت"، "ثبات" و "منافع" خود ارزش و اهميت بيشتری قائل هستند، می‌خواهند تا از ايجاد يک "شـرور هـسته‌ای" جلوگيری کنند، بايد دريافته باشند که راه و مسير اين هدف، از طريق "مـذاکره"، "درخـواست"، "دادن امـتياز" و "تـشويق" نمی‌گذرد. کسی که می‌خواهد شـر باشد، مطمئنا با کوتاه آمدن، شر خود را کم نمی‌کند، بايد ايستاد و به او گفت که اگر دست از اين عمل خود بر ندارد، عواقب بسيار سختی گريبانگيرش خواهد شد، در آن صورت اميد تاثير بيشتری وجود دارد.

مطمئنا اگر راهی برای جلوگيری از دستيابی جمهوری اسلامی به سلاح هسته‌ای وجود داشته باشد، آن؛ "دادن امتياز"، "کوتاه آمدن از محکوميت در زمينه‌ی حقوق بشر"، "ايجاد محدوديت برای مخالفان رژيم"، "دست برداشتن از مخالفت برای ورود به سازمان تجارت جهانی" و يا "فروختن هواپيما" نيست. ممکن است کسی بگويد که با حمله به تاسيسات هسته‌ای، تنها برای دوره‌ای اين مساله و بحران را عقب انداخته‌ايم و بنابراين نتيجه بگيرد که حمله به تاسيسات هسته‌ای در دراز مدت فايده‌ای برای ما ندارد. چنانچه بسياری از "عافيت‌طلبان" بی عمل و ساده‌نگر همين نظر را ارائه کرده‌اند. اما بايد گفت که 18 سال مخفی‌کاری به ايجاد پايه‌های صنعت هسته‌ای رسيده که هنوز چند سال به توليد بمب هسته‌ای فاصله دارد، مطمئنا ديگر اين فرصت برای جمهوری اسلامی فراهم نمی‌شود که با از دست دادن اين تاسيسات بخواهد آنها را دوباره و آنهم زير کوه بسازد.

اگر بتوان به جمهوری اسلامی اطمينان داد که در صورت کنار نگذاشتن جاه طلبی هسته‌ای اش که در "غنی‌سازی اورانيوم" و "جداسازی پلوتونيوم" و ساخت "راکتور آب سنگين" تجلی يافته؛ با حمله به تاسيسات هسته‌ای اش مواجه خواهد شد، شايد در آن‌صورت نيز، نيازی به حمله نباشد.

2005-04-23T23:09:00.000+04:30

ثبت‌نام از داوطلبان، برای انجام عمليات انتحاری در اسرائيل

نوشته: پويا ارجمند

گويا ظاهرا 35 هزار نفر برای انجام عمليات انتحاری ثبت‌نام کرده‌اند. "محمد علی صمدی"، سخنگوی ستاد پاسداشت شهدای نهضت جهانی اسلام، اين مطلب را در حاشيه‌ی همايشی به نام "دختران زيتون" اعلام کرد. همايش دخـتران زيـتون چهارشنبه‌ی هفته‌ی گذشته در تالار سيد الشهدای تهران با حضور تعدادی از دانشجويان بسيجی و همچنين نماينده سازمان حماس برگزار شد.- سازمان حماس يا سازمان حرکت مقاومت اسلامی، سازمانی است که در فهرست سازمانهای تروريستی اتحاديه‌ی اروپا و آمريکا قرار دارد و چندين ماه است که گردش مالی اين سازمان در اروپا متوقف شده و حساب‌های آن مسدود شده است- در حاشيه‌ی اين همايش تعدادی از دختران و پسران بسيجی با ارائه مدارک شناسائی و تکميل فرم‌های مربوطه، آمادگی خود را برای شرکت در عمليات انتحاری عليه شهروندان اسرائيلی اعلام کردند و به اين‌ترتيب به صف ديگر "استشهاديون" - شهادت‌طلبان- پيوستند.

در آخرين ماه‌های سال گذشته بود که تعدادی از بسيجيان با اجتماع در بهشت زهرای تهران، برای انجام عمليات تروريستی در عراق و اسرائيل اعلام آمادگی و ثبت‌نام کرده‌اند. اطلاع‌رسانی آنها به خبرگزاری‌ها برای پوشش دادن چنين تجمعاتی، به جهت تاثيرگذاری بر اسرائيل و آمريکا و به اصطلاح رهبر جمهوری اسلامی "استکبار جهانی" صورت می‌گيرد. يکی از اصلی‌ترين هدف‌هايی که تجمع قبل دنبال می‌کرده، نشان دادن وجود افرادی در ايران است که حاضرند جان خود را به راحتی از دست بدهند، و اعلام کنند که در صورت تهاجم به کشور، آماده‌اند دست به چنين عملياتی بزنند. اما اين تجمع در واکنش به خبرهايی در مورد تخريب مسجد الاقصی به دست تندروهای اسرائيلی برپا شد.

"استشهاديون"، گروهی هستند که به دنبال کشته شدن در راهی که آن را اسلامی و الهی می‌دانند می‌باشند و گمانشان اينست که با کشته شدنشان در اين راه، بدون هيچ حساب و کتابی به بهشت می‌روند. در ايران خيلی از روحانيون حکومتی از چنين روحيه‌ای بسيار حمايت می‌کنند و وجود آن را ضامن داشتن ايمان قوی می‌دانند. "محمد تقی مصباح يزدی" که توجيه‌گر اعمال ددمنشانه‌ی نيروی انتظامی و بسيج با دانشجويان در جريان حوادث تيرماه 78 بوده است، "غيرت"، "حميت" و "تعصب" را همراه با داشتن روحيه‌ی شهادت‌طلبانه و جهادی نشانه‌ی تمام و کمال ايمان يک مسلمان معرفی کرده و بارها گفته که افتخار می‌کند که يک جارو کش درگاه بسيجی‌ها باشد.

رهبران جمهوری اسلامی نيز از بارها از اعمال تروريستی، با بی‌باکی حمايت کرده‌اند و با تعبير اين اعمال به اعمال "مقاومت‌طلبانه" و "مبارزات ضد ظلم" سعی در توجيه اين اعمال داشته‌اند. وقتی در ادبيات حکومت‌گران جمهوری اسلامی می‌شنويم که "تروريسم" محکوم می‌شود، قطعا بايد بدانيم که مقصود آنها ابدا چيزی که مورد نظر اکثريت جامعه‌ی جهانی می‌باشد، نيست، و از همين‌رو جمهوری اسلامی تروريست‌هايی که عليه منافع غربی‌ها در هر کجای دنيا، از نيويورک گرفته تا جزيره‌ی بالی اندونزی اقدام خرابکارانه و شريرانه می‌کنند، تروريست نمی‌دانند و لذا شايسته‌ی مجازات هم نمی‌دانند. محکوميت تروريسم در جمهوری اسلامی، يعنی بازی کردن با الفاظ، جمهوری اسلامی همه‌ی بدی‌ها را به دشمنان خود نسبت می‌دهد و بعد، آن بدی‌ها را که در اصل منظورش دشمنانش هست را محکوم می‌کند.

در همين همايش اخير بود که حکم يکی از مراجع تقليد در باب جايز بودن عمليات تروريستی خوانده شد. پاسخ مرجع تقليد "نوری همدانی" به سوالی در خصوص اينکه حکم عمليات استشهادی عليه دشمنان اسلام چيست، در اين همايش خوانده شد. وی در پاسخ خود گفته: "عمليات استشهادی جايز و يک نوع جهاد در راه خداست."

جمعيت دفاع از ملت فلسطين، تعداد ثبت‌نام کنندگان ايرانی را 50 هزار شهادت‌طلب اعلام می‌کند که در چندمين همايش استشهادی ثبت‌نام کرده‌اند. در هر حال محمد علی صمدی در حاشيه‌ی همايش يادواره‌ی زنان شهادت‌طلب فلسطينی گفت: "سعی ما بر اين است که با چنين اقداماتی، پتانسيل جوانان را عليه دشمنان اسلام به فعـليت برسانيم." وی با بيان اينکه ثبت‌نام از شهادت‌طلبان تنها در تهران صورت نمی‌گيرد، گفته که با سفر به نقاط مختلف کشور از افراد علاقه‌مند ثبت‌نام می‌کند، وی افزود: "ثبت‌نام از داوطلبان همچنان ادامه دارد و در حال برنامه‌ريزی برای فعاليت‌های بعدی ستاد هستيم."

در ابتدای اين همايش نيز، "فروز رجائی‌فر"، دبير کل ستاد پاسداشت شهدای نهضت جهانی اسلامی و رئيس شاخه‌ی زنان جمعيت دفاع از فلسطين گفت: "ما در اينجا جمع شده‌ايم، تا به دنيا اعلام کنيم که نه تنها زنان مجاهد و شهادت‌‌طلب فلسطين را می‌شناسيم، بلکه زنان و دختران شهادت‌طلب ايرانی نيز که در اين جمع حضور دارند آماده‌اند، تا قدم جای پای آنها بگذارند و کابوس‌های سهمگينی عليه صهيونيست‌ها ايجاد کنند." وی در مورد چگونگی عمليات استشهاديون اظهار داشت: "برای عمليات، زمان نياز است، حال آنکه ما اکنون در بخش آمادگی کار می‌کنيم."

بسياری از به‌اصطلاح هنرمندان نيز همگام با سياست‌های ضد اسرائيلی جمهوری اسلامی به توليد و تهيه‌ی انواع ترانه‌ها، سريال‌ها، فيلمها و تئاترها با هدف ايجاد بيزاری و کينه‌توزی از اسرائيل نزد ملت ايران دست زده‌‌اند. در اين ميان بد نيست بدانيم که "مصطفی رحماندوست" که بسياری وی را شاعری برای کودکان می‌پندارند، دبير کل جمعيت دفاع از ملت فلسطين است. وی در دفاع از عمليات انتحاری درآمده و گفته: "سلاحی به نام شهادت‌طلب درست شده که با معيارهای استاندارد مطابقت نمی‌کند و برد آن تعليم دادنی نيست و کمتر کسی به اين مقام می‌رسد که بتواند اين سلاح را در دست بگيرد." وی خاطر نشان ساخت: "اين سلاح هوش محض است، خود فرد است که به سلاح تبديل شده است." رحماندوست ادامه داد: "عمليات استشهادی، لبخندی از نوع لبخند فاطمی را به همراه دارد."

در همايشی که سال قبل استشهاديون در بهشت زهرای تهران بگزار کردند، از تابلويی که برای يـادبـود عمليات تروريستی بيروت در 21 سال پيش که به حزب‌اله لبنان منسوب شده بود و در آن 241 تفنگدار آمريکايی مستقر در پايگاه خود در فرودگاه بيروت کشته شدند، پرده‌بردای شد. در همايش "دختران زيتون" نيز تقاضای اين گروه از شهرداری تهران برای اختصاص تنديس يا تابلويی به زنان شهادت‌طلب مطرح شد.

در حالی که سخنگوی وزارت خارجه‌ی جمهوری اسلامی بارها گفته است که جمهوری اسلامی در امور فلسطينی‌ها و لبنانی‌ها دخالتی نمی‌کند و رئيس دولت جمهوری اسلامی نيز پس از بازگشت از سفر خود به فرانسه، گفته بود که هرچند که مشروع دانستن اسرائيل را بنا به حقی که دارد، انجام نمی‌دهد، اما در روند صلح ميان اسرائيلی‌ها و فلسطينی‌ها دخالتی نمی‌کند. هم‌اکنون شماری از عناصر سپاه پاسداران جمهوری اسلامی در لبنان هستند که ارتباط بسيار نزديکی با حزب‌اله لبنان دارند و برای آنها اردوگاه‌های آموزشی ترتيب داده‌اند و برای آنها تدارک تجهيزات و سلاح می‌بينند.

2005-04-22T21:01:00.000+04:30

حسن روحانی: يا حـرف جـمهوری اسـلامی يا توقـف مذاکـرات

نوشته: پويا ارجمند

"در صورتی که پيشنهادات اخير ايران پذيرفته نشود، مذاکرات دو طرف ادامه پيدا نخواهد کرد." اين سخنان حسن روحانی، دبير شورای امنيت ملی و سرپرست تعيين شده از طرف جمهوری اسلامی برای مذاکرات هسته‌ای حکومت ايران با اروپايی‌ها بود که در پايان مذاکرات دور ششم گفته است. مذاکرات دو روزه ژنو، که چند روز پيش، در اواخر ارديبهشت‌ماه برگزار شد، ظاهرا بدون نتيجه‌ای مشخص پايان يافته است و بازهم تصميم‌گيری جمهوری اسلامی در مورد ادامه يا توقف مذاکرات، منوط به جلسه‌ی بعدی که 19 ارديبهشت‌ماه سال جاری در لندن قرار است برگزار شود، موکول شده است.

با تهديد حسن روحانی، آنهم بلافاصله پس از پايان مذاکرات، می‌توان حدس زد که اروپايی‌ها از پيشنهاد اخير جمهوری اسلامی که فروردين‌ ارائه شده بود - طرح پيشنهاد شده از سوی جمهوری اسلامی در دور پنج مذاکرات که در سوم فروردين برگزار شد. در آن طرح جمهوری اسلامی پذيرفته بود که غنی‌سازی اورانيوم را تا حد مورد نياز برای استفاده در راکتور هسته‌ای بوشهر و آنهم با تعداد حداکثر 3000 سانتريفيوژ انجام بدهد- استقبال نکرده‌اند.

تاکنون موضع‌گيری‌های کشورهای اروپايی در مورد مسئله‌ی هسته‌ای جمهوری اسلامی، بدون تغيير بوده است. "گرهارد شرودر"، صدر اعظم آلمان بارها گفته است که "ايران هسته‌ای، تهديدی برای ثبات خاورميانه است" و شيراک نيز علی‌رغم آنچه در مورد استقبال از طرح جمهوری اسلامی به وی نسبت داده شده، هيچ صحبتی در مورد مخالفت نداشتن با غنی‌سازی محدود اورانيوم توسط جمهوری اسلامی نداشته و بلکه در ديدارهايی که با مقامات جمهوری اسلامی داشته، از آنها خواسته که به تعهدات خود و همچنين قوانين بين‌المللی پايبندی کاملی داشته باشند.

مسائل مطرح شده در مذاکرات جمهوری اسلامی با طرف‌های اروپايی، به درخواست جمهوری اسلامی از اروپايی‌ها، خيلی کم انتشار يافته است. در راستای همين سانسور خبری برای اين مذاکرات، جمهوری اسلامی به ارائه‌ی مطالب کلی، سربسته و غير قابل استناد بسنده کرده.مسائل مطرح شده در اين مذاکرات از طرف جمهوری اسلامی مـحرمانه تلقی شده و به بهانه‌ی اينکه مطرح کردن مطالب عنوان شده در اين مذاکرات، به روند مذاکرات آسيب می‌رساند، هيچ چيزی از جزئيات را تاکنون منتشر نکرده است. تمامی آنچه اکنون در سايت‌ها و خبرگزاری‌ها در مورد مسائل هسته‌ای جمهوری اسلامی مطرح می‌شود، مطالبی است که يا در گزارشهای آژانس و بازرسان منعکس شده و ترجمه آن در سايت‌ها آمده و يا اينکه توسط ديپلمات‌های اروپايی که به سوالات خبرنگاران پاسخ داده‌اند، گفته شده است. آنچه در مورد جلسات مذاکرات و پيشنهادات جمهوری اسلامی مطرح شده و تاکنون مسوولان مذاکره کننده در قبال آن بيشتر سکوت کرده‌اند و از پاسخ به سوالات خبرنگاران در مورد اين مطالب طفره رفته‌اند، از طرف اروپايی‌ها مطرح شده است.

مسوولان مذاکره کننده‌ی جمهوری اسلامی، وقتی با پرسش‌های مکرر خبرنگاران و يا سوالاتی که در ميزگردهای سياسی و خبری رسانه‌های جمهوری اسلامی برای پاسخ گرفتن در مورد محتوای مذاکرات مواجه می‌شوند، اظهار می‌دارند که اين مذاکرات فنی، تخصصی و کارشناسی است و به دليل اينکه اين مسائل را "پيچيده" می‌دانند، بيان آنها را برای مردم خسته کننده عنوان می‌کنند. اما برای اينکه مجری که مشخص است از اين پاسخ قانع نشده و خواهد گفت که بسياری از مسائل مطرح شده در رسانه‌ها، بسيار تخصصی هستند و با اينحال می‌توان به زبان ساده آن را به گونه‌ای که برای مردم عادی و حتی کم اطلاع قابل استفاده باشد بيان کرد، حساب کار دست‌اش بيايد و از سماجت در اين مورد بپرهيزد، در ادامه‌ی اين بهانه‌ی خود می‌گويد، "از آنجا که مطرح کردن اين مسائل و وارد شدن به جزئيات و پيشنهادات مطرح شده، موجب صدمه رساندن به روند مذاکرات است، تيم مذاکره کننده ترجيح داده که مسائل را به دور از جنجالهای سياسی پيگيری کند."

بايد بدانيم که مذاکرات هسته‌ای جمهوری اسلامی پس از توافقنامه‌ی پاريس به صورتی دنبال می‌شود که ديگر اروپايی‌ها به صِرف نمايندگی سه کشور انگليس، فرانسه و آلمان به نمايندگی از خود قانع نشده و خواسته‌اند که ديگر کشورهای اروپايی نيز در اين مذاکرات حضور داشته باشند و به طور مستقيم جريان آن را دنبال کنند. اکنون نه تنها نمايندگانی از اين سه کشور که عنوان می‌شود از طرف کشورهای اروپايی با جمهوری اسلامی مذاکره می‌کنند در مذاکرات حضور دارند، بلکه نمايندگانی از کشورهای ديگر اروپايی حضور دارند، بنابراين همه‌ی 25 عضو اتحاديه‌ی اروپايی در جريان تمامی مسائل مطرح شده، همراه با جزئيات آن در مورد مذاکرات هسته‌ای جمهوری اسلامی هستند. همچنين اروپايی‌ها با متحد خود، يعنی آمريکا رايزنی دارند و گزارش اين مذاکرات را به واشنگتن ارسال می‌کنند و برای هماهنگی بيشتر، جزئيات مطرح شده را به اطلاع مقامات آمريکايی می‌رسد. آيا با اين وجود، مخفی کردن اين مذاکرات و مسائل آن از سوی جمهوری اسلامی، غير از پنهان کردن اين مسائل از مردم ايران، می‌تواند هدف ديگری را دنبال کند؟

خبرگزاری فرانسه درباره‌ی پيشنهاد جمهوری اسلامی در اين دور از مذاکرات گزارش داده است که "راه‌اندازی سانتريفيوژهای نطنز و آغاز راه‌اندازی مرحله به مرحله نطنز" پيشنهادات جمهوری اسلامی بوده‌اند. در تهران، روحانی محور گفت‌و گوهای خود را با نمايندگان مجلس شورای اسلامی، "چگونگی غنی‌سازی توام با عدم نگرانی" ذکر کرد. روحانی گفت که اساس مذاکرات، "پيشرفت" در هر دوره نسبت به دوره‌ی قبل است. از طرز سخن "التزامی" حسن روحانی می‌توان دريافت که مذاکرات نتيجه‌ای در پی نداشته است. وی گفت: "اروپايی‌ها بايد به ما بگويند که آيا اين نظرات می‌تواند به عنوان مبنا برای ادامه‌ی مذاکرات قرار گيرد يا خير." روحانی اين نظرات را، پيشنهادات اخير جمهوری اسلامی به عنوان گزينه‌هايی که اروپا با آن کنار می‌توان بيايد، دانست.

سيروس ناصری، رئيس هيات مذاکره کننده‌ی جمهوری اسلامی نيز گفته که منتظر است، ببيند که پاسخ اروپايی‌ها به پيشنهادات جمهوری اسلامی چيست. موسويان که برای تحت‌تاثير قراردادن هدف کاندوليزا رايس، وزير خارجه‌ی آمريکا که به روسيه سفر کرده، در مسکو به سر می‌برد و تيم مذاکره کننده را در اين دور تنها گذاشته در مسکو گفته که "زمان بستن پرونده‌ی هسته‌ای جمهوری اسلامی فرا رسيده است."

اروپايی‌ها و جمهوری اسلامی در جستجوی اين هستند که به راهی دست يابند تا رفتن پرونده‌ی جمهوری اسلامی به شورای امنيت لازم نشود، اما اولويت اروپايی‌ها برای حل اين مساله، "توقف غنی‌سازی اورانيوم" است و جمهوری اسلامی نيز چيزی برای تضمين دادن که از آن "تضمين عينی" و "قطعی" برای نرفتن فعاليت‌های هسته‌ای اش به سمت توسعه‌ی سلاحهای هسته‌ای دريافت شود، که مورد اعتماد جهانی باشد، ارائه نداده. در ضمن هنوز بسياری از مسائل در خصوص پرونده‌ی هسته‌ای جمهوری اسلامی وجود دارد که لاينحل مانده و تا عادی شدن پرونده‌ی اتمی جمهوری اسلامی که اين روزها با باز شدن مسائل مربوط به گذشته و آغاز فعاليت‌های هسته‌ای جمهوری اسلامی - که در سال 1982 با جلسه‌ای در حاشيه‌ی خليج فارس با نمايندگان "عبدالقدير خان"، پدر هسته‌ای پاکستان و رئيس شبکه‌ی متلاشی شده‌ی "قاچاق هسته‌ای" مربوط است- به حساسيت آن افزوده شده، راه بسياری وجود دارد. اروپايی‌ها اعتقاد دارند که تا صلح‌آميز بودن مراحل طی شده در طول اين 18 سال که از ديد جهان پنهان مانده، اثبات نشود، بستن پرونده و يا عادی شدن مسائل هسته‌ای جمهوری اسلامی منطقی و اقدامی مناسب نيست.

2005-04-21T23:49:00.000+04:30

پيشنهاداتی برای اصلاحات در کانون وبلاگ‌نويسان ايران (پـن‌لاگ)

نوشته: پويا ارجمند

از اينکه به عنوان يک عضو جانشين در شورای دبيران کانون وبلاگ‌نويسان ايران، چندان فعال نبوده‌ام و در جلسات شرکت نداشته‌ام، پيشا‌پيش عذرخواهی می‌کنم. فکر می‌کنم که اين مساله برای بسياری از اعضای وبلاگ‌نويس قابل پذيرش باشد که مرا از شرکت هميشگی و عادی، مانند ديگر اعضا معذور بدانيد. اين موضوع را با‌توجه به ايجاد حساسيت‌هايی که نسبت به خود احساس می‌کنم، و بسياری از معذوراتی که شما بی‌اطلاع هستيد، عرض کردم. مطالب زير را؛ سخنانی فرض کنيد که بنده در جلسه‌ی فردا که قرار است در پالتاک ساعت 9 شب برگزار شود، بيان کرده‌ام. اگر توانستم شرکت می‌کنم، اما اگر نشد اين مطالبی که نوشته‌ام، حرفهايی است که می‌خواستم بگويم.

برای فعال شدن کانون وبلاگ‌نويسان ايران پيشنهاداتی دارم، تا به دور از مسائلی که نتايجی مشخص در بر ندارد، اعضايی مانند خودم هم بتوانيم مشارکت بيشتری داشته باشيم. در ابتدا بايد از اين ايده‌ی خوب و پسنديده (تشکيل کانون وبلاگ‌نويسان) که دوستانی مانند حسن آقا و شبح و ديگرانی که من کمتر می‌شناسم، با پيگيری به اينجا رسانده‌اند، تشکر کنم.

فکر می‌کنم که همه‌ی اعضا، با اين سخن من موافق باشند که "وبلاگ‌نويسی افسار گسيخته به اضمحلال وبلاگ‌نويسی موجود منجر خواهد شد." توجه دوستان را به صدها وبلاگ فعال در امر "مسائل جنسی" و "سکس" که پس از دو سالی که در اوج خود بودند و سقوط کردند جلب می‌کنم. هرچند مساله‌ی اين وبلاگ‌ها با وبلاگ‌هايی که در کانون ما هستند بسيار متفاوت است، اما از جهت گروهی کار کردن و هماهنگی کار اين وبلاگ‌ها؛ اين سخن را می‌خواستم عرض کنم که آنها با وجود بازار پر رونق و پشتيبانی کم‌نظيری که از مطالب همديگر داشتند، سقوط شديدی کردند.

دلايل از بين رفتن اين وبلاگ‌ها هرچه باشد، کسی نمی‌تواند منکر اين مسئله شود که وبلاگ‌نويسی ای متمرکزتر و قوی‌تر از آنچه در مسائل سکسی ديديم، تاکنون ظهور نکرده است. قبضه‌ی بی‌چون و چرای اين وبلاگ‌ها منجر به گزارش‌های متعدد سايت‌های خبری‌ای چون رويترز و سی.ان.ان در مورد قالب بودن جو مسائل جنسی در وبلاگ‌های فارسی زبان شد که آبروريزی بزرگی برای ايرانيان که از نظر فرهنگ و ادب زبانزد هستند، به بار آورد. امروز با وجود اينکه اينگونه وبلاگ‌ها بسيار کمتر از قبل وجود دارند، رشد سرسام‌آوری در ميان وبلاگ‌هايی که به موضوعات روز، اعم از مسائل سياسی، اجتماعی، فرهنگی، تاريخی می‌پردازند و يا مخلوطی از اينها و پرداختن به عقايد و نظرات خود نسبت به اين مسائل را بيان می‌کنند شاهد هستيم. در طول يکسال گذشته، آنچه که برای من جالب‌توجه بوده، اولا ادبيات وبلاگ‌نويسی است که خيلی بهتر شده و از فحش و ناسزا و دری بری کمتر می‌شود سراغ گرفت و همچنين وبلاگ‌ها با هر پيامی که دارند، يک حرفی می‌خواهند بزنند.

بگذاريم تاريخ وبلاگ‌نويسی را همواره به ياد داشته باشيم. يادتان می‌آيد که با راه افتادن بلاگ اسکای، چه حجمی به يکباره در طول مدت چند هفته وبلاگ‌نويس شدند؟ يادتان هست تا يکسال قبل، وبلاگ‌ها بيشتر به نوشتن يک شعر بی مسما که اصلا هدفی مشخص را دنبال نمی‌کرد، می‌پرداختند. من يادم هست وقتی به وبلاگ‌ها سر می‌زدم، يک يا دو خط مطلب نوشته بودند و آنهم شعری از يکی از شعرای شعر سپيد بود و جالب آنکه برای همين پيامها، تا 19 نظر در پيام‌گير نوشته می‌شد که خيلی‌ها ابراز لطف به اين نويسنده کرده بودند و از او تشکر کرده بودند.

اما وبلاگ‌نويسی، کم‌کم تخصصی، دقيق و حرفه‌ای شد. امروز کمتر موضوعی وجود دارد که وبلاگی در مورد آن وجود نداشته باشد. از مسائل حقوق بشر، زنان، جنبش‌های مربوط به فمينيست‌ها گرفته تا انواع و اقسام بازی‌ها و نرم‌افزارهای کامپيوتری و حتی مشاوره‌های حقوقی و پزشکی. صدها وبلاگ هم‌اکنون فعاليت روزانه و مستمر دارند. تعداد وبلاگ‌های فعال فارسی به هزاران وبلاگ رسيده که در انواع سرويس‌دهنده‌های وبلاگ فعال هستند. پرشين بلاگ، بلاگر، بلاگ اسکای، بلاگ فا، ميهن بلاگ، کاسپين بلاگ و انواع سرويس‌دهنده‌های غير معروف‌تر که فارسی‌نويسان آنجا را با کدهای فارسی به کار گرفته‌اند.

ما اعضای کانون، هم وظيفه داريم و هم خود را بايد محق بدانيم که خيلی از کارها را انجام دهيم و جلوی برخی کارها را بگيريم. وظيفه‌ی پاسداری از زبان فارسی، حفظ اصالت اين زبان و دوری از هرگونه تجديدنظر طلبی متعصبانه و غير کارشناسانه، تاکيد بر استفاده بر زبان قابل‌قبول در نوشته‌ها، استفاده از علائم برای رعايت نگارش صحيح، پرهيز از غلط‌های رايج و ... . لازم و ضروری هستند. شايد برخی بگويند که ما مثلا نمی‌دانيم "ابا" يا "عبا " چه تفاوتی دارد. اولا بسياری از ما يک لغت‌نامه داريم که در صورت شک داشتن در مورد ديکته‌ی کلمه‌ای، بتوانيم به آن مراجعه کنيم و ثانيا قدم بعدی اصلاح غلط پس از انتشار مطلب است. همه‌ی سرويس‌های بلاگ، دارای ويرايش هستند تا پس از اينکه دريافتيم بايد اصلاحی در متن فرستاده شده انجام بدهيم، اين امکان را داشته باشيم. من اصلا سخت‌گيری برای اينکه همه‌ی لغات درست نوشته شود را نمی‌پسندم، اما وقتی می‌بينيم که کلمات زيادی در يک نوشته دارای غلط املايی غير بخشودنی است، ناراحت می‌شوم.

فکر می‌کنم همه با من موافق باشند که در زبان انگليسی، با وجود صدها بار بيشتر گسترشی که در اينترنت داشته، اما اصلا غلط‌هايی به اين وسعت در کلمات و نگارششان ندارند. به قول استاد ادبياتی که می‌گفت که هرچند برخی از نوشته‌های اين روزنامه‌ها شايد برای ما خوشايند نباشد - منظورش روزنامه‌های انگليسی بود- اما اين روزنامه‌ها، يک کلمه را از لحاظ املايی و نگارش اشتباه نمی‌نويسند، اما متاسفانه روزنامه‌ها، سايت‌ها و امروز وبلاگ‌های ما، معدن غلط‌های املائی شده‌اند.

کانون وبلاگ‌نويسان علاوه بر اين، حمايت از وبلاگ‌نويسان تازه‌کار، ولی جدی و با همّت را بايد در دستور کار خود قرار دهد. شايد برخی از ما، با کمک دوستانی که در ميان وبلاگ‌نويسان داشتيم، توانستيم به اين جا برسيم، اما خود من پس از دو سال تازه يکمی احساس می‌کنم که وبلاگ‌ام مورد توجه قرار گرفته و تعدادی بازديد کننده پيدا کرده. اين امکان را برای افراد لايق فراهم کنيم.

پيشنهاد می‌کنم که در راستای اطلاع‌رسانی بهتر، وبلاگ کانون وبلاگ‌نويسان به نظرات اعضای شورای دبيران اختصاص داده شود. همچنين بر اين مساله تاکيد می‌کنم که کانون وبلاگ‌نويسان بايد از طريق وبلاگ ارتباط خود را با اعضاء حفظ کند. ما سايت نداريم و ادعای عضويت در کانون وبلاگ‌نويسان را داريم، و آن وقت وبلاگی فعال برای ارتباط شورای دبيران با اعضا نداريم.

پيشنهاد می‌کنم که "کميسيون سياسی" به فهرست کميسيونها اضافه شود و تا فرصت باقی است، از حداکثر توان وبلاگ‌نويسان علاقه‌مند سياسی برای راه‌اندازی مقدمات، برای پرداختن به مسائل پيش‌رو استفاده کنيم.

در پايان، مساعدت اعضا و شورای محترم دبيران کانون وبلاگ‌نويسان و دبير دوره‌ای کانون که نسبت به دبيران قبلی با ايشان ارتباط بيشتری داشتم را خواهانم و خواستار اين هستم که از اين پيشنهادات حمايت کنند، تا اصلاحاتی برای تغييراتی سازنده را در کانون وبلاگ‌نويسان تصويب کنيم.

2005-04-21T00:05:00.000+04:30

عضو انصار حزب‌اله: با غنـی‌سازی ليـزری آشنا شده‌ايم

نوشته: پويا ارجمند

اروپايی‌ها بارها قبل از اين، در مورد غنی‌سازی ليـزری توسط جمهوری اسلامی ابراز نگرانی کرده‌اند، اين مساله اکنون به نحو آشکاری مشخص شده. غنی‌سازی ليزری، بر خلاف غنی‌سازی به روش سانتريفيوژ می‌تواند در محيطی بسيار کوچک‌تر انجام شود و يکی از ويژگی‌های آن سرعت و ميزان بالای اورانيوم غنی‌سازی شده در اين روش است که مزيت بسيار بالاتری نسبت به غنی‌سازی به روش سانتريفيوژ دارد. روش غنی‌سازی ليزری، اين ويژگی را دارد که در کسری از ثانيه متوقف و در مدت بسيار کوتاهی دوباره غنی‌سازی را آغاز کند، اين امکان برای مخفی‌کاری و دور کردن بازرسان از حقيقت بسيار کارايی دارد.

يک عضو انصار حزب‌اله، چندی قبل در جلسه‌ای که اعضای حزب‌اله به صورت هفتگی در خيابان جمهوری تهران تشکيل می‌دهند، با اشاره با مسائل هسته‌ای جمهوری اسلامی و مطرح شدن آن به صورت يک مساله در سطح جهانی، گفت: "در خصوص سلاح کشتار‌جمعی هم، به لطف خدا و با فکر ايرانی موفق شده و به دانش هسته‌ای رسيده‌ايم. ما امروز هم معدن اورانيوم داريم، هم با غنی کردن آن با دو روش ليزر و آب سنگين آشنا شده‌ايم." وی با اذعان به نگرانی دنيا از دستيابی جمهوری اسلامی به صنعت هسته‌ای افزود: "دنبال ساخت سلاح هسته‌ای نيستيم، ولی غنی کردن اورانيوم و راه‌اندازی نيروگاه برق را از طريق اتم پيگيری می‌کنيم و تحت هيچ شرايطی حاضر نيستيم از آن دست بکشيم. اين با عنايت و لطف خداست و نبايد بر سر آن معامله کنيم. دنيا ناراحت است از اينکه ايران به اين جايگاه رفيع دست پيدا کند."

منطقی، که از او به عنوان محقق مسايل استراتژيک ياد شده، افزوده: "غنی‌سازی اورانيوم که با عنايت اهل بيت و با فکر و مغز ايرانی به آن دست يافته‌ايم، به هيچ‌وجه نبايد متوقف شود و بايد آن را ادامه دهيم. اخيرا به روسيه هم گفتيم که اگر با ما همکاری نکند، چنين نيست که ما ناتوان می‌شويم. بالاخره ما بوشهر را راه می‌اندازيم و قطعا تهديدات راه به جايی نخواهد برد."

وی بحران هسته‌ای جمهوری اسلامی را، از پيش به نفع جمهوری اسلامی حل شده دانسته و گفته: "يکی ديگر از عواملی که موجب خشم مستکبران شده است، خروج تدريجی ايران از بحران هسته‌ای به جهت مواضع مقتدرانه‌ی رهبری عظيم‌الشان، مجلس ذلت‌ناپذير و حسينی و ملت سلحشور است."

وی در ادامه تلويحا به دارا شدن سلاحهای هسته‌ای توسط جمهوری اسلامی اشاره کرده و گفت: "اين موضوع (پايان بحران هسته‌اي!) به معنی پايان يکه‌تازی اسرائيل در تهديد اعراب به حمله‌ی اتمی و ايجاد همگرايی بيشتر بين ايران و کشورهای اسلامی و تقويت روحيه‌ی حزب‌اله و حماس در لبنان و فلسطين و سوريه برای مقابله با اسرائيل است. موضوع ديگری که تعادل روانی مستکبران و خصوصا اسرائيل را بهم ريخته و باعث پريشان‌گويی آنها شده است، دستيابی حزب‌اله لبنان به سلاحهايی می‌باشد که قادر است مراکز مهم اسرائيل را هدف قرار دهد. مانند هواپيمای مرصـاد – يـک که توان حمل بمب‌های 50 کيلويی را دارد وموشک‌های با برد مناسب، جهت در هم کوبيدن نيروگاه هسته‌ای اسرائيل."

نه جمهوری اسلامی و نه انصار و بسيجی‌هايی که از آن پشتيبانی می‌کنند، در ادعاهای ظاهرا غير جنگ‌طلبانه‌ی خود صادق نيستند. چطور می‌شود باور کرد که جمهوری اسلامی وقتی مردم جنوب کشورمان برای تامين آب آشاميدنی خود مشکل دارند و هر تابستان بايد عزا بگيرند که چطور تابستان را با بی آبی سر کنند، دلش برای برق مردم آنهم در ده سال آينده بسوزد؟ شما در اين اظهارات اين فرد به اصطلاح استراتژيست، با همه‌ی کنترلی که می‌داند، بايد برای رعايت ظاهر صحبت‌هايش داشته باشد، می‌گويد که صنعت هسته‌ای جمهوری اسلامی موجب جلوگيری از حمله‌ی اتمی اسرائيل می‌شود و به حماس و حزب‌اله برای مقابله با اسرائيل قوت می‌دهد. آيا راکتور هسته‌ای که برای برق صرفا استفاده می‌شود، چنين کارآيی دارد؟

اين عضو انصار حزب‌اله، مثل رهبر خود ادعای "وحـدت" ميان کشورهای اسلامی را مطرح می‌کند، اما حاضر نيست که در ادعای خود صادق باشد. همين انصار حزب‌اله و بسياری از مقامات جمهوری اسلامی بدترين توهين‌ها و اهانت‌ها را به مردم عرب و دين و اعتقادات آنها داشته‌اند. چطور می‌شود که سخن از اتحاد بر زبان آورد، بعد به مردم عربستان، "منحرف" و "شرور" گفت؟ آيا همين جمهوری اسلامی اگر يکی از تلويزيونها و نشريات عرب‌زبان چيزی در مورد سران جمهوری اسلامی به صورتی گذری بگويد، نمی‌گويند "اين کارها، توطئه‌ی دشمنان مسلمانان برای تفرقه‌افکنی است"؟ اما همين افرادی که در نظام جمهوری اسلامی انتقاد به حکومت خود را، از مسلمانان بی‌غرض بر نمی‌تابد و آن را دشمنی می‌داند، بدترين توهين‌ها را نه به اشخاص و حکومت، که اين مسئله ديگر هر روزه و عادی شده، بلکه نسبت به عقايد و دين مردم عرب روا داشته‌ است.

بی‌خود نيست که کشورهای عرب‌زبان منطقه نسبت به هسته‌ای شدن جمهوری اسلامی احساس خطر کرده‌اند و اين مسئله تا به آنجا پيش رفت که "گرهارد شرودر"، صدر اعظم آلمان، به کشورهای منطقه خليج فارس سفر کرد، تا آنها را از همکاری احتمالی برای حمله به ايران با آمريکا برحذر دارد و به آنها اطمينان بدهد که کشورهای اروپايی از طريق ديپلماتيک اوضاع را به حال مناسب تغيير خواهند داد.

هيچ کس در جهان، جز تروريست‌های حزب‌اله لبنان و گروه‌های ستيزه‌جوی فلسطينی از دارا شدن تسليحات هسته‌ای توسط جمهوری اسلامی خشنود نمی‌شوند. امروز بسياری از کشورهای عرب در مقابل اين مسئله سکوت کرده‌اند، اما گهگاه در جاهايی می‌شود نگرانی آنها را از اين مساله دريافت. وزير خارجه‌ی عربستان، "سعود الفيصل" در فرانسه به خبرنگار فيگارو گفت که اميدوار است مسئله‌ی هسته‌ای جمهوری اسلامی از طريق مسالمت‌آميز حل شود.

به هر حال وضعيت برای همه روشن است. اروپايی‌ها وظيفه‌ی اصلی در مورد بحران هسته‌ای جمهوری اسلامی متقبل شده‌اند. پيشنهاد جمهوری اسلامی بر غنی‌سازی محدود هم اصلا پذيرفتنی نمی‌تواند باشد. چرا که دبير شورای امنيت جمهوری اسلامی، همين امروز که مذاکرات دور پنجم در لندن آغاز شده، می‌گويد که جمهوری اسلامی اصلا از ظرفيت غنی‌سازی خود نخواهد کاست و در آينده امکان افزودن به اين توانايی هم وجود دارد. اين مسائل با ديدن مسائلی که در ايران شاهد آن هستيم، نشان از عزمی سخت برای هسته‌ای شدن جمهوری اسلامی است. حفاظت مضاعف از سايت‌های هسته‌ای- نظامی با ده ها ضد هوايی نشان از اين مسئله دارد.

2005-04-20T17:50:00.000+04:30

خامنه‌ای: به برکت انقلاب اسلامی، استعدادهای جوانان شکوفا شده

نوشته: پويا ارجمند

رهبر جمهوری اسلامی در ديدار کاروانی که از شرکت در نمايشگاه اختراعات ژنو بر گشته بود، سخنانی ايراد کرد که برای بسياری از اينقدر تکراری شده که زحمت خواندن و گوش دادن به آن سخنان را به خود ندادند، ولی فکر می‌کنم، تصاوير اين افراد که برخی از آنها موقع ديدن رهبر جمهوری اسلامی، آنقدر هيجان داشتند که نمی‌توانستند راحت حرف بزنند، در تلويزيون ديده باشيد. به‌هر حال آنچه ديديم واقعيتی بود که در ايران هر از چند گاهی اتفاق می‌افتد. وقتی "حسين رضازاده" مدال طلای المپيک را آورد، وقتی تيم ملی فوتبال ايران پس از شکست دادن تيم آمريکا در جام جهانی 98 به ديدار رهبر جمهوری اسلامی رفت، وقتی که توليد، تکثير و انجماد سلولهای بنيادی توسط تعدادی از محققان اعلام شد و ... .

رهبری جمهوری اسلامی در تمامی اين ديدارها بر چند نکته تاکيد داشته، "استعداد جوانان ايران"، "شکوفايی اين استعدادها در دوران پس از انقلاب" و "لزوم استفاده از اين نيروها برای آبادانی کشور". رهبری جمهوری اسلامی وقتی در مورد مسائل هسته‌ای سخن می‌گويد بر نکاتی مثل "بومی شدن" اين صنعت و بدست آوردن اين دانش توسط نيروهای متعهد جمهوری اسلامی تاکيد می‌کند.

علی خامنه‌ای روز سه‌شنبه، با مخترعان و نوآوران اعزامی به ژنو که توانسته‌اند بهکسب مدال و رتبه‌ی جهانی بپردازند، ديدار کرد. خامنه‌ای ضمن ابراز خرسندی از ديدار با جوانان با استعدادی که برای کشور افتخار کسب کرده‌اند، اين جوانان و استعدادها را متعلق به ملت و هويت عظيم‌ و تاريخی ايران دانست و با اشاره به ظلم و ستمی که طی ده ها سال قبل از پيروزی انقلاب بر ملت ايران و به ويژه نسل جوان شده است، افزود: "اکنون به برکت انقلاب اسلامی، زمينه‌ی رشد و شکوفايی استعدادهای جوان فراهم شده که حمايت دستگاه‌ها و سازمان‌های دولتی از اين استعدادها و هدايت آنها، نقش بسزايی در بروز خلاقيت‌ها و موفقيت‌های علمی اين جوانان مستعد خواهد داشت." وی يکی ديگر از عوامل و زمينه‌های موفقيت جوانان کشور را تقويت روح اميد، جويندگی و پژوهندگی برشمرد و تاکيد کرد: بايد خودباوری و روحيه‌ی "ما می‌توانيم" را بيش از پيش افزايش داد و در اين مسير،هرگونه منفی بافی و اينکه "ايرانی نمی‌تواند" سم مهلک است که بايد از آن پرهيز شود.

خامنه‌ای بارها در خطبه‌های نماز‌جمعه و سخنرانی‌های خود، دوران پهلوی را يکسره "سياهی" و "تباهی" عنوان می‌کند و اظهار می‌دارد که در رژيم گذشته تنها فـساد از غرب گرفته شده و زرق و برق علم و کالاهای ساخته شده وجود داشته و شاه و حکومت پهلوی در گرفتن "عـلم" از غربی‌ها کاری نکردند و وابستگی کشور به غرب را افزايش دادند و هيچ کاری برای استقلال کشور انجام ندادند. آيا خامنه‌ای که خود سردمدار حکومتی است که خود را "مستقل" و "مردمی" می‌داند، غير از کارهايی که نتيجه‌ای در زندگی عامه‌ی مردم نداشته، کاری کرده‌ است؟

رهبر جمهوری اسلامی وقتی که محققان کشور در مورد طرح "توليد، تکثير و انجماد سلولهای بنيادی" توضيح می‌دانند، پيشانی خود را از تعجب چروک کرده بود که انگار از فردا همه‌ی معلولان و کسانی که دارای نقص عضوهستند، درمان می‌شوند. رهبر جمهوری اسلامی به خوبی می‌داند در کشوری که هنوز زنان ايرانی برای نداشتن شرايط بهداشتی "وضـع حمـل" جان خود را از دست می‌دهند، اين حرفها و اين علم‌ها به جايی نمی‌رسد. شايد همانطور که مدير همان مرکز توليد، تکثير و انجماد سلولهای بنيادی گفت، برای برخی از ايرانيان خارج و تعدادی از ايرانيان فايده داشته باشد.

رهبر جمهوری اسلامی می‌داند که ايران، رتبه‌ی اول صادرات نخبه را دارد و هر ساله ده ها هزار نفر ايران را ترک می‌کنند، تا زندگی بهتری را در خارج از کشور داشته باشند. شايد رهبر جمهوری اسلامی افتخار می‌کند که در نظامی رهبری می‌کند که اين همه نخبه و المپيادی دارد، اما بايد بداند که وضعيت اصلا اينطور نيست.

المپيادی‌های اعزامی از سوی جمهوری اسلامی، اصلا در شرايطی مشابه با ديگر رقبای خود نبوده‌اند. شايد اين حرف مرا تصديق کنيد، اما نه از جنبه‌ی واقعی آن. در حقيقت، المپيادی‌ها و کسانی که برای المپيادهای علمی از طرف جمهوری اسلامی به خارج اعزام می‌شوند، حاصل ميليونها تومان سرمايه‌گذاری ويـژه و همچنين تدريس برترين اساتيد کشور هستند. بی‌اطلاع سخن نمی‌گويم. در ايران مرکزی به عنوان "استعدادهای درخشان" فعاليت می‌کند که کارش سرمايه‌گذاری بر روی برخی از جوانان برای کسب مدال است. استادی حرف نغزی می‌گفت، او اين المپيادها را وسيله‌ای برای شناسائی چند نخبه‌ی ايرانی به خارجی‌ها، برای جذب در دانشگاه‌های معتبر آنها دانست.

خامنه‌ای اگر می‌خواهد بداند، استعداد ايرانی به برکت انقلاب اسلامی شکوفا شده و يا نه، بايد در سطح عمومی جامعه نگاه کند. چه استعدادهايی که به برکت انقلاب اسلامی از بين رفتند. همين امروز که رهبری جمهوری اسلامی از پيشرفت علمی و شکوفا شدن استعدادها سخن می‌گويد، ای کاش نگاهی به آمار قبولی‌های دبيرستانی در همين تهران داشت. هر سال دانش‌آموزان بيشتر تجديدی می‌آورند. خامنه‌ای برای ديدن وضعيت پژوهش و تحقيق، به مدال‌های طلايی که چند فردی که ميليونها تومان روی آنها سرمايه‌گذاری شده و هر کدام با کمک اساتيد برتر، چيزهايی ساخته و عرضه کرده‌اند، نگاه نکند. به وضعيت عمومی دانشگاه‌ها و جو غير علمی و بی‌ذوق آنجا بنگرد.

اگر نظام جمهوری اسلامی ادعای پيشرفت در امر پزشکی می‌کند، بهتر است به گزارشهايی که "معاونت بهداشت و درمان وزارت بهداشت" منتشر می‌کند و مسوولان اين وزارتخانه اعلام می‌کنند، نگاهی بياندازد. متاسفانه به برکت نظام جمهوری اسلامی بسياری از بچه‌های ايران، ديگر هوش و استعداد نسل‌های قبل را ندارند. وزارت بهداشت جمهوری اسلامی گزارشی که در سال قبل داده بود، اين بود که به دليل برنامه‌ی غلط غذايی که شامل حذف گوشت، لبنيات در برنامه‌ی غذايی بسياری از خانواده‌ها است و همچنين نداشتن امکانات تفريحی و نشاط آور، ايرانی‌ها کم استعدادتر شده‌اند.

خامنه‌ای بايد واقعيت ايران را نگاه کند. خامنه‌ای می‌تواند برای صد سال به اين مدالها دلخوش باشد، اما او مسووليت دارد که مردم را از حقوق خود بهره‌مند سازد. امسال 50 درصد از اعتبارات وزارت بهداشت کم شده است. تعرفه‌های خدمات بهداشت و درمان افزايش يافته. آيا خامنه‌ای می‌داند که چند درصد از افراد بيمار، مجبوراند در خانه بمانند و به جای مراقبت‌های ويژه‌ی درمانی؛ سرم، اکسيژن و دستگاه‌های مراقبتی ديگر، به خوردن سوپ و بخور دادن می‌پردازند و پس از چند هفته می‌ميرند؟ آيا خامنه‌ای می‌داند که چند درصد از مردم امکان اين را دارند که وقتی بيمار شدند، مثل "امامی کاشانی"، "احمدی ميانجی" و ... . در بيمارستان‌های مجهز دولتی و حکومتی چون بقية الله بستری شوند؟ اينها واقعيت جامعه هستند. ما مثل مردم هند، نهصد ميليون نفر جمعيت نداريم که ندانيم چطور شکمشان را سير کنيم، اما آيا سزاوار است اين طور به اين مردم ستم کردن و اگر کسی بگويد اين وضعيت درست نيست، اين مدالها را نشان دهيد و بگوييد اين نشانه‌ی موفقيت کـارنـامه‌ی نظام جمهوری اسلامی است؟

2005-04-20T00:29:00.000+04:30

حادثه‌ی خوزستان؛ نشانی برای سياست‌های ضد قوميتی جمهوری اسلامی

نوشته: پويا ارجمند

حقيقت اينست که نامه‌ی منتسب به "محمد علی ابطحی"، رئيس دفتر سابق "محمد خاتمی"، رئيس‌ دولت جمهوری اسلامی و کسی که تا همين اواخر "معاونت پارلمانی" وی را بر عهده داشته، حقيقت است، و وقتی تکذيب شده که کار خود را کرده است. شايد محمد علی ابطحی، اصرار داشته باشد که در فضای اينترنت به‌دور از مشاغل و عناوينی که در دستگاه جمهوری اسلامی به آنها دست‌يافته به وب‌نگاری بپردازد، اما بايد بدانيم که چنين چيزی امکان ندارد. اگر او می‌خواست که به عنوان يک فرد، به دور از پست و مقام دولتی که دارد، وب‌نگاری کند، می‌توانست با اسم مستعار چنين کاری کند، او هم‌اکنون بايد مورد سوال وب‌نگاران قرار بگيرد که با چه توجيهی توانسته هشت سال خاتمی را در چنين کارهای ناشايستی ياری کند؟

هرچند محمد علی ابطحی، ابتدا معاونت پارلمانی را برعهده داشت و وقتی وب‌نگاری را آغاز کرد، چنين سمتی داشت، اما با روی کارآمدن مجلس هفتم، چند ماهی نگذشت که وی به دليل اينکه نتوانست خود را با مجلس هماهنگ کند، ترجيح به استعفاء داد. ابطحی را که امروز برخی از افراد به اصطلاح نديد – بديد خارج‌نشين اينطور مطالب‌اش را مورد لينک و استقبال قرار داده‌اند، کسی است که اگر در نمايشگاهی چون "نمايشگاه کتاب تهران" راه برود، هيچ جوانی به سمت او نمی‌رود، محلٌ او هم کسی نمی‌گذارد، آنوقت همچين کسی در اينترنت مورد توجه برخی از افراد که حسرت هم‌صحبتی با يکی از مقامات جمهوری اسلامی طاقت‌شان را سرآورده، قرار می‌گيرد. ای تاسف و اندوه. برخی همين افراد مدام به ما تذکر می‌دهند، "فلانی به خاکی زدی"، "فلانی از نقد منطقی خارج شدی"، خودشان هم آن بالا می‌نشينند و اجازه می‌دهند برای عالم و آدم نسخه بدهند. يک کسی به آنها بگويد، "اگر اينها- امثال ابطحی- کسی بودند که داخلی‌ها آنها را آدم حساب می‌کردند. "

اين به اصطلاح آدم - حيف آدم که به او بگوييم- جزو کسانی است که مسوول در کشته شدن و مجروح شدن شمار زيادی از هموطنان خوزستانی ما است. او می‌گويد که اختياری که چنين نامه‌ای را بنويسد نداشته است، عجب! چطور اين فرد می‌تواند در وبلاگ خود هر چيزی بنويسد، اما پيشنهادی که از شخصيت وی چندان دور هم نيست، در اختيار وی نبوده! وی در تکذبيه‌ی وبلاگ‌اش نوشته که اين مسئله - تغيير در ترکيب قوميتی- اصلا با سياست جمهوری اسلامی جور در نمی‌آيد!

من توجه دوستان را به حوادث سميـرم که در آن حادثه هم متاسفانه شش نفر از مردم شريف شهر سميرم در استان اصفهان توسط نيروی سرکوب‌گر و به اصطلاح انتظامی کشته شدند، جلب می‌کنم. آن حادثه مگر براساس نامه‌ی کسی بود که تکذيب شود؟ ديديد که بر سر مساله‌ای مشابه، چطور وضعيت زندگی مردم توسط جمهوری اسلامی بهم‌ريخت. مردم اهواز هم سرشان به کارشان بود، مردم سميرم نيز سرشان به کارشان بود. شما –مسوولان جمهوری اسلامی- که وضعيت اقتصادی را درست نمی‌کنيد، خيلی مشکلات را هم درست می‌کنيد، ديگر اين آزار دادن مضاعف چيست؟ مگر درگيری‌های خراسان که بر سر تعيين مرکز استان‌های تازه‌تاسيس منقسم از استان خراسان ايجاد شد، چنين نبود؟ اين بار اول نيست که نيروی انتظامی و به طور کل جمهوری اسلامی آرامش و آسايش حداقلی مردم را برهم می‌زنند و مردم را از زندگی سختی که دارند نيز محروم می‌کنند.

وزارت اطلاعات در حالی گناه ناامنی پديده آمده در خوزستان را به شبکه‌ی خبری الجزيره و العربيه و ديگر رسانه‌ها نسبت می‌دهد که هنوز عوامل مسبب حادثه‌ی سميرم را مشخص نکرده است. آن حادثه که مربوط به قوميتی حساسيت‌برانگيز نبود. اعتراض آنها به جدايی دهستان "وردشت" از سميرم و الحاق آن به شهرستان تازه‌تاسيس "دهاقان" بود. اين کاری بود که مجلس خود جمهوری اسلامی و نماينده‌ی سميرم به آن رای داد و وزارت کشور هم آن را پيگيری کرد و نتيجه‌ی آن اين شد.

جمهوری اسلامی در آذربايجان هم همين سياست - ايجاد فاصله و اختلاف ميان اقوام- را دنبال کرد. جمهوری اسلامی می‌داند که در مقابل قوميت‌ها بسيار صدمه‌پذير و شکننده است و از همين‌رو خواسته که به ترکيب جمعيتی اقوام، عرب، ترک، کرد، و بلوچ دست به تغيير و ايجاد فاصله بزند. اين مسئله در تاريخ ديکتاتوری ايران بارها با توصيه‌ی انگليسی‌ها اتفاق افتاده. شايد وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی منظورش از دخالت خارجی، دستوری است که از انگليس برای برهم زدن قوميت‌گرايی داده می‌شود است.

به‌هر حال اگر مردم عرب خوزستان دست‌روی دست بگذارند، وضعيت‌شان مثل آذربايجان خواهد شد. تشويق به هرج‌و مرج يک مسئله است، ايجاد ناامنی توسط نيروهای جمهوری اسلامی مسئله‌ای ديگر. ما مخالفان جمهوری اسلامی صراحتا گفته‌ايم که هنوز اينقدر راه برای مخالفت کم نداريم که دست به از بين‌بردن اموال عمومی بزنيم، اما اگر جايی شاهد اين هستيم که به مردم ظلم بی‌حد و حصری می‌شود، اين مردم مظلوم و مستضعف ديگر ظاقت نمی‌آورند و به خيابان می‌ريزند، اين تحريک رسانه‌ها نيست. اصلا يک خبر در مورد اين مسئله در هيچ جايی منتشر نشد که در ميان وبلاگ‌نويسان کسی مطلع شود، چطور وزير اطلاعات جمهوری اسلامی اين مسئله را به مخالفان نسبت می‌دهد؟

اگر توانايی وزارت اطلاعات با اينهمه خدم و حشمی که استخدام کرده، در همين حد است که هر سال بسياری در ناامنی‌ها کشته می‌شوند و ميليونها تومان خسارت وارد می‌شود، اين بی‌عرضگی تقصير مخالفان نيست. وزارت اطلاعات و نيروی انتطامی با چنگ و دندان نشان دادن نمی‌توانند مردم را همراه خود کنند. چه کسی قاليباف را که دستور تيراندازی به مردم سميرم را داده، کم گناهکارتر از نظری که مسوول جنايت کوی دانشگاه است، می‌داند؟

وضعيت امروز امنيت در ايران، به مراتب از عراق غير قابل دفاع‌تر است. من نمی‌گويم عراق امن‌تر است. معلوم هست که در جايی که هر روز چندين نفر کشته می‌شوند، نمی‌توان صحبت از امنيت خوب و يا مناسب گفت. اما در عراق اين نيروهای امنيتی و پليس عراق نيستند که مردم را هدف قرار می‌دهند، بلکه تروريست‌ها آنها را می‌کشند، اما در ايران، اين کشتار به دست نيروهايی انجام می‌شود که به اصطلاح وظيفه‌ی برقراری امنيت و آرامش را برعهده دارند.

(توضيح: همين افرادی که حوادث خوزستان را لينک‌بارون کرده‌اند، در مقابل مقصران اين حادثه سکوت کرده‌اند. آگاهی‌رسانی خوب است، می‌شود مثل بی بی سی مدام خبر از خوزستان و اينکه اين مسوول چه گفت، چند نفر کشته شدند و الان اوضاع چطور است، سخن گفت. اما آيا اين کارها کمکی به افزايش قدرت تحليلی می‌کند؟ البته اطلاعات را افزايش می‌دهد، اما مگر روزنامه‌های جمهوری اسلامی کم در مورد اين مسائل می‌نويسند. برخی از افراد بيکار هم پيدا می‌شوند و می‌روند روزنامه‌ی شرق را از اينترنت کپی می‌کنند در وبلاگ خود و يا سايت خود. اينطوری به جايی نمی‌رسيم. اينطوری همان کنترل نامحسوس مورد نظر جمهوری اسلامی ايجاد می‌شود.

البته وضعيت اينطور باقی نمی‌ماند. يک زمانی بود که وبلاگ‌نويسانی که در مورد سکس خود و يا چيزی که در تخيل خود از آن داشتند، مطلب در وبلاگ می‌گذاشتند و کلی هم بازديد کننده و نظر دهنده داشتند، اما همانطور که پيش‌بينی می‌شد، ديگر از آن رونق اصلا چيزی باقی نمانده. مشخص است که چيزی که ريشه‌دار است باقی می‌ماند. وقتی در جامعه‌ای هم آزادی وجود داشته باشد، ارزشهای حقيقی باقی می‌ماند. اکنون ديگر اگر وبلاگی که اينگونه باشد هم کمتر مورد تمايل برای خواندن است.

من از آن دسته آدمهايی نيستم که سرد و گرم نچشيده باشم و ندانسته حرف بزنم. يک عده‌ای امروز خود را ايرانی دلسوز جا زده‌اند که هنوز نمی‌دانند که ايرانی دلسوز چه کسی است. متاسفانه اينها قدرت در اينترنت را بدست دارند، متاسفانه برخی از ما نيز به آنها آويزان هستيم و فکر می‌کنيم که کمک آنها برای باقی ماندنمان در اين فضا لازم است و يا اگر حمايت آنها را نداشته باشيم، اصلا به پيشرفتی در اين فضا نمی‌رسيم.)

2005-04-19T20:20:00.000+04:30

حجة الاسلام رفسنجانی ، مناسب‌ترين گزينه‌ی رياست‌جمهوری

نوشته: پويا ارجمند

واقعا خيلی بی‌انصافی است که با وجود اينهمه کارهايی که نظام مقدس جمهوری اسلامی برای ملت ايران انجام داده است، برخی از ما ها، بياييم بگوييم که جمهوری اسلامی هيچ کاری نکرده. چرا برخی از ما اينقدر سياه‌نمايی می‌کنيم؟ مگر می‌شود کسی يک ذره، و نه بيشتر انصاف داشته باشد و بنشيند در تنهايی خود قضاوت کند و به اين نتيجه نرسد که جمهوری اسلامی يک نظام "تـک" است در دنيا. آنهايی که چنين باوری ندارند يک نمونه، فقط يک نمونه مثل جمهوری اسلامی پيدا کنند، من به آنها جايزه می‌دهم. برخی از ما اينقدر بی‌انصاف تشريف داريم که سردار سازندگی ايران و کسی که تاريخ چند هزار ساله‌ی ايران به خود نديده را، با عنوان‌هايی که من، حتی شرم می‌کنم بگويم، نسبت می‌دهيم. کجای دنيا با سردار‌های سازندگی خود مثل ما برخورد می‌کند.

من از زبان آقای رفسنجانی بايد بگويم که آيا برخی از ما مخالفان نظام مقدس الهی ولايت فقيه، بی‌انصاف نيستيم؟ واقعا کجای دنيا، دولت برای مردم راه درست ميکند، آب آشاميدنی و از همه مهمتر برق‌رسانی می‌کند؟ واقعا رفسنجانی همانطور که آقای زيبا کلام در مقاله‌های خود می‌فرمايند، شخصيتی قهرمان و الحق و والانصاف يک "سردار سازندگی" هستند و "امير کبير دوم" ايران هستند. آقای زيبا کلام، حجة الاسلام و المسلمين علی اکبر هاشمی رفسنجانی را اميرکبير دانسته‌اند، اما من می‌گويم که اين قياس اشتباه است و آقای زيبا کلام لابد تاريخ را خوب نخوانده‌اند، و الا اين قياس مع الفارق را نمی‌کردند. آقای رفسنجانی کجا و شيخ مدح‌گوی ناصرالدين شاه کجا؟ اميرکبير اگر تا الان هم زنده بود، نمی‌توانست يکی از اين سدهايی که آقای رفسنجانی افتتاح کرده‌اند را بسازد. واقعا جای تاسف است که آقای رفسنجانی اينقدر مظلوم هستند که فرد غير مطلعی همچون زيبا کلام بايد درباره‌ی ايشان صحبت کند. واقعا اگر آدم يک دوستی مانند زيبا کلام داشته باشد، نياز به دشمن ندارد.

من وقتی ديدم که صادق زيبا کلام نتوانسته از عهده‌ی چيزی که بتواند شخصيت بزرگوار آقای رفسنجانی را به نسل سوم انقلاب که بايد در اين انتخابات به ايشان رای بدهند، بشناسند، احساس وظيفه کردم و گفتم اگر امروز از چنين شخصيتی که برای برخی از نسل سومی‌ها ناشناخته است، چيزی نگويم و ايشان که بنا به احساس وظيفه‌ای که هر لحظه بيشتر برای ورود به صحنه‌ی انتخابات احساس می‌کنند، می‌خواهند کانديدا شوند، رای نياورند، جواب امام زمان را در شب قدر که همه‌ی اعمال ما را امضاء می‌کنند، چه بدهم.

آيا درست است که من در مورد مسائل خيلی بی‌اهميت‌تری در اين وبلاگ مطلب بنويسم و خيلی از آنها هم سياه نمايی باشد، اما وقتی قرار باشد يک حرف درست بزنم، احساس تکليف نکنم؟ بايد برخی از ما که ادعا داريم، اين سوال اساسی را از خود بپرسيم که "چرا ما ايرانی‌ها منتظريم که هميشه يک قهرمان احساس تکليف کند و ما راحت در خانه بنشينيم و پا روی پا بياندازيم و منتظر باشيم که او همه‌ی کارها را انجام دهد؟" هر کس اين سوال را پاسخ دهد، 27 خرداد يقيقنا به حجة الاسلام رفسنجانی که واقعا و حقيقتا از همه‌ی نامزدهای انتخاباتی يک سر و گردن که نه، اصلا قابل مقايسه نيست، رای خواهد داد.

اين انصاف نيست که برخی از ما اينقدر سياه نمايی کنيم. ما بايد در کارهای خود تجديد نظر کنيم و همانطور که امام عظيم الشان و راحل‌مان فرموده به جای اينهمه سنگ‌اندازی، قدری کار برای انقلاب کنيم. اينهمه خون شهيد در اين مملکت آقا امام زمان ريخته نشده که برخی از افرادی که اصلا آدم بايد کفاره بدهد اسمشان را بگويد، در وبلاگشان مطالبی به حاکمان و مديران نظام اسلامی بگويند.

برخی از عناصر وامانده هم تا در يک گوشه‌ای از کشور يک موقعيتی ايجاد می‌شود، شيطنت می‌کنند. يکی نيست به اين آدمها بگويد که شما در رژيم پهلوی که انسان هم حساب نمی‌شديد چه برسد به اينکه حقوق شهروندی که امروز در نظام مقدس جمهوری اسلامی بدست آورديد را داشته باشيد. برای من نامه نوشته‌اند که درباره‌ی حوادث اهواز تحليل بنويسم، تحليل‌اش اينست که يک مشت مزدور با کمک رسانه‌های اجنبی به اغتشاش در ايران پرداخته‌اند، تا نظام مقدس ما را تضعيف کنند، ولی به حول و قوه‌ی الهی کاری از پيش نمی‌برند. آنهايی که فکر می‌کنند نظام جمهوری اسلامی اينقدر ضعيف است که با اين نسيم‌های ملايم بشکند، بدانند که اصلا خم به ابرو هم نمی‌آورد.

2005-04-19T17:52:00.000+04:30

جمهوری اسلامی و موج سوم قلع و قمع

نوشته: پویا ارجمند

آنهایی که نگران وضعیت حقوق بشر هستند، نگرانی خود را به اعدام یک سابقه‌دار سپاهی که توسط جمهوری اسلامی علم شده بود، به خوبی نشان دادند، آنهایی که نگران حقوق زنان بودند، نگرانی خود را نسبت به انتشار خـبر حکم اعدام یک خانم که از خودش ظاهرا دفاع کرده بود، ابراز کردند، مجامع بین‌المللی نسبت به این اقدامات جمهوری اسلامی که تعدادش در سال چند مورد بیشتر نبود، به شدت واکنش نشان دادند، اما تاسف و هزاران بار تاسف که نقض اصلی و گسترده‌ی حقوق بشر را نادیده گرفته‌اند. نقض حقوق بشر در مورد مردم ایران نه در موارد خاص که در موارد عام اتفاق می‌افتد و حقوق بشر در ایران اصلا رعایت نمی‌شود. اروپایی‌هایی که می‌خواهند ابراز نگرانی از وضعیت حقوق بشر داشته باشند، وضعیت امروز اهواز را نگاه کنند، وضعیت چند ماه پیش سمیرم را بنگرند، کشتار کردها را نگاه کنند و آنوقت موضع‌گیری خود در مورد حقوق بشر، با درک بهتری از وضعیت آن در ایران بیان کنند.

جمهوری اسلامی پس از انقلاب، به تار و مار کردن مخالفان خود پرداخت. هزاران اعدامی محصول کارخانه‌ی تولید مرگ جمهوری اسلامی بود. جانیانی که دست به چنین اعمالی زدند، در کار خود بی‌باکی را به آن حد رساندند که کشته‌شدگان را به صورت دسته‌ای و بدون محاکمه اعدام می‌کردند و کسی هم اگر اعتراض می‌کرد، او را نیز محاکمه می‌کردند. خلخالی، رازینی، ری‌شهری و بسیاری که در جمهوری اسلامی به پاس این خدمتی که انجام دادند، از پست و مقام بسیار بهره بردند. محمدی ری‌شهری با کدام حج می‌تواند گناه این جنایت را پاک کند. ری‌شهری با چه توبه‌ای که توانسته به این دستگاه بازهم خدمت کند، فکر پاک بودن خود را داشته باشد؟ پس از جنگ نیز بسیاری کشته شدند و مخالفان ولایت فقیه به اعدام محکوم شدند.

دنیا بداند که موج دیگری از تار و مار در جمهوری اسلامی به صورت آرام اما فعال در راه است. یونسی اعلام کرده که رای ندادن، یعنی براندازی آرام و نرم نظام، این یعنی اعلام جنگ با کسانی که تنها برای نرفتن به پای صندوق رای می‌خواهند ناهمسوئی خود را با جمهوری اسلامی نشان دهند.

در ایران، نماینده‌ی مجلس در تریبون مجلس می‌گوید که "اگر دانشجویی نمی‌تواند تابع نظام و ولایت فقیه باشد، از کشور بیرون برود، راه باز است." دیگر شما وضعیت را تصور کنید، وضعیت حقوق بشر که جای خود دارد. در ایران دیگر کسی حق مخالفت حتی در درونی‌ترین لایه‌های زندگی را ندارد.

یونسی بداند که قطعا این وضعیت ادامه پیدا نمی‌کند. او به همه قول داده که انتخابات 84، انتخاباتی امن و پر رونق خواهد بود، من هم به همه قول می‌دهم که جمهوری اسلامی سالهای آخر خود را می‌گذراند. درست است که ابزار تهدید در دست اوست، درست است که تلویزیون و همه‌ی رسانه‌های داخلی تحت‌تاثیر سخنان او هستند و کسی مواضع مخالفان را پوشش نمی‌دهد، اما باید بدانیم که خدا با حاکمان جمهوری اسلامی نیست. مهلت خدا به سردمداران جمهوری اسلامی بسیار سریع سپری می‌شود. شاید برای مردمی که دل به این نظام خوش کرده‌اند نیز مهلتی تعیین شده، چه کسی می‌داند که فردا چه اتفاقی می‌افتد و چه کسی مطمئن است که فردا را خواهد دید؟

2005-04-18T22:07:00.000+04:30

امام زمان هم، در ساختار جمهوری اسلامی نمی‌تواند کاری از پيش ببرد

نوشته: پويا ارجمند

نويسنده وبلاگ بيان: http://azsdsho.blogspot.com

ايميل نويسنده: iranazad@gmail.com

"اگر دشمن می‌خواست، برنامه‌ای برای تخريب اوضاع کشور ارائه دهد و آن را در داخل می‌توانست اجرا کند، بهتر از اين وضعيتی که ما با دست خودمان در داخل کشور ايجاد کرديم، نمی‌توانست بر سر کشور بياورد." اين سخنان اکبر هاشمی رفسنجانی در خطبه‌های نمازجمعه در چند سال قبل است. شايد اين اعتراف آنقدر صريح باشد که برخی آن را دروغ بپندارند، اما واقعيت اينست که اين سخنانی است که وی بر زبان آورده است و در آرشيو صدا و سيما موجود است، اگرچه روزنامه‌ها آن را سانسور کردند.

آنهايی که چشم اميد به برخی از چهره‌ها دارند، تا اوضاع را بهبود بخشند، ابتدا ساختار نظام جمهوری اسلامی را بشناسند، قانون اساسی را مطالعه کنند، به کارنامه‌ی 25 ساله‌ی اخير جمهوری اسلامی نگاهی بياندازند، بعد در مورد "متفاوت بودن" يک کانديدا نظر بدهند. مطمئنا اگر ساختار نظام جمهوری اسلامی هم طوری بود که شرايط حضور اين افراد را بنا به ضرورت فراهم می‌کرد، مردم امّی ايران، که اکثريت شرکت‌کنندگان را تشکيل می‌دهند، ترجيح می‌دادند که به افراد مشهور و شناخته شده، هرچند دارای کارنامه‌ی ضعيف عملکردی رای دهند و همچنين بايد بدانيم که هيچ تکنوکراتی در جمهوری اسلامی نمی‌تواند کارنامه‌ی خوبی از خود ارائه دهد.

"علی يونسی"، وزير اطلاعات جمهوری اسلامی گفته است که تشويق مردم برای عدم حضور در پای صندوقهای رای، مصداق براندازی نظام است. آيا در شرايطی که وزير اطلاعات جمهوری اسلامی در مصاحبه‌ی خود از قدرتمند بودن نظام جمهوری اسلامی سخن می‌گويد، از توانايی اين وزارتخانه برای مقابله با آنچه تهديدات عليه امنيت ملی خوانده سخن می‌گويد؛ تهديد افرادی که به ابراز نظر خود در مورد شرکت يا عدم شرکت در انتخاب می‌پردازند، هيچ توجيهی جز ضعف جمهوری اسلامی دارد؟ چطور می‌توان پذيرفت که در نظام جمهوری اسلامی حداقل حقوق شهروندی رعايت می‌شود، در صورتی که حتی صحبت از استفاده يا عدم استفاده از اين "حـق"، "جـرم" دانسته می‌شود؟

وزرای خارجه‌ی اتحاديه‌ی اروپايی که در مورد نقض حقوق بشر، آنهم در مورد چند زندانی شناخته شده توسط جمهوری اسلامی، بيانيه صادر می‌کنند، آيا چنين مسائلی را هم مدنظر قرار می‌دهند؟ آيا جامعه‌ی جهانی متوجه است که حمايت از جمهوری اسلامی، مردم اين کشور را در وضعيتی مشابه با حکومت صدام قرار می‌دهد؟ در زمان رژيم صدام، ملت عراق که بسيار مظلوم و ستمديده بود، برای در امان ماندن از شر نظاميان بعثی، مجبور بودند در انتخابات شرکت کنند و به ديکتاتور- ساقط شده‌ی- عراق رای دهند. آيا تهديدات وزير اطلاعات جمهوری اسلامی، مشابه همان فضا را در اذهان تداعی نمی‌کند؟ مگر وزير اطلاعات جمهوری اسلامی نمی‌گويد، "مردم به نظام معتقدند"، مگر نمی‌گويد، "ادعاهای مقامات آمريکايی دروغ است" و مگر ادعا نمی‌کند که اگر اهورا و هر کس ديگر می‌خواهد به ايران به قصد سرنگونی نظام جمهوری اسلامی بيايد، منتظرشان هست؟ پس اين چه صحبتی است؟ آيا رسانه‌ی صدا و سيما و روزنامه‌ها، ده ها تريبون جمهوری اسلامی، توانايی کشاندن مردم به پای صندوقهای رای را ندارند، و اين عدم موفقيت آنها تقصيرش به قول وزير اطلاعات به گردن مشتی مزدور و عوامل دشمن است؟

جمهوری اسلامی اگر می‌خواهد بداند که چرا مردم، اين نظام را از خود نمی‌دانند؛ به همين حادثه‌ی اخير در اهواز نگاه کنند. يک نامه‌ای از فردی که متاسفانه امروز برخی از سطحی‌نگران او را در اينترنت تحويل گرفته‌اند، افشا شده و مردم اهواز احساس خطر کردند و اين نگرانی را نشان دادند. آيا دستگاه‌های امنيتی جمهوری اسلامی در مقابل اين مردمی که به قول آنها مدافع نظام و انقلاب بوده‌اند، شايسته برخورد کرده‌اند؟ مطمئنا که اينطور نبوده، و الا شش نفر کشته و ده ها مجروح و 200 بازداشتی نتيجه‌ی آن نبود. نامه‌ی ابطحی جعلی نبوده، مشخص است که اين توطئه‌ی خارج نشينان نيز نبوده، بلکه اين آزمايشی برای ميزان تحريک‌پذيری خوزستانی‌ها بود. جمهوری اسلامی می‌گويد توطئه‌ی تلويزيونهای لس آنجلسی و الجزيره و برخی از مزدوران در حوادث خوزستان وجود داشته. سوال اينست که آيا حوادثی که در خراسان اتفاق افتاد و برای تقسيم استان بود نيز اينچنين بود؟ آيا حوادث سميرم نيز اينچنين بود؟ چه کسی است که ترس جمهوری اسلامی از قوميت‌های اصيل، با غيرت و استوار ايران را نداند؟ آيا تقسيم استان در آذربايجان غربی و شرقی و ايجاد استان اردبيل در همين راستا نبود؟

اين ساختار وحشتناک و رعب‌آفرين امنيتی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی، شايد برای ده - بيست سال خوب از پس انديشمندان و مخالفان هدف‌دار و متفکر دستگاه برآيد، اما آيا با ترساندن مردم از شکنجه؛ نان، شغل، مسکن و ده ها مشکل و بدبختی را می‌توان حل کرد؟ وزير اطلاعات جمهوری اسلامی خوب می‌داند که چه چيزی باعث شد که مردم ايران عليه رژيم پهلوی وارد خيابانها شوند. او اگر بداند، ساواک چه کار می‌کرد، چگونه با دانشجويان و منتقدان دستگاه برخورد می‌کرد، اگر دلسوز نظام جمهوری اسلامی باشد، مطمئنا برخورد خشمگينانه را در اولويت کاری خود نمی‌گذارد. بنابراين اگر بخواهد مدت طولانی‌تری سر کار باشد، نبايد پای خود را درست در جايی که تيمور بختيار، رئيس اول ساواک و يا سرهنگ نصيری گذاشتند، بگذارد.

جمهوری اسلامی، ساختار مديريتی‌اش به گونه‌ای است که تضاد و تناقض از همان ابتدای روی کارآمدن در آن هويدا بود. در متن اول قانون اساسی، اختيارات رهبر به شورای رهبری واگذار شده بود و همچنين رهبر برای دوره‌ای معين و محدود، مشخص می‌شد. اين وضعيتی که امروز شاهد هستيم، پس از تغيير قانون اساسی و بازنويسی آن توسط روحانيونی که امروز در سمت‌های چون قوه‌ی قضائيه، شورای نگهبان، و همچنين مجلس خبرگان هستند صورت گرفته است. در اين سيستم؛ رهبر، فراقانونی عمل می‌کند و تمامی معادن، منابع، زمين‌های باير و مراتع، جنگلها، درياها، رودخانه‌ها اختيارش به رهبری واگذار شده. رهبری حق وتوی تمامی قوانين را دارد. رهبری حق عزل رئيس‌جمهور را دارد. ارتش، سپاه، نيروی انتظامی، بسيج، قوه‌ی قضائيه و صدا و سيما و بسياری از بنياد ها و سازمانها، تنها خود را پاسخگوی رهبر جمهوری اسلامی می‌دانند و رئيس آنها توسط وی تعيين می‌شود.

رهبر جمهوری اسلامی بارها خود را يک فرد عادی دانسته که وظيفه‌ی "نظارت" بر انجام وظايف دستگاه‌ها را دارد. و اصلا خود را در مقام "زيد"، غلام حضرت علی هم ندانسته و گفته که ما کجا و حضرت علی کجا. اما به وضوح اختياراتی را در نظام جمهوری اسلامی دارد که در خواب هم هيچ يک از سلاطين، روسای جمهور و حتی اربابان کليسا نمی‌ديدند. پيامبر اکرم و حضرت علی هم اينقدر اختيارات نداشتند که امروز رهبری جمهوری اسلامی با ادعای پيروی از آن بزرگواران، مدعی داشتن چنين اختياراتی شده است. در کدام دوره‌ی اسلامی می‌توان نمونه‌ای آورد که نظام حاکم بر جامعه مسلمين، با زور و غصب، تمامی ثروت‌های جامعه را حق خود بداند، قوانين اسلامی را برای حفظ نظام خود تغيير دهد، مردم را مکلف به پشتيبانی بی‌چون و چرا بداند و اگر کسی نپذيرفت، برخورد شديد کنند؟ حتی پيامبر خدا کسی را مجبور به بيعت با خود نکرد، حضرت علی نيز تنها با بيعت‌شکنندگانش برخورد کرد؟ آيا علی يونسی می‌تواند در پيشگاه خدا پاسخ اينگونه اظهارات مستکبرانه‌ای که بر زبان می‌آورد بدهد؟ علی يونسی، فکر می‌کنی که خيلی قدرتمند هستی؟ فکر می‌کنی هر کار بخواهی می‌توانی انجام بدهی؟ بالاخره يک جايی بايد جواب پس دهی، از فرعون عصيان‌گرتر و قدرتمندتر که نيستی، سرنوشت او را ديدی؟

وای به حال کسانی که منتظر هستند، امام زمانی که "عـادل"، "صـالح" است و قرار است برای تمامی دنيا عدل و داد را برقرار کند، در داخل ايرانی که نظامی چون جمهوری اسلامی در آن روی کار است، ظهور کند. من با اينکه چنين چيزی واقعيت است و يا تصور، کاری ندارم، اعتقاد خودم نيز چنين چيزهايی را قبول نمی‌کند، اما اگر کسی معتقد است که امام زمانی در کار هست و اين امام قرار است در شرايطی ظهور کند که يارانی برای انجام ماموريت خود که "عدالت" و "دادگستری" است داشته باشد و اوضاع طوری نباشد که او کشته شود، خب! اين شرايط با وجود جمهوری اسلامی چطور محقق می‌شود؟

شما کافی است به مردم اين دور و زمانه نگاهی بياندازيد، آن وقت متوجه می‌شويد که آفت و نابود کننده‌ی هر فضيلتی خود جمهوری اسلامی است، آنوقت به دنبال آقا امام زمان می‌گرديد؟ نمی‌دانم فکرتان چيست. اما نگاه کنيد به قدرت‌طلبی ملاهای حاکم بر ايران، ببينيد که چطور جاه و مقام چشم‌شان را بر تمامی حقيقت و ايمان پوشانده. يک روزی اگر کسی می‌گفت، آيه‌ی قرآن چنين نيست، می‌گفتند مرتد است- البته اين ادعا هنوز برای از بين بردن منتقدان و مخالفان کاربرد دارد- اما اگر فردی از ملايان حکومتی امروز بگويد، که اگر برای حفظ نظام اسلامی، مجبور به ترک واجبی شديم و بلکه بالاتر مجبور شديم اصلی از قرآن را معطل کنيم، اين اشکالی ندارد. با اين وضعيت شما منتظر چه چيزی جز تباهی بيشتر می‌توانيد باشيد؟

در ساختار جمهوری اسلامی، نه يک اقتصاد دان ماهر می‌تواند موتور اقتصادی را به حرکت درآورد، نه يک کارشناس فرهنگی قادر به حل معضلات فرهنگی خواهد بود و نه يک انديشمند اجتماعی، گره‌های پيچ در پيچ آن را می‌تواند باز کند. اشکال در ساختار است، اگر می‌خواهيد اوضاع کشور درست شود، راه‌اش انتخاب يک فرد مناسب نيست، راه‌اش انتخاب فرد مناسب در يک ساختار مناسب است.

رهبری جمهوری اسلامی سخنرانی خود می‌گويد که "آزادی در جمهوری اسلامی بطور کامل وجود دارد." رهبری جمهوری اسلامی می‌گويد که کسی برای ابراز نظر مخالف ديدگاه حکومت در زندان نيست، خب! اگر چنين است چطور کسی که نظرش شرکت نکردن در انتخابات است، و اين نظر را با دليل برای ديگران بيان می‌کند، چنين کسی از نظر وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی جرمی چون "براندازی حکومت" را دارد؟ آيا اينطور می‌خواهيد مدينه‌ی فاضله درست کنيد؟ هرچند خود ديده‌ايد که آن چيزی که از رژيم گذشته تحويل گرفتيد، خراب‌تر کرديد و عقايد مردم هم نسبت به هرچه مذهب و معنويت و خدا و اسلام دارد، برگردانده‌ايد. ای کاش وقاحت را حد می‌گذاشتيد و يک مرزی برای کارهای زشت و قائل می‌شديد و به آن پند امامی که ادعای پيروی از آن را يدک می‌کشيد، اندکی توجه داشتيد، "اگر دين نداريد، لااقل جوانمردی و آزادمردی داشته باشيد."

2005-04-18T15:39:00.000+04:30

برای ايجاد امنيت در عراق؛ خلع سلاح شبه‌نظاميان ضروری است

نوشته: پويا ارجمند

نويسنده وبلاگ بيان: http://azsdsho.blogspot.com

ايميل نويسنده: iranazad@gmail.com

اگرچه نيروهای آمريکايی، بيشتر از هر نيروی عضو ائتلاف عليه رژيم سابق عراق، متحمل تلفات و خسارت مالی شده‌اند، اما اين سوال اساسی بايد پرسيده شود که چرا آمريکايی‌ها وضعيت پس از آزادسازی عراق را به خوبی در نظر نگرفتند؟ چه کسی مقصر اصلی است؟ بدون شک اگر "جورج تنت"، رئيس سابق سيا، در مورد تسليحات کشتارجمعی عراق که اطلاعات اشتباهی به جورج بوش و ديگر مقامات تصميم‌گيرنده در آمريکا ارائه داد، - بخاطر آن اشتباه استعفاء نمی‌داد- قطعا بخاطر تلفات بسيار زياد نيروهای آمريکايی - که نتيجه‌ی نداشتن شناخت اوضاع پس از سقوط صدام بود- بايد توبيخ می‌شد. چرا که وقتی جورج بوش، پايان جنگ را اعلام کرد، تلفات نظاميان آمريکايی که به چند صد نفر محدود شده بود به بيش از 1500 نفر رسيد. چه کسی مسوول اين وضعيت است؟ اين عدم شناخت اوضاع به ضرر مردم عراق هم شده است. کشته شدن هزاران نفر، مجروح شدن ده ها هزار نفر، از برآورد غلط اوضاع ناشی شده است و مسوول مستقيم آن، سازمان اطلاعات مرکزی آمريکا و بويژه بخش خارجی و مربوط به مسائل خاورميانه‌ی آن است.

آيا به مقامات آمريکايی هشدار نداديم که اوضاع عراق پس از سقوط صدام حسين را در نظر بگيرند و به آن واقف شوند؟ آيا خود من چندين مقاله ننوشتم و در سايت صدای آمريکا منتشر نشد که در آنها - مقالات- از گرفتن تعهد از مجلس اعلای انقلاب عراق و ديگر گروه‌های سود‌برنده از سقوط صدام، برای کمک به ايجاد امنيت و جلوگيری از نفوذ تروريست‌ها، سخن گفته شده بود؟ اين وضعيتی که امروز در عراق می‌بينيم محصول نشناختن دقيق اوضاع است. ای کاش آمريکايی‌ها مانند انگليسی‌ها اوضاع را شناسايی می‌کردند و از موقعيت و نفوذ خود بهره می‌بردند. تلفات نيروهای انگليسی با وجود اينکه تعداد نيروهای انگليسی نزديک به 15/1 نيروهای آمريکايی است، کمتر از 40/1 نيروهای آمريکايی بوده و اين يعنی سه برابر کمتر. اين مطلب وقتی قابل توجه‌تر است که بدانيم شهرهای جنوبی عراق، مانند بصره که شيعه‌نشين هستند، محل استقرار نيروهای انگليسی بوده، اما با وجود نفوذ خرابکاران از مرزهای ايران و همچنين نفوذی که جمهوری اسلامی روی گروه‌های شيعی در عراق داشته، ما بسيار کم شاهد حملات به نيروهای انگليسی بوده‌ايم.

بارها در خبرگزاری‌ها، در مورد گروگان‌گيری اتباع آمريکا، ايتاليا، کره جنوبی و ... .خبرهايی شنيديم و ديديم که چطور سر برخی از اين گروگانها از بدنشان جدا شد. اما وقتی يک انگليسی به اسارت نيروهای المهدی، وابسته به مقتدی صدر درآمد، با وی برخورد مودبانه شد و وی پس از مدتی آزاد شد. وقتی که گروگان کره‌ی جنوبی به دست گروه ابومصعب الزرقاوی گردن زده شد، مردم کره‌ای خشمگين از چنين اقدامی، تصوير زرقاوی را به آتش کشيدند. اين گروه تروريستی که گفته می‌شود، انشعاب القاعده در عراق است، تاکنون مسبب بسياری از حملات، خرابکاری‌ها و ناامنی‌ها بوده و آمريکايی‌ها برای دستگيری وی 25 ميليون دلار جايزه تعيين کردند که در پی ناامنی‌ها اين رقم تعيين شد و رقم ابتدايی 5 ميليون دلار بود.

در حالی که نيروهای آمريکايی در سال قبل، در روز به طور متوسط نزديک به سه نفر از نيروهای خود را از دست دادند، نيروهای انگليسی با نخست‌وزير، تونی بلر در جنوب بغداد مشغول ديدارهايی در محيط باز می‌شدند و گهگاه هم، به صورت گشت‌هايی در سطح شهر ظاهر می‌شدند. اين وضعيت سبب شد که آمريکايی‌ها درخواست کنند، برای تامين امنيتی شهرهای شمالی عراق، نيروهای انگليسی به کمک بيايند، که اين مسئله به جنجالی گسترده در بريتانيا منجر شد. اين اهميت زيادی داشت که انگليسی‌ها آيا در ضرر هم شريک می‌شوند و يا تنها می‌خواهند سود را تقسيم کنند، نتيجه‌ی مذاکرات نشان داد که آنها به درصد کمی از ضرر راضی هستند و سود بالای تضمين شده را می‌خواهند. بدين‌ترتيب تنها چند صد نيرو، و آن هم تا نزديکی شهرک‌های اطراف بغداد فرستاده شدند، تا آسيبی به فرزندان نظامی بريتانيای کبير نرسد.

اوضاع امنيتی در شهرهای شيعه‌نشين بسيار بهتر از اوضاع شهرهای سنی‌نشين در شمال عراق بود. شهرهای بغداد، الرمادی، فلوجه، بعقوبه، تکريت به ميدان جنگی تبديل شده بود که دشمن در آن مشخص نبود از چه سمتی و با چه قدرتی حمله می‌کند. صدام قبل از جنگ سلاحهای زيادی را به فدائيان خود و بسياری از مردم داده بود، تا در مقابل نيروهای آمريکايی از آنها استفاده کنند، چيزی که اکبر هاشمی رفسنجانی در نمازجمعه از آن اقدام تحسين کرد و گفت که صدام اين يک مورد کار را، خيلی درست و خوب انجام داد. نيروهای آمريکايی مورد حملات انتحاری، خمپاره‌ای و نبردهای خيابانی با اسلحه‌های نيمه‌سنگين و خودکار قرار می‌گرفتند و بديهی است که با وجود کثرت اين حملات، در امان ماندن هميشگی بسيار سخت است.

گشت‌های خانه به خانه برای دستگيری شبه‌نظاميان و خرابکاران آغاز شد. نيروهای آمريکايی به خانه‌های افرادی که احتمال وجود تروريست‌ها و يا شبه‌نظاميان و همچنين جايی برای مخفی کردن اسلحه‌ی آنها را می‌دادند، حمله می‌کردند. تصاوير چنين حملاتی را شما در شبکه‌های مختلف تلويزيون‌جمهوری اسلامی بارها ديده‌ايد، چيزی که جمهوری اسلامی از آن به عنوان "دموکراسی آمريکايی" تعبير می‌کرد و گوينده روی آن تصاوير می‌گفت: "آيا اينست دموکراسی؟"

مشخص بود که نمی‌شود خانه‌های همه‌ی افراد را بازرسی کرد و همچنين تضمينی برای اينکه نيروهای خرابکار تغيير مکان ندهند و به محض اتمام بازرسی به محل بازنگردند، وجود نداشت. بازرسی‌ها به بازرسی‌های هدف‌دار که نيروهای نفوذی عراقی اطلاعات مربوط به آن را می‌آوردند، محدود شد. برخی از اين افراد به دليل اينکه وضع مالی‌شان به يکباره خوب شد، مورد حمله شبه‌نظاميان واقع شدند و کشته شدند. آنها آنقدر ناشيانه رفتار کردند که کاملا دستشان برای شبه‌نظاميان رو شده بود و بسياری از جاسوسی آنها برای آمريکايی‌ها با خبر می‌شدند. اين روش نيز چندان نتيجه‌بخش نبود.

تقويت ارتش و سازماندهی پليس و نيروهای امنيتی اولويت اصلی نيروهای ائتلاف شد. مسئله‌ی ايجاد امنيت در عراق، نه تنها مورد توجه نيروهای ائتلاف شرکت کننده در جنگ، بلکه مورد تمايل دولت‌های اروپايی، روسيه و چين نيز بود. فرانسه و آلمان آموزش بخشی از نيروهای پليس عراق را در کويت برعهده گرفتند. روسيه نيز اعلام آمادگی کرد که هر نوع سلاحی که مورد نياز پليس عراق است به آن کشور بفرستد. در طول شش ماه، پليس عراق واحدهای بسيار خوب و نسبتا آموزش ديده‌ای را آماده کرد. پاسگاه‌های عراق داير شدند و امنيت، کم‌و بيش در شهرهای کمتر بحران‌دار برقرار شد، اما بغداد، الرمادی، فلوجه و الاماره بسيار وضعيت بدی از لحاظ امنيتی داشتند و شمار کشته‌های پليس و نيروهای امنيتی بسيار زياد بود. تروريست‌ها، پليس عراق و حتی مردمی که برای ثبت‌نام برای ارتش عراق می‌آمدند، به رگبار می‌بستند و صدها نفر از جوانان عراقی در صف‌های ثبت‌نام نيروی پليس و ارتش عراق کشته شدند.

با برگزاری انتخابات در شرايطی که امنيتی نصف‌و نيمه در شهرهای بحران‌زده برقرار شد، اميد بسياری بر اين بود که روی کار آمدن دولتی که با پشتوانه‌ی مردم است، اوضاع امنيتی را بهبود بخشد. اما بازهم با بی‌توجهی به هشدارهايی که نسبت به ناديده‌گرفتن نظرات سنی‌ها انجام شد، بروز بحرانی ديگر را شاهد بوديم.

پس از انتخابات، ناامنی‌ها و حملات انتحاری، ديگر به نيروهای پليس و نيروهای آمريکايی ختم نمی‌شد، همچنين به افرادی که برای وارد شدن به خدمت پليس عراق ثبت‌نام می‌کردند؛ بلکه اين مساجد و مکانهای شيعيان بودند که مورد حمله واقع می‌شدند و تنها يک ماه پس از انتخابات، صدها نفر از شيعيان در اينچنين حوادثی کشته شدند. علماء و روحانيون سنی فتوا دادند که بايد با دولت عراق در تامين امنيت همکاری کرد. شيعيان هم تاکيد کردند که علی‌رغم اينکه سنی‌ها به دليل تحريم انتخابات، کرسی حداقلی خود را در مجمع ملی از دست داده‌اند، اما در تقسيم قدرت "عـراق جـديد" مشارکت جدی و فعالی خواهند داشت. هم يکی از از معاونان "جلال طالبانی"، رئيس‌جمهور، و هم يکی از معاونان "ابراهيم جعفری"، نخست‌وزير و هم رئيس مجمع ملی عراق و چندی از وزراء سنی هستند.

با وجود همه‌ی تدابير اتخاذ شده، هنوز ناامنی در شهرهای بحران‌زده‌ی عراق ادامه دارد و در آخرين مورد آن، گروگان گرفته شدن نزديک به 200 نفر از شيعيان شهر مداين را شاهد بوديم که هنوز اين مسئله خاتمه نيافته. اوضاع عراق، بر خلاف آنچه تصور بسياری از کارشناسان بود، با برگزاری انتخابات و تعيين اعضای مجمع ملی عراق، بهتر نشد که بسيار بدتر هم شده. دليل اين وضعيت همان بی‌توجهی به نظرات اهل تسنن است. گروگانگيری در مداين، توسط افراد مسلح سنی صورت گرفته. خواسته‌ی اين گروگانگيران خروج شيعيان از شهرک العراقيه بوده و با تعيين ضرب‌الاجل 24 ساعته برای خروج شيعيان، تهديد کرده‌اند که در صورت برآورده نشدن خواسته‌شان گروگان‌ها را خواهند کشت.

"موفق الربيعی"، مشاور امنيت ملی عراق گفته که افراد به گروگان گرفته شده، "شـيعه" و "سنـی" هستند و حادثه گروگانگيری را توطئه‌ای "طايـفه‌ای" عنوان کرده و گفته که تروريست‌ها می‌خواهند ملت ما را وارد درگيری‌های طايفه‌ای کنند. اگرچه اکنون شهر مداين وضعيتی کم‌و بيش عادی دارد، اما تعدادی از اهالی شهر مداين بخاطر تهديدهايی که مهاجمان انجام داده‌اند، از اين شهر فرار کرده‌اند و به ساير مناطق از جمله "کوت" رفته‌اند. شهر مداين در 30 کيلومتری جنوب بغداد واقع است و گفته می‌شود، در اطراف مداين چند قبيله وهابی استقرار دارند و تروريست‌ها می‌کوشند که از ترکيب جمعيتی اين شهر برای جنگ‌های مذهبی سوء استفاده کنند. نکته‌ی جالب‌توجه اينکه گروه منسوب به "ابومصعب الزرقاوی" با صدور بيانيه‌ای در اينترنت، مدعی شد که حادثه‌ی مداين توطئه‌ای برای اشغال اين شهر توسط نيروهای آمريکايی است و اين بيانيه می‌گويد: "کفار، مسئله‌ی گروگان‌ها را ايجاد و آن را بهانه‌ای برای حمله به شهر مدائن کرده است." اين بيانيه در ادامه می‌افزايد: "کفار همانگونه که پيش از اين به فلوجه، تلعفر، القائم و ساير شهرهای سنی‌نشين حمله کردند، با اين بهانه المدائن را هم هدف قرار داده‌اند."

آمريکا حملات خود را به شهر فلوجه به دليل اينکه اين شهر پناهگاهی برای "تروريست‌ها" و از جمله "ابومصعب الزرقاوی" تبديل شده بود، آغاز کرد که در اثر آن، بسياری از تروريست‌ها دستگير شدند، ولی الزرقاوی توانست از مهلکه بگريزد. ابومصعب الزرقاوی، فردی است که عامل انفجارهای خونين کربلا و کاظمين در اولين سال سقوط صدام در روز عاشورا بود و ده ها نفر از شيعيان عزادار که در کربلا گرد هم آمده بودند، با انفجار چندين خودرو کشت و صدها نفر را مجروح کرد، در همان روز، کاظمين نيز شاهد انفجارهای مشابهی يود. وی به عنوان سرکرده‌ی القاعده در عراق شناخته می‌شود که رهبری گروهی به نام "توحيد" را دارد. زرقاوی، اصليتی اردنی دارد که تحت تعقيب پليس اردن به دليل حمله به اهداف غربی‌ها بوده، وی تخصص در بکارگيری سلاحهای شيميايی و ميکروبی دارد و طبق گزارش سازمان اطلاعات مرکزی آمريکا، وی يک سازمان دهنده‌ی درجه يک برای انجام عمليات‌های خرابکارانه است. وی تا به‌حال بارها در محاصره تنگ شده‌ی نيروهای آمريکايی قرار گرفته، ولی هر بار توانسته از خطر بگريزد.

رئيس‌جمهوری آمريکا سال قبل، طی يک سخنرانی که در آن از "مقتدی صدر" خواست اسلحه‌ی خود را بر زمين بگذارد و به جريان سياسی در عراق جديد بپيوندد، جريانهايی که خواهان پا نگرفتن دموکراسی در عراق هستند را به سه دسته تقسيم کرد. جورج بوش گفت که در عراق، دو ديدگاه با هم در حال نبرد هستند؛ ديدگاهی که دموکراسی و ارزشهايی مانند آزادی برای عراق را پشتيبانی می‌کند و ديدگاهی که خواهان بازگشتن به استبداد است و نمی‌خواهد آزادی و دموکراسی در عراق ايجاد شود. جورج بوش، مردم عراق، نيروهای آزاد کننده و دولت موقت را در يک سمت و در طرف ديگر، تروريست‌ها، خرابکاران و نفوذی‌های خارجی و بازماندگان صدام را قرار داد.

برای ايجاد امنيت در عراق، بايد به همان روشی که برای افغانستان صلاح ديده شد، عمل شود. "خلع سلاح عمومی" بهترين راه‌حل برای کم کردن از ناامنی‌هاست. وقتی که سلاح به وفور در دسترس تروريستها قرار داشته باشد، آنها آزادی بيشتری برای رد گم کردن ميان مردم خواهند داشت. در افغانستان طرحی توسط دولت "حامد کرزای" و کمک نيروهای عضو ائتلاف عليه تروريسم اجرا شد که بسيار خوب هم جواب داد، اعلام اين خبر که با تحويل دادن هر اسلحه، 20 دلار جايزه داده می‌شود و همچنين منع تعقيب قانونی برای تحويل دهندگان اسلحه، به جمع‌آوری هزاران قبضه اسلحه انجاميد. دولت عراق می‌تواند، بخشی از درآمد و بودجه‌ای که برای ايجاد امنيت در نظر گرفته شده به جمع‌آوری سلاحها اختصاص دهد و با تعيين مهلتی برای تحويل سلاحها، برای کسانی که پس از تاريخ اعلام شده، سلاح خود را تحويل ندهند، اعلام مجازات کنند.

خروج نيروهای آمريکايی و ديگر متحدان آمريکا، خلا امنيتی بسيار بزرگی در عراق ايجاد می‌کند و با کمترين برآوردها حضور 3 تا 5 ساله‌ی نظاميان آمريکايی در عراق را می‌توانيم لازم بدانيم. اگرچه تصميم نهايی در مورد خروج و يا باقی ماندن نظاميان عضو ائتلاف، با بررسی درخواست برای تمديد حضور اين نيروها توسط دولت عراق و قطعنامه‌ی شورای امنيت صورت گيرد، اما از هم‌اکنون می‌توان متصور بود که رئيس‌جمهور عراق، اصلا تمايلی به خروج زودهنگام اين نيروها نداشته باشد و نيروهای دولتی نيز وابستگی زيادی به نيروهای آمريکايی برای ايجاد امنيت دارند و در هر حمله به مقر خرابکاران، از آنها برای همراهی کمک می‌طلبند.

"عدنان پاچه‌چی"، از رهبران سنی‌ها، معتقد است که کسانی که مرتکب خشونت می‌شوند به دو دسته تقسيم می‌شوند، "يک دسته افرادی که خود را در مرتبه‌ای بسيار قدسی فرض می‌کنند و دنبال جنگ هميشگی عليه کافران هستند، اينها کسانی هستند که دموکراسی را نوعی بی دينی می‌دانند. اين افراد اگر بتوانند، رژيمی مانند طالبان را در عراق مستقر می‌کنند، برای همين جای هيچ گفت‌و گويی با اين دسته وجود ندارد، آنها به نبرد خود ادامه می‌دهند، چون عراق را محلی برای نبرد با آمريکا می‌دانند. گروه ديگر که اکثريت را تشکيل می‌دهند، تقاضاها و شکايت‌هايی دارند که با اين دسته و گروه می‌توان ديالوگ برقرار کرد. می‌توان با آنها وارد مذاکره شد و به برخی تقاضاها و خواسته‌های آنها، مثلا خروج نيروهای خارجی و يا اعضای حزب بعث جواب مثبت داد. کاری که بايد انجام شود؛ اينست که آنها را وارد روند سياسی کرد. اگر اين گروه وارد روند سياسی شوند، گروه ديگر که با آنها امکان ديالوگ نيست، منزوی خواهند شد. که اين موجب کاهش تنش و خشونت در کشور می‌شود و اوضاع امنيتی را بهبود می‌بخشد."

2005-04-17T12:34:00.000+04:30

دست دادن خـاتمی و کـاتساو؛ واقعيتی که پنهان شد

نوشته: پويا ارجمند

نويسنده وبلاگ بيان: http://azsdsho.blogspot.com

ايميل نويسنده: iranazad@gmail.com

حاشيه‌ی خاک‌سپاری رهبر کاتوليک‌های جهان، جنجال‌برانگيزتر از اصل مراسم شد. مراسم تشييع پيکر پاپ در واتيکان، نيمروز جمعه 8 آوريل، با حضور سران و نمايندگان حدود 200 دولت و نهاد بين‌المللی در رم برگزار شد. در اين ميان، حضور روسای جمهور آمريکا، اسرائيل، ايران و سوريه بيش از همه مورد توجه واقع شد. اين چهار کشور رابطه‌ی سياسی کاملی با يکديگر ندارند و بعضا از دشمنان هم به حساب می‌آيند، ولی روز جمعه ناگزير بودند در آئينی مذهبی به احترام رهبر بيش از يک ميليارد مسيحی، در کنار هم قرار بگيرند. در آغاز، رسانه‌های خبری شروع به گمانه‌زنی درباره‌ی صندلی جورج بوش، رئيس‌جمهور آمريکا و محمد خاتمی، رئيس‌جمهور ايران کردند.

ايران و آمريکا ربع قرن است که روابط سياسی و ديپلماتيک خود را قطع کرده‌اند، اما چندان در پی بهره‌گيری از فرصت‌های اينچنينی نيستند. دست‌کم، خاتمی رئيس‌جمهور فعلی ايران، چند سال قبل در سازمان ملل متحد ترجيح داد، روی از صورت "بيل کلينتون" برگرداند و دعوت به ميهمانی شام کوفی عنان را رد کند و نيز ايران از معدود کشورهای غايب در عکس يادگاری سران هزاره‌ی دوم ميلادی بود چه شايع شده بود جايگاه او در عکس، نزديک جايگاه رئيس‌جمهور آمريکاست.

با اين اوصاف، با وجود شرايط کاملا خصمانه ميان ايران و آمريکا در چهار سال اخير، بعيد بود که ديپلمات‌های جمهوری اسلامی تن به هرگونه نزديکی ميان رئيس اين دولت و رئيس‌جمهور آمريکا بدهند. اما منابع اسرائيلی روز جمعه، نوزدهم فرودين ماه ادعايی را به نقل از موشه کاتساو، رئيس‌جمهور اسرائيل منتشر کردند. سايت روزنامه‌ی معاريو از قول کاتساو نقل کرد که وی در مراسم خاکسپاری پاپ، بنا بر سنت مسيحيان با شرکت‌کنندگانی که در اطراف وی ايستاده بودند دست داده و هنگامی که در حال ترک مراسم بوده، خاتمی برای دست دادن، دست خود را به سوی او دراز کرده ووی علاوه بر دست دادن با رئيس‌جمهور ايران، به زبان فارسی با وی سلام و احوالپرسی کرده است.

اما محمد خاتمی پس از بازگشت به ايران، بطور کل منکر هرگونه ديدار و ملاقات با رئيس‌جمهور اسرائيل شد و گفت: "هيچ ديدار و ملاقاتی با هيچ شخصيت رژيم صهيونيستی نداشته است." خاتمی افزود: "اگر بنا بود حرفهای اسرائيلی‌ها پذيرفته شود، خيلی چيزها بايد پذيرفته می‌شد و خيلی نسبت‌ها داده می‌شد." چيزی که در اين مورد جالب است، اينست که خاتمی در هيچ قسمت ار مصاحبه‌ی خود، صراحتا نگفت که با رئيس‌جمهور اسرائيل دست نداده است، بلکه وی بارها تاکيد خود را روی ديدار نداشتن و ملاقات نکردن با مقامات اسرائيلی متمرکز کرد و سعی کرد که خبرنگاران خود اين برداشت غلط را کنند که وی صحبتی با موشه کاتساو نداشته است. معنی ملاقات و ديدار و حتی گفت‌و گو در عرف اينست که دو طرف بنشينند با هم جدی و رسمی صحبت کنند و اين خيلی معنی روشنی دارد. اما وقتی صحبت دست دادن و گپ زدن می‌شود، معنی آن اينست که "آداب" برخورد مهربانانه بوده و اين دست دادن صورت گرفته و سلام، حال و احوالپرسی معمولی صورت گرفته و اين چيزی نبود که خاتمی در مورد آن سخنی گفته باشد.

در مورد آنچه موشه کاتساو ادعا کرده، وقتی دقيق شويم، نکات بسيار جالبی را در می‌يابيم. اول اينکه رئيس‌جمهور اسرائيل گفته که در جريان مراسم خاکسپاری پاپ ژان پل دوم با روسای جمهور اسرائيل و ايران دست داده و با خاتمی گپ کوتاهی زده و با وی سلام و احوالپرسی به زبان فارسی داشته است. نکته‌ی بعد اينست که مقامات سوری دست دادن بشار اسد، رئيس‌جمهوری سوريه و موشه کاتساو را تاييد کردند - اگرچه آن را از لحاظ سياسی، بی‌تاثير خواندند- نکته‌ی سوم، هيچ عکسی از دست دادن روسای جمهوری اسرائيل و سوريه در روی سايت‌ها وجود ندارد. نکته‌ی چهارم، اصلا هيچ عکسی از دست دادن رئيس جمهوری اسرائيل با ديگر مقامات وجود ندارد - در حالی که وی با مقامات اروپايی صحبت و گفت‌و گو کرده- نکته‌ی پنجم، رئيس‌جمهور اسرائيل گفته که وی با خاتمی گپ زده و حرفهای کوتاهی که خود به خاتمی گفته را بيان داشته، ولی ابدا کلمه‌ای از زبان خاتمی نقل قول نکرده است. نکته‌ی ششم، مراسم توسط واتيکان سازماندهی شده بود و تنها دوربين فيلمبرداری توسط خود واتيکان نصب شده بود و از مراسم فيلم بر می‌داشت و پس در اختيار خبرگزاری‌ها قرار می‌داد، بنابراين تعجبی ندارد که تمرکز روی تابوت پاپ باشد. راديو واتيکان قبل از روزنامه‌ی معاريو خبر دست دادن خاتمی و کاتساو را منتشر کرد و از آن تعبير به معجزه‌ی پاپ کرد. روزنامه‌های معتبر عرب‌زبان و اروپايی خبر دست دادن خاتمی با کاتساو را به عنوان خبر اول خود در روی سايت‌ها قرار دادند.

دولت سوريه، با انتشار بيانيه‌اى در خبرگزارى رسمى اين كشور، قسمت اول اين سخنان موشه کاتساو كه مبنى بر دست دادن رهبران دو كشور است را تائيد نمود و نوشت كه اين عمل يك اقدام تصادفى و بر اساس عرفى كه در چنين آئينى مرسوم است، رسمى و فرماليته بوده و هيچ پيام سياسى در پى ندارد.

با وجود اينکه هيچ تصويری که چنين دست دادن و يا گپ زدنی را نشان دهد، از سوی اين رسانه‌ها منتشر نشده است، اما اين قراين می‌تواند ما را به اين نتيجه برساند که خاتمی و کاتساو با يکديگر دست داده‌اند. چندی قبل، وقتی در جلسه‌ای که در مورد عراق، کشورهای همسايه‌ی عراق با حضور وزاری خارجه‌ی آمريکا و انگليس گرد هم جمع شدند، "کالين پاول"، وزير خارجه‌ی سابق آمريکا و خرازی، وزير خارجه جمهوری اسلامی با يکديگر گفت و گو داشتند و در آن گفت‌و گو پاول از بيکاری جوانان ايرانی ابراز نگرانی کرده بود و نسبت به تبعات آن به خرازی هشدار داد، اما ديديم که وزارت خارجه‌ی جمهوری اسلامی، مانند موارد متعدد ديگری که واقعيت را انکار کرده است، گفت که" پاول گمان کرده که با خرازی صحبت کرده است"!

دست دادن و گفت‌و گوی خاتمی و کاتساو ابدا تاثيری در مواضع سياسی اسرائيل و ايران نخواهد داشت. در بسياری از مواقع، ما نمی‌توانيم با وجود قطعی‌بودن مسائل، شواهد و مدارک ارائه بدهيم. هيچکس نمی‌تواند از جلسه‌ای که با حضور خامنه‌ای، رفسنجانی و رضايی در خانه‌ی خمينی برگزار شد و به ادامه‌ی جنگ ميان عراق و ايران منجر شد، صدا و يا تصويری بياورد. هيچکس نمی‌تواند از عناصر طالبان که قطعا در ايران بوده‌اند، تصويری داشته باشد. اما آيا چنين اتفاقاتی با مسئله‌ی انکار ناپذير گپ زدن و دست دادن خاتمی با کاتساو قابل مقايسه است؟ در حالی که با وجود حضور خبرنگاران متعدد و تمرکز رهبران کشور در محدوده‌ای خاص، حتما تصويری از اين دست‌ دادن و گپ زدن وجود دارد، چرا چنين تصاويری روی سايت‌ها منعکس نشد؟ آيا نبايد اين عکس را به اسناد سرويس اطلاعات مخفی انگليس (اينتليجن سرويس) و سيا اضافه کنيم؟ پس از 54 سال، هنوز نام گروه‌هايی که در کودتای 28 مرداد، نقش اجرای اين کودتای را داشتند و از برخی ملاها دستور می‌گرفتند، آشکار نشده، هنوز نام مقاماتی که در طول جنگ از اسرائيل سلاح می‌خريدند، آشکار نشده؟ آيا آنچه منجر به اعدام مهدی هاشمی - داماد حسينعلی منتظری- شد، هنوز برای بسياری پنهان نيست؟ پس توقع زيادی است که بخواهيم حتی در عصر اطلاعات و اينترنت، بسياری از بده- بستانها علنی شود و ما از آنها مفت و مجانی با خبر شويم.

2005-04-16T22:34:00.000+04:30

گفت‌و گوی بی بی سی با پويا ارجمند

پويا ارجمند در مصاحبه‌ای با بخش فارسی راديو بی بی سی، به سوالات خبرنگار بی بی سی در مورد مسئله‌ی انتخابات رياست‌جمهوری آينده پاسخ داده که مشروح اين گفت‌و گو در زير آورده‌ايم.

بی بی سي: آقای ارجمند با تشکر از وقتی که در اختيار ما قرار داديد، به عنوان اولين سوال؛ می‌خواستم پيش‌بينی شما را از آنچه در انتخابات 84 اتفاق می‌افتد، بدانيم؟

پويا ارجمند: همانطور که مطلع هستيد، آمدن اکبر هاشمی رفسنجانی به صحنه‌ی انتخابات تقريبا قطعی شده و کمتر از دو هفته‌ی ديگر اين مسئله مشخص می‌شود. با آمدن رفسنجانی به صحنه‌ی انتخابات، رقابت اصلی ميان وی و احتمالا مهدی کروبی، نامزد اصلاح‌طلبان خواهد بود. با اين شرايط، مصطفی معين که طيف ديگری از اصلاح‌طلبان را در اين انتخابات نمايندگی می‌کند، در شرايط بسيار دشواری قرار می‌گيرد و بسياری احتمال کناره‌گيری وی را می‌دهند. از سوی ديگر ورود محمدباقر قاليباف، تعدد نامزدهای اصول‌گرايان و آبادگران را که کم‌و بيش در يک طيف هستند، بيشتر کرده و احتمالا از ميان توکلی، احمدی‌نژاد؛ توکلی به ميدان بيايد و از طرف اصول‌گرايان، لاريجانی و در نهايت ما چهار نامزد انتخابات يا حداکثر پنج نفر را شاهد باشيم. اکبر هاشمی رفسنجانی، احمد توکلی، علی لاريجانی و مهدی کروبی. آنچه به نتيجه‌ی انتخابات منتهی می‌شود، بسيار روشن است. در غياب بسياری از جوانان و مردمی که رای نمی‌دهند، اکبر هاشمی رفسنجانی با اختلاف بسياری از ديگر رقبای خود پيش می‌افتد و احتمال اينکه با آمدن وی انتخابات به دور دوم بکشد نيز، بسيار ضعيف است، چرا که هاشمی رفسنجانی طيف گسترده‌ای از اصلاح‌طلبان، يعنی کارگزاران، خانه‌ی کارگر و جمعيت‌ پيرو خط امام و برخی ديگر از تشکل‌ها را نمايندگی می‌کند.

بی بی سي:پيش‌بينی شما در مورد حضور مردم در انتخابات نهمين دوره‌ی رياست‌جمهوری چگونه است؟

پويا ارجمند: من معتقدم که در حدود 60 روز باقيمانده به انتخابات؛ فرصت بسياری برای جمهوری اسلامی وجود دارد که تمامی تلاش خود را اعم از تبليغ، تطميع، تشويق برای شرکت کردن و تهديد و تنبيه برای عدم شرکت مردم و جوانان بکار گيرد. وقتی که جو نادرستی در کشور در مورد پيامدهای عدم شرکت در انتخابات ايجاد می‌شود، مطمئنا شما بايد بپذيريد که بسياری برای در امان ماندن از اين پيامدها، خود را ببازند و به پای صندوقهای رای بيايند. من فکر می‌کنم که در اين انتخابات، دست‌کم 55 درصد واجدان شرايط شرکت کنند. البته اگر شرايط به صورت امروز باشد و ما در نظر بگيريم که در شرايطی همچون امروز انتخابات برگزار شود.

بی بی سي: ورود آقای رفسنجانی به انتخابات چه تاثيری در فضای انتخابات خواهد داشت؟

پويا ارجمند: رفسنجانی کسی است که بيش از هر روحانی و فرد سياسی در جمهوری اسلامی شناخته شده و بسياری به درستی به وی لقب بانفوذ ترين روحانی را داده‌اند. فرد ثروتمند به طور کلی قدرت بسياری دارد، اما وقتی که فرد ثروتمندی روحانی هم باشد، در حقيقت هم ميان قشر مستضعف و هم در ميان قشر مرفه، نفوذ خواهد داشت. اما رفسنجانی با وجود حرفهای بسياری که در مورد ثروتمند بودن وی گفته می‌شود، تنها ميان سرمايه‌دارها نفوذ قابل‌توجهی دارد. بسياری در داخل دانشگاه‌ها و روشنفکرهای داخلی در مدح وی ده ها مقاله‌ نوشته‌اند که اخيرا مقاله‌ی صادق زيبا کلام را در روزنامه‌ای چاپ داخل کشور ديديم که از مديريت وی - هاشمی رفسنجانی- تعريف و تمجيد کرده بود و از عنوانی که به او داده‌اند، يعنی "سردار سازندگی" دفاع کرده بود. اما ورود وی، می‌تواند بسياری را که خواهان اين هستند که قدرت يکسره در دست اصول‌گرايان و تندروها نباشد، تشويق به حضور در انتخابات کند و خود رفسنجانی هم گويا به همين نيت که بتواند انگيزه‌ای برای حضور بسياری - که از نتيجه‌ی از پيش معلوم شده‌ی انتخابات که خبر از برنده شدن يکی از اصول‌گرايان و يا آبادگران می‌دهد- که تمايلی به شرکت در انتخابات ندارند، انگيزه ايجاد کند.

بی بی سي: انتخابات رياست‌جمهوری در ايران قرار است در 27 خرداد سال جاری برگزار شود، با توجه به اينکه جو انتخاباتی در داخل ايران چندان گرم نيست، چطور مسوولان جمهوری اسلامی می‌توانند مشارکت مردم را به حد قابل‌قبولی افزايش دهند؟

پويا ارجمند: ظاهرا سايت شما، تحريم گسترده‌ی انتخابات اول اسفند سال 82 را اصلا "تحريم" ندانسته بود، با اين وجود شما چه انتظاری از انتخابات بسيار متفاوت‌تری که ابعاد گسترده‌تر و با جذبه‌تری دارد، داريد؟ اگر دنبال اين باشيم که تحريم صورت نگيرد، شما مطمئن باشيد، وضعيت از انتخابات اول اسفند برای جمهوری اسلامی بدتر نمی‌شود! اما به نظر نمی‌رسد که مردم ايران چندان مايل به تحريم گسترده‌ی انتخابات باشند. انگيزه‌ی اصلی بيشتر افرادی که در انتخابات شرکت می‌کنند، اينست که به قول خودشان "اگر در انتخابات شرکت نکنند، آمريکا به ايران حمله می‌کند." در راهپيمايی 22 بهمن سال قبل نيز، بسياری به همين انگيزه شرکت کردند. وقتی می‌بينيم که جمهوری اسلامی مسئله‌ی هسته‌ای که قرار بود نتيجه‌اش در آخر سال گذشته مشخص شود، به اواسط ارديبهشت می‌کشاند، اين نشانه‌ی اينست که به دنبال بهره‌برداری از اين مسئله هست. شايد مسوولان جمهوری اسلامی می‌خواهند بجای آن آبروريزی که در توافقنامه‌ی پاريس و قبل از آن در توافقنامه‌ی تهران متحمل شدند، اکنون از اين مسئله استفاده کنند. اکنون کارشناسان و استراتژيست‌های جمهوری اسلامی مشخصا می‌گويند که بايد از "تهديد"ها، "فرصت" ساخت، يکی از منظورهايی که دارند، همين است.

بی بی سي: آقای ارجمند برای فرصتی که به ما داديد، از شما تشکر می‌کنم.

پويا ارجمند: من هم از شما ممنونم.

2005-04-15T13:53:00.000+04:30

درخواست توقف غـنی‌سـازی اورانـيوم، در بيانيه‌ی نهضت آزادی ايران

نوشته: پويا ارجمند

نويسنده‌ی وبلاگ بيان: http://azsdsho.blogspot.com

ايميل نويسنده: iranazad@gmail.com

"نهضت آزادی ايران"، يکی از باسابقه‌ترين جنبشهای سياسی موجود در ايران، در بيانيه‌ای به تحليل مسائل هسته‌ای پرداخته و با توصيه‌هايی به حکومت‌گران ايران، از آنها خواسته است که به درخواست‌های مکرر جامعه‌ی جهانی در مورد "رعايت قوانين بين‌المللی" اعتنا کنند و با بی‌تفاوتی نسبت به حساسيت‌های بين‌المللی در برنامه‌ها و فعاليت‌های هسته‌ای خويش، پيش نروند.

نهضت آزادی ايران، با انتشار بيانيه‌ای، به تحليل مسائل مربوط به فعاليت‌های هسته‌ای جمهوری اسلامی و تهديدهای پيش‌رو پرداخته است. اين تشکل در بيانيه‌ی خود که روز چهارشنبه، 24 فروردين ماه بر روی سايت‌های خبری و سياسی قرار گرفت، با تبيين مسائل هسته‌ای جمهوری اسلامی، پيشنهاد کرد، تا جمهوری اسلامی به کشورهايی که خواهان برچيده شدن تمامی سلاحهای کشتار‌جمعی - اعم از اتمی، شيميايی و ميکروبی- در جهان هستند، بپيوندد.

اين تشکل در بيانيه‌ی خود توصيه کرده است که در چارچوب منافع، مصالح و امنيت ملی ايران؛ حکومت ايران، شرايط اتحاديه‌ی اروپا و همکاری کامل با آژانس بين‌المللی انرژی اتمی را بپذيرد. آنان همچنين در بيانيه‌ی خود هر گونه فعاليت برای توليد تسليحات هسته‌ای را مغاير منافع و امنيت ملی کشور دانسته، داشتن سلاح‌های هسته‌ای را موجب پيشگيری از حملات احتمالی به ايران ندانستند.

به نظر می‌رسد، آنچه نهضت آزادی را برآن داشته که با گذشت بيش از 15 ماه از مذاکرات هسته‌ای، و قبل از نشست سرنوشت‌ساز 9 ارديبهشت‌ماه سال جاری، بيانيه‌ای در مورد مسائل هسته‌ای منتشر کند، احساس خطری است که آنها بهتر و بيشتر از مسوولان جمهوری اسلامی احساس می‌کنند. بيانيه‌ی نهضت آزادی بی‌ارتباط با خبر منتشر شده در مورد "تاخير روسيه در انتقال اورانيوم به نيروگاه بوشهر" نمی‌تواند باشد. نهضت آزادی از گفت‌و گوهايی که جمهوری اسلامی با نمايندگان کشورهای اروپايی انجام می‌دهد، استقبال کرده‌اند و همواره بر حل مسالمت‌آميز مسائل هسته‌ای جمهوری اسلامی تاکيد داشته‌اند.

قبل از اين بيانيه، ما مواضع دلسوزانه‌ی اين تشکل در قبال مسائل و مشکلاتی که جمهوری اسلامی با آن دست‌به گريبان می‌شود را شاهد بوده‌ايم. اينبار نيز، بايد گفت، چيزی که انتشار چنين بيانيه‌ای را از سوی نهضت آزادی ايران که به مانند نامه‌ای سرگشاده که در سايتها و روزنامه‌ها خطاب به مسوولان جمهوری اسلامی است را، لازم دانسته، احساس خطر واقعی بوده است.

چند ماه قبل، همزمان با توافقنامه‌ی پاريس، بسيجيان شيشه‌های سفارت انگلستان را شکستند و برای چند هفته‌ی متمادی پس از نمازجمعه، عده‌ای از شرکت‌کنندگان پس از نمازجمعه، به سمت سفارت انگليس در خيابان فردوسی تهران می‌رفتند و عليه سياست‌های انگليس شعار می‌دادند. قبل از آن نيز، بيانيه‌هايی خطاب به محمد خاتمی، رئيس دولت جمهوری اسلامی از سوی بسيج دانشجويی دانشگاه‌ها را شاهد بوديم، که در آن گفته شده بود که "در راستای دفاع از حقوق ملت ايران برای دستيابی به فن‌آوری هسته‌ای، محکم ايستادگی کند."

در بخشی از اين بيانيه، اصل مساله‌ی توليد انرژی هسته‌ای در شرايط کنونی مورد ترديد قرار گرفته و آمده است: "فعاليت‌های هسته‌ای ايران، يک پروژه‌ی ملی است و همانند هر پروژه‌ی ملی تحقيقاتی، توليدی و عمرانی ديگر، بايد بر اساس معيارهای پنجگانه قابليت اجرا، فنی، مالی، اقتصادی و سياسی مورد ارزيابی، امکان‌سنجی و بررسی توجيه اقتصادی توسط کارشناسان و صاحبنظران قرار گيرد. ... اگر تمامی مطالعات اوليه براساس معيارهای شناخته شده صورت گرفته و توليد انرژی هسته‌ای لازم و توجيه‌پذير تشخيص داده شده باشد، رعايت اولويت‌ها در گزينش طرحهای توسعه‌ی ملی ضروری است. به عنوان مثال، ايران يک کشور صادر کننده‌ی نفت است، اما به دليل توسعه نيافتن پالايشگاه‌های فعلی يا ساخت پالايشگاه‌های جديد، هر ساله ميلياردها دلار از درآمد نفتی ايران صرف وارد کردن فرآورده‌های نفتی از جمله بنزين می‌شود. مقامات مسوول اعلام کرده‌اند که ميزان واردات بنزين به زودی به 10 ميليارد دلار در سال بالغ خواهد شد. در شرايطی که دست‌اندرکاران ظاهرا تمايل و برنامه‌ی مشخصی برای تامين بنزين مورد نياز کشور از طريق توسعه‌ی پالايشگاه‌ها ندارند، در عوض به سرمايه‌گذاری برای تاسيس پالايشگاه برای کشورهای ديگر پرداخته‌اند، در حالی که تاسيس پالايشگاه در ايران علاوه بر رفع نيازهای داخل کشور، اشتغال‌زا نيز خواهد بود."

نهضت آزادی ايران، به روشنی از جمهوری اسلامی خواسته که از غنی‌سازی اورانيوم درست بردارد و به کارکردهای بسيار ديگری که از صنعت هسته‌ای می‌توان داشت - که به گفته‌ی کارشناسان هسته‌ای 90 درصد از مصارف دانش هسته‌ای را در بر می‌گيرد- بپردازند. نهضت آزادی در بخشی از بيانيه‌ی خود با حمايت از سفرهايی که خاتمی به نطنز و اصفهان با حضور خبرنگاران داخلی و خارجی داشته، آن ر اقدامی "مثبت" و در جهت عادی‌سازی فعاليت‌های هسته‌ای دانسته، در صورتی که ديپلمات‌های اروپايی چنين اقدامی را بی‌تاثير در روند مذاکرات دانسته‌اند.

فکر نمی‌کنم کسی در ايران باشد و از مخالفت اکثر مردم ايران با تعطيلی کلی فعاليت‌های هسته‌ای بی‌خبر باشد. اما ملت ايران همچنانکه از چنين حرکتی - دارا شدن انرژی هسته‌ای- پشتيبانی می‌کنند، به راحتی از کنار توافق هسته‌ای حکومتشان با اروپايی‌ها خواهند گذشت. يک بی‌اعتنايی مرموز در برخورد اکثريت جامعه‌ی ايران با مسئله‌ی هسته‌ای وجود دارد. اينکه دقيقا بتوان گفت که "آيا ملت ايران از دارا شدن سلاح هسته‌ای پشتيبانی می‌کنند، يا خير؟" قدری مشکل است. می‌توان گفت که اکثريت کسانی که طرفدار حکومت هستند، از اين مسئله پشتيبانی می‌کنند، اما در آن سوی ديگر، مخالفان و منتقدان هستند که دارا شدن تسليحات هسته‌ای توسط جمهوری اسلامی را به معنی "محکم کردن پای ملايان" می‌دانند. به‌هر حال انتشار اين بيانيه آنهم در روی سايتها و روزنامه‌ها، محکی برای وزارت اطلاعات و دستگاه‌های تصميم‌گير جمهوری اسلامی است که بتوانند هزينه‌هايی که توافق هسته‌ای احتمالی برای جمهوری اسلامی ايجاد می‌کنند را، تا حدی ارزيابی کنند. همچنين شريک کردن نهضت آزادی و اصلاح‌طلبان - که مقبوليت بيشتری نسبت به حاکمان جمهوری اسلامی در ميان مردم دارند- در پيامدها و هزينه‌های توافق با اروپايی‌ها هدفی ديگر است که دنبال می‌شود و می‌توان اينطور ارزيابی کرد که "آماده سازی روانی" جامعه برای چنين توافقی از سوی اصلاح‌طلبانی، چون نهضت آزادی برعهده گرفته شده است.

نهضت آزادی در بخش آخر بيانيه‌ی خود، بدون اشاره به سخنان اصلاح‌طلبانی چون "اعلمی" در مورد حق جمهوری اسلامی برای دستيابی به سلاح هسته‌ای، تنها، موضع‌گيری برخی از محافظه‌کاران و آنهم "تندرو"ها را مورد اشکال قرار داده است و بيان داشته: "اگرچه رئيس جمهور و مقامات به طور رسمی اعلام کرده‌اند که قصد توليد سلاح‌های هسته‌ای را ندارند، اما سخنگويان جناحهای تندرو، اعتقادشان را به ضرورت توليد سلاح هسته‌ای به صورت آشکار نشان داده‌اند."

بيانيه‌ی نهضت آزادی در ميان روزنامه‌های داخلی و همچنين سايت‌های خبری- سياسی فارسی‌زبان انعکاس نسبتا زيادی داشته است. اگرچه روزنامه‌های داخلی سعی در بزرگ جلوه دادن اين خبر نکردند و سعی کردند که محتوای اصلی اين بيانيه را خيلی در نقد مواضع جمهوری اسلامی نشان ندهند، اما محورهايی از اين بيانيه که هر خواننده‌ای را متوجه خود می‌کند، يعنی؛ مسئله‌ی توقف غنی‌سازی اورانيوم و سازش با اروپا است، بصورت آشکار آورده شده است.

مختصری در مورد نهضت آزادی ايران

نهضت آزادی ايران که از سال 1340 شکل يافت، مبارزات زيادی را برای براندازی رژيم پهلوی انجام داد. نهضت آزادی از وابستگان به حزب مصدق است که پس از جريان کودتای 28 مرداد، با تجديد نيرو، بار ديگر به صحنه‌ی سياسی ايران بازگشت.

بزرگان اين حزب مهدی بازرگان، سحابی، ابراهيم يزدی برای بسياری از فعالان سياسی شناخته شده‌اند. مهدی بازرگان اولين نخست‌وزير ايران، از سوی "روح‌اله خمينی" بنيانگذار جمهوری اسلامی، چندی قبل از سقوط دولت بختيار، مامور تشکيل دولت شد و ماموريت يافت، تا مقدمات رفراندوم قانون اساسی را مهيا کند که پس از آنکه رفراندوم صورت گرفت، با اشغال سفارت آمريکا و گروگانگيری ديپلمات‌های آمريکايی، به دليل مخالفت با ادامه‌ی گروگانگيری، ترجيح داد از مقام خود استعفاء دهد و دليل آن را پايان يافتن ماموريتی که بنيانگذار جمهوری اسلامی بر عهده‌اش گذاشت، يعنی "برگزاری رفراندوم قانون اساسی جمهوری اسلامی" عنوان کرد.

"ابولحسن بنی‌صدر" نيز از جمله افراد نزديک به اين جريان نيز، با رای قاطع ملت ايران به عنوان اولين رئيس‌جمهور ايران، دولت تشکيل داد. اما با عزل بنی‌صدر توسط مجلس و تاييد آن توسط بنيانگذار جمهوری اسلامی، ديگر عملا چيزی از اين نهضت در صحنه‌ی سياسی ايران شاهد نبوديم و از آن پس بود که برای سه دوره‌ی هشت ساله؛ به ترتيب "علی خامنه‌ای"، "علی اکبر هاشمی رفسنجانی" و "محمد خاتمی" دولت را بدست گرفتند.

نهضت آزادی در دوران هشت ساله‌ی خاتمی، تنها نشريه‌ی خود، يعنی ماهنامه‌ی "ايران فردا" که در زمان رفسنجانی مرتب چاپ می‌شد و در آن "قتلهای زنجيره‌ای" را با نام و مشخصات دقيق افراد مقتول ذکر می‌کرد و به نقد سياست‌های جمهوری اسلامی می‌پرداخت، از دست داد و موج بستن روزنامه‌ها و نشريات، قبل از همه "ايران فردا" را گرفت.

نهضت آزادی در دوران خاتمی، علاوه بر از دست دادن تنها نشريه‌ی خود، از تشکيل جلسات محفلی هم محروم شد و بسياری از آنها به دليل اتهاماتی که آن را تکذيب کردند، مجازات شدند. بازداشت ملی - مذهبی‌ها با وجود انتقادهايی که بسياری از آن داشتند، سرانجام به انحلال نهضت آزادی ايران و مجازات 21 نفر از اعضای آن منجر شد. مجازات تعيين شده از سوی دادگاه انقلاب اسلامی - که در نبود دادگاه ويژه رسيدگی به جرايم سياسی، اتهاماتی با عنوان نشر اکاذيب و تشويش اذهان عمومی و جريمی که مربوط به امور حکومتی می‌شود، رسيدگی می‌کند- تنها به محروميت اجتماعی اين افراد اکتفاء نکرد و برای متهمان، حبسهای 4 ماه تا 10 سال و پرداخت جريمه‌های 10 تا 50 ميليون ريالی تعيين کرد.

مرام نهضت آزادی، پيچيده‌تر از هر گروه ديگر سياسی در ايران است. نهضت آزادی که از آن، تنها اسمی، سايتی و چند نفر از اعضای سالخورده‌ی آن باقی مانده‌اند؛ در نظر مردم آنچنان جذابيتی نداشتند که در انتخابات دور دوم شوراهای شهر تهران آرايی بدست آورند. تنها فردی که در چندساله‌ی اخير از سوی از تشکل توانست تا نزديکی تصدی يکی از کرسی‌های نمايندگی مجلس پيش برود، "عليرضا رجايی" بود که بيشتر بخاطر مشترک بودن نامش در ليست مشارکتی‌ها تا مقام 20‌امی پيش برود، ولی در عين‌ناباوری از گردونه‌ی نمايندگان حذف شد. پس از آن نيز، در صحنه‌ی سياسی ايران کمتر اعتراضی برای چنين تخلف آشکاری صورت گرفت و دولت خاتمی هم علی‌رغم بدست داشتن مسائل اجرايی، کاری برای احقاق حق اين نماينده حتمی مجلس انجام نداد.

حکم انحلال تشکل نهضت آزادی ايران، در دو سال پيش صادر شد که بنا به آن، اين تشکل و تمامی گروه‌ها و جريانهای وابسته و همسو با آن، از فعاليت، منع قانونی پيدا کردند. اتهامی که قوه‌ی قضائيه‌ی جمهوری اسلامی به نهضت آزادی وارد کرده بود، "تلاش برای تغيير رژيم" و "اقدام عليه امنيت ملی" بود. بنا به حکمی که دادگاه انقلاب صادر کرده بود، 44 نفر از جمله تعدادی از بستگان "مهدی بازرگان"، نخست وزير دولت موقت، به حبس، پرداخت جريمه‌ی نقدی و شلاق محکوم شدند.

اما اين اتهامات و صدور اين احکام، نتوانست که اين حزب را از همراهی با جمهوری اسلامی منصرف کند. تاکنون در هيچ انتخاباتی ديده نشده که اين حزب به مردم توصيه "تحريم انتخابات" کند. در انتخاباتی که در اول اسفندماه 82 برگزار شد، شاهد تحريم گسترده‌ی انتخابات از سوی مردم بوديم و برخی جريانهای سياسی از جمله طيف گسترده‌ای از جناحهای دوم خردادی، مانند جبهه‌ی مشارکت و برخی از اعضای مجاهدين انقلاب اسلامی و تحکيم وحدت اين انتخابات را تحريم کردند، اما ابراهيم يزدی گفت که "با شرکت نکردن در انتخابات، چيزی عوض نمی‌شود." در مورد انتخابات نهمين دوره‌ی رياست‌حمهوری نيز، گفته شده "ابراهيم يزدی" می‌خواهد وارد صحنه انتخابات شود، ولی اين مسئله بسيار سوال‌برانگيز است که در جايی که تندترين سخنان در مورد نهضت آزادی از سوی دبير شورای نگهبان در نمازجمعه گفته شده و آنها را جريانهايی مخالف نظام دانسته‌اند، اين کانديد‌اتوری نتيجه‌اش از پيش معلوم شده است.

2005-04-14T01:30:00.000+04:30

علی‌رغم تلاش حکومت برای ارزانی موقتی، گرانی‌ها شروع شده

نوشته: پويا ارجمند

نويسنده وبلاگ بيان: http://azsdsho.blogspot.com

ايميل نويسنده: iranazad@gmail.com

مُـسکـّن "تثبيت قيمت‌ها" هم، نتوانست برای حتی چند هفته، بيمار رو به احتضار اقتصاد ايران را چندی آرام کند. حال وخيم اين بيمار، به صورتی بود که "عدم افزايش قيمت بنزين" و فرآورده‌های سوختی ديگر - که به گفته‌ی بسياری از کارشناسان، افزايش قيمت آنها، سبب گرانی و تورم در روزهای پس از تعطيلات نوروزی در سالهای پيش شده بود- هم، نتوانست کاری برای افزايش نيافتن قيمتها و در نتيجه متعادل کردن تورم دو رقمی انجام بدهد. اصلی‌ترين نمود گرانی‌ها؛ شايد در نظر اول، مسئله‌ی گرانی انواع ميوه‌جات و مرکبات باشد، اما گرانی 15 درصدی گوشت، گرانی مواد شوينده و حتی گرانی محصولاتی مانند حبوبات و مواد حاصل از صنايع تبديلی، کار را به جايی رسانده است که دولتمردان جمهوری اسلامی را وادار کرده تا بگويند، "با تحمل هزينه‌های ناشی از عدم افزايش 10 درصدی قيمت بنزين و عدم تحقق هدف دولت در مهار تورم، شايد در اين ميان، دولت ضرر کرده است که خود را از منبع عظيم درآمد محروم کرده"

طرح "تـثبيت قيـمت‌ها"، آنچنان از سوی نمايندگان اصولگرای مجلس هفتم پيگيری و تصويب شد که اکثر مردم را به اميد اينکه قيمتها افزايش نمی‌يابد، به آغاز تعطيلات و سپری کردن آن به صورتی خوشايند اميدوار کرد. شايد نتوان از کنار اين مسئله براحتی گذشت که بسياری از مردم، روی اضافه نشدن اجاره بهای مسکن و همچنين بسياری از هزينه‌های جاری از جمله، هزينه‌های پزشکی و تحصيلات و مايحتاج عمومی، حساب زيادی باز کرده بودند، ولی اکنون با ديدن آنچه در مورد ميوه اتفاق افتاده - از آنجا که ميوه بسيار مورد تاکيد قرار گرفته بود که گران نخواهد شد- تصور اينکه بخواهيم گرانی در مورد ساير بخشها اتفاق نيفتد، غير ممکن است.

گرانی ميوه، خود به خود گرانی انواع مواد غذايی تبديلی را در بر خواهد داشت. گرانی اين محصولات موجب بالابردن هزينه‌ی انواع تغذيه‌ها خواهد شد. گرانی ميوه در همين چند روز پس از عيد، بسياری از کارخانه‌های توليد "سانديس" و "آب ميوه" را با خطر ضرر دهی مواجه کرده است. تنها کارخانه‌هايی که قادر باشند، از حمايت دولتی برای واردات ميوه بهره ببرند، خواهند توانست سرپا باشند.

گرانی ميوه، در فرهنگ ايرانيان به معنی گرانی بخش عمده و اصلی سبد هزينه‌ی خانواده است. هنگامی که گوشت با قيمت 4500 تومان تا 5000 تومان عرضه می‌شود، مطمئنا حتی اگر بر فرض محال تثبيت قيمتها در مورد گوشت اتفاق بيفتد، کسی به عنوان کالای جايگزين از گوشت استفاده نمی‌کند. ميوه، همواره مورد توجه خانواده‌ی ايرانی بوده است و شايد اغراق نباشد که ميان چهار دسته‌ی مواد غذايی، شامل نان حبوبات و پروتئين‌های گياهی، گوشت و مرغ، لبنيات و تخم مرغ، و ميوه‌ها و سبزيجات؛ تنها، دسته‌ی ميوه‌ها و سبزيجات و همچنين تا حدی مواد پروتئينی گياهی مانند لوبيا، عدس، نخود و ... . مورد استفاده اکثريت است و گوشت به‌دليل قيمت بالای آن، بسيار کم مورد استفاده قرار می‌گيرد و شير و مواد لبنياتی با وجود يارانه‌های سنگين و توزيع سوبسيد دار يک ليتری آن برای هر خانواده، به دليل کمبود آن، به دسترس بسياری از خانواده‌ها نمی‌رسد و پنير، ماست، خامه و کره هم با قيمت آزاد بسيار گران عرضه می‌شود.

اين بسيار غلط است، "در جايی که بيشتر اجزاء يک اقتصاد سالم وجود ندارد، انتظار داشته باشيم با عوض کردن شرايط ميان برخی از اجزاء و آن هم تنها با تصويب قوانين و بخشنامه‌های غير کارشناسی دقيق، در شرايط، بهبود ايجاد کنيم." اقتصاد، يک قسمت مجزاء از جامعه نيست که تنها به وزارتخانه و سازمانی خاص مربوط باشد، بلکه داشتن اقتصاد سالم، از تعامل تمامی اجزاء توليدی، خدماتی، صنعتی، بازرگانی، انرژی و هماهنگی با سياست‌های جاری بوجود می‌آيد. اين تصور اشتباهی از اقتصاد است که فکر کنيم وزارت اقتصاد، جايی است که پول در آن انباشته می‌شود و به منابع تخصيص داده می‌شود، اين کار، وظيفه‌ی خزانه است. اما اقتصاد متولی وزارتخانه‌ای نمی‌تواند داشته باشد. "جمع‌آوری ماليات"، و "تخصيص منابع" کار يک وزارتخانه می‌تواند باشد، اما سرو سامان دادن به اوضاع اقتصادی، در حقيقت يعنی سرو سامان دادن به حياتی‌ترين نياز جامعه و اين از عهده‌ی يک وزارتخانه بيرون است.

زمانی اکثر کارشناسان اقتصادی و اقتصاددانان تنها به فکر انجام برنامه‌هايی از پيش تنظيم شده، بر مبنای کتاب‌های اقتصاد که آنها هم بر تئوری‌های اقتصادی بنا نهاده شده بود، بودند و گمانشان اين بود که اين راه يقينا بهترين راه، برای بهبود شرايط است، اما گذر زمان به اقتصاددانان امروز اين را اثبات کرده که بدون در نظر گرفتن "رفـتار مـردم" نه به عنوان يک عامل، بلکه به عنوان يکی از مهمترين عوامل، نمی‌توان به شرايط اقتصادی، تغييری اميدوار کننده و واقعی داد. يکی از برندگان اخير جايزه‌ی نوبل اقتصاد عقيده دارد که "اشتباه است، اگر بخواهيم اقتصاد را تنها بر پايه‌ی فرمولها و مفاهيم تئوريک و قراردادی پيش ببريم و انتظار داشته باشيم، پيشرفت کامل و هميشگی داشته باشد." اقتصاد، صرفا با يکسری قراردادها و فرمولهايی که بر مفاهيمی چون عرضه و تقاضا و ... . بنيان نهاده شده باشد، کامل نخواهد بود. اقتصاد اگر با مطالعه رفتار مردم آن جامعه همگام نباشد، اگر از سياست جاری به دور باشد، چه بسا رسيدن به وضعيت بهتر را به تاخير بياندازد و سرمايه‌ها را تلف کند.

شايد اين جمله را برخی از ما شنيده باشيم که "در جامعه‌ای که به نظم و قوانين احترام گذاشته نمی‌شود، حتی افراد منظم و کسانی که بخواهند، بنا به قوانين عمل کنند، در پيشبرد کارهای خود، با مشکل مواجه خواهند بود" آيا سخت‌گيری قوانين راهنمايی و رانندگی با وضع جريمه‌های سنگين، توانسته به ايجاد فرهنگ بيانجامد، من معتقدم اصلا در مسير فرهنگ‌سازی موثر نبوده است. فرهنگ‌سازی در داخل نهادهايی چون خانواده و بويژه مدرسه صورت می‌گيرد. اينکه نيروی انتظامی و محمد باقر قاليباف، رئيس مستعفی آن را، برخی موفق می‌دانند- به دليل اجرای قوانين سختگيرانه و جريمه‌های سنگين- واقعی نمی‌تواند باشد.

نيروی انتظامی و پليس راهنمايی و رانندگی، تنها توانسته که مردم را به رعايت نصف‌و نيمه و اجباری قوانين وادار کند. اکنون چه افتخاری در مورد موتورسيکلت‌سواران از سوی نيروی انتظامی وجود دارد؟ شايد گفته شود که "آيا کلاه ايمنی که موتورسواران بر سر خود می گذارند، دليلی بر موفقيت نيروی انتظامی نيست؟" آيا نديده‌ايد که کمتر از 30 درصد موتورسواران کلاه ايمنی مناسبی بر سر دارند و بقيه يا کلاه خود را روی موتور گذاشته‌اند و يا اينکه از کلاه‌های غير استاندارد که تنها تا کنار گوشهای آنها را پوشانده استفاده می‌کنند؟ فکر می‌کنم در مورد کمربندهای ايمنی هم، خودتان بهتر می‌دانيد وضع چطور است. بنز الگانس، شايد وجهه‌ای برای پليسها ايجاد کرده باشد، اما در فرهنگ‌سازی تاثيری نداشته است.

اين مثال را عرض کردم تا دريابيد؛ اينکه گفته می‌شود، "شرايط را بايد درست ديد و قوانين را به طرز شايسته‌ای انجام داد"، يعنی چه. وقتی که اکثريت پيکان‌‌سواران، از اين وسيله به عنوان "سـرمايه"‌ی خود برای درآمد‌زايی استفاده می‌کنند، نمی‌توان انتظار داشت که افرادی که مدلهای پايين پيکان را سوار هستند، اين سرمايه‌ی خود را راحت از دست بدهند. وضع جريمه‌های سنگين، تنها به شکسته شدن قبح جريمه منجر شده است. چه بسا ماشينهايی در تهران تردد می‌کنند که صدها هزار تومان جريمه شده‌اند، اما به دليل ناگزير بودن، چاره‌ای جز تخلف ندارند. ماشين اين افراد آلوده کننده است، اما توان عوض کردن ماشين خود را، با شرايط سخت تعيين شده توسط حکومت ندارند. موتور سواران را، بخاطر سرعت و عبور از چراغ قرمز جريمه می‌کنند، اما بازهم اين تخلفات زياد است، چرا که بسياری از جوانان بيکار، از اين کار نان می‌خورند و اگر با سرعت نروند و به مقصد نرسند، نرخ تعيين شده و طی کرده با مسافرشان را دريافت نمی‌کنند.

بر خلاف آنچه مجری صدا و سيمای جمهوری اسلامی که اصلا در جريان وضعيت مردم نيست و يا خود را ناآگاه جلوه می‌دهد؛ تخلف اکثر مردم، به اين دليل نيست که دلشان می‌خواهد به قوانين احترام نگذارند و يا مرض دارند! مجری صدا و سيما رو به "مرتضی طلائی"، رئيس راهنمايی و رانندگی می‌گويد که "برخی فقط دوست دارند سرعت بروند، برايشان هم مهم نيست چقدر جريمه می‌شوند، آيا نبايد با وضع قوانين سخت و جريمه‌های سنگين جلوی اين افراد را گرفت؟" وی برای اينکه گفته‌های خود را مستند کند، مدام به وضعيت رانندگی در مالزی و جريمه‌های آنجا اشاره می‌کرد. طلائی نيز حرفهای مجری را تاييد کرد و از ارائه‌ی لايحه‌ای در خصوص افزايش جريمه‌ها خبر داد! اما آيا به غير از بچه مايه‌دارها و پولداران، کسی هست که با وضع اين قوانين بازهم بتواند دسر در برود؟ چرا اين قوانين سختگيرانه وضع می‌شود؟ برای محروم کردن بسياری از درآوردن نان خانواده‌شان؟

بگذاريم به جنبه‌ی ديگری از زندگی مردم ايران از نگاه اقتصادی بپردازيم. لازم است بازهم يادآوری کنم که در اين مقاله به اقتصاد ايران و پيچيدگی‌های آن می‌پردازيم و ارائه‌ی حرفهای ساده‌انگارانه‌ی برخی که با تصويب طرحهايی همچون "تثبيت قيمت‌ها" و "کاهش نرخ سود سپرده‌های بانکی"، گمان می‌کنند وضعيت و شرايط اقتصاد ايران بهبود می‌يابد را، به قضاوت می‌نشينيم. نمونه‌ای ديگر؛ پس از زلزله‌ی فاجعه‌بار بم، برخی از مسوولان به فکر مقاوم‌سازی ساختمانهای فرسوده‌ی دولتی افتادند. اين کار هنوز به طور محسوس آغاز نشده، اما اعتبارات آن گويا تعيين شده است. پس از زلزله‌ی زرند، دولت اعلام کرد که تسهيلاتی برای مقاوم‌سازی، به مالکان خانه‌های فرسوده می‌دهد، چيزی در حدود يک ميليون تومان. بسياری از اين يک ميليون تومان به دليل سودی که داشت، صرف‌نظر کردند، اما آنهايی هم که آن را گرفتند، بهتر ديدند که به يک زخمی از زندگی خود بزنند. نبايد انتظار داشت که در منطقه‌ی 17 تهران- جايی که به گفته‌ی کارشناسان در صورت وقوع زلزله بيشترين تلفات را خواهد داشت و 70 درصد خانه‌های آن از بين می‌رود- ، با وجود فقر شديد و نداشتن امکانات و وسايل اوليه‌ی زندگی، دادن يک ميليون وام که معلوم نيست، تحت چه کارشناسی برای مقاوم‌سازی در نظر گرفته شده، می‌توان از سوی صاحبان اين منازل به آجرهايی فرسوده روی خاک رس و گل، برای به اصطلاح مقاوم‌سازی تخصيص داده شود.

آنهايی که آبادگران را "عمـلگرا" می‌دانند، به يک نمونه کاری که اين افراد با جديتی که در مورد آن داشتند، و خواستند انجام بدهند نگاه کنند. "غلامعلی حداد عادل"، رئيس مجلس جمهوری اسلامی، روز چهارشنبه 26 اسفند ماه گفته بود: "بعد از عيد، گرانی نداريم" وی که کارشناس اقتصادی خود را دانسته است، گفت: "احساس می‌کنيم که با تصويب قانون تثبيت قيمت‌ها در مجلس، از آن نگرانی که هر سال قبل از عيد، برای گرانی‌های بعد از عيد وجود داشت، ديگر خبری نيست" شورای نگهبان جمهوری اسلامی در بررسی اين طرح- علی‌رغم اينکه دولت آن را دارای هزينه دانسته بود- آن را مغاير شرع و قانون اساسی ندانست. ظاهرا آنچه تا اکنون بسياری از لوايح و طرحها، به استناد آن تغيير داده می‌شد، "هزينه‌زا بودن طرحها و لوايح بود" اما به‌هر حال اين طرح بخاطر اينکه قرار بود تصويب شود، راحت از تصويب شورای نگهبان گذشت.

بنا به طرح تثبيت قيمت‌ها، "قيمت فروش بنزين، نفت گاز، نفت سفيد، نفت کوره و ساير فرآورده‌های نفتی، گاز، برق و آب و همچنين نرخ خدمات فاضلاب، ارتباطات تلفن و مرسولات پستی در سال اول برنامه‌ی چهارم، قيمت‌های پايان شهريور‌ماه 1383 خواهد بود." اگرچه اين طرح تصويب شد، اما مردم از تصويب طرح ديگری در مجلس، که به دولت اجازه‌ی افزايش قيمت بنزين و تمامی فرآورده‌های نفتی و همين مواردی که در شش ماه - تا پايان شهريور 83- قيمتشان تثبيت شده را داده است را داده است، چندان مطلع نشدند.

اما نکته‌ی اساسی اينجاست که مجلس آبادگران و دولت اصلاح‌طلب و شورای نگهبان سخت‌گير، همگی دست‌به دست هم دادند، تا اين قانون تثبيت قيمت‌ها؛ طرح، تصويب و اجرا شود، اما ديديم که اجراء نشد. من معتقدم که علی‌رغم اراده‌ای که وجود داشت، اين مسئله صورت نگرفت. جمهوری اسلامی با طرح تثبيت قيمت‌ها، نه در صدد بهبود اوضاع معيشتی مردم در اصل، بلکه درصدد ايجاد روحيه‌ای برای مناسب بودن فضايی هرچند کاذب، جهت کشاندن آنان به پای صندوقهای رای بود. مطمئنا اگر مانند هر سال - از سال 79 به اين سو- 10 درصد به قيمت بنزين اضافه می‌شد، کرايه‌ها و در نتيجه بسياری از چيزهايی که امروز کمتر قيمت‌شان تغيير کرده، تغيير زيادی می‌کرد و مشخص است که فردی که پنجشنبه قبل از انتخابات با تورم 25 درصدی حسابی حالش گرفته است و حال و روز اصلا خوبی ندارد، به چه انگيزه‌ای بايد رای دهد؟

شما تکاپوی نمايندگان مجلس جمهوری اسلامی را در اين هفته‌ها برای تثبيت قيمت نگاه کنيد. اين کارها؛ نه برای رفع مشکلات مردم که در اصل برای حفظ آبروی خود و در درجه‌ی بالاتر برای کشاندن مردم به پای صندوقهای رای است. فکر نمی‌کنم، ديگر هيچ نماينده‌ای از اين طرحهای مشکل‌ساز برای جمهوری اسلامی ارائه کند و اين اولين و آخرين طرح از اين دست خواهد بود.

کشاندن وزرای بازرگانی و جهاد کشاورزی به مجلس، به تشکيل يک کمـيته‌ منتهی شد و اصلا اميدی به حل اين مساله وجود ندارد. وزير بازرگانی، قبل از عيد، بارها از انبار کردن ميوه‌ها و نبودن مشکل در عرضه‌ی ميوه‌های مورد نياز مردم در شب عيد - يعنی سيب و پرتقال- خبر داده بود، اما اکنون نه تنها دروغ بدون آن ادعاها ثابت شده، بلکه شاهد تسری افزايش قيمت مرکبات، به ميوه‌های ديگری هستيم که اصلا ربطی به عيد و خريد عيد ندارد؛ سيب‌زمينی، پياز، کدو، بادمجان و ... . سيب قرمز 1200 تومان، سيب زرد 1000 تومان و پرتقال 1500 تومان، اين تثبيت قيمت‌هاست؟ در حالی وزير بازرگانی از تخليه‌ی انبارهای ميوه که به گفته‌ی او ميوه در آنها احتکار شده خبر می‌دهد که با گذشت يک هفته، ميادين تره بار شهر تهران، در بدترين وضعيت بسر می‌برند و تمامی جعبه‌های ميوه خالی از ميوه است. ميوه در اين محلها به قيمت نسبتا ارزان‌تری از مغازه‌ها داده می‌شود، ولی کيفيت بسيار پايينی دارد. سيب‌های يخ‌زده که مشخص است تازه از انبار درآمده‌اند، با قيمت کمتری نسبت به سيب‌های تازه‌ی و البته بسيار گران مغازه‌ها عرضه می‌شود - البته در صورت وجود داشتن ميوه!-

نمايندگان مجلس می‌گويند مشغول پيگيری دلايل افزايش قيمت ميوه‌ها هستند، اما همگام با گرانی ميوه، صنوف و برخی از مشاغل، پيشاپيش، افزايش قيمت خود را به مردم خبر می‌دهند. با توجه به اينکه مراکز بهداشتی و درمانی طبق مصوبه‌ی هيئت دولت جمهوری اسلامی، تعرفه‌های خود را نبايد افزايش می‌دادند، اما گويا گرانی‌ها در اين بخش هم موجب شده که اين قسمت نيز به افزايش غير رسمی تعرفه‌های خود بپردازد، تا بعد از مدتی، خود به خود عادی شود. گوشت هم گويا 15 درصد گران خواهد شد. کارشناسان مسائل اقتصادی پيش‌بينی می‌کنند که تورم امسال نيز در مقايسه با سال قبل، تغيير محسوسی نداشته باشد. افزايش قيمت 100 تا 500 درصدی قيمت ميوه، توانسته شوک بزرگی را به بازار وارد کند. کارشناسان معتقدند که همه‌جانبه نبودن طرح تثبيت قيمت‌ها و در نظر نگرفتن ساز و کار اجرايی، منجر به ايجاد چنين وضعيتی شده است.

در اين اوضاع که مردم به ميوه دسترسی ندارند، نمايندگان مجلس و دولت، هر يک ديگری را مسوول گرانی معرفی می‌کند. نمايندگان مجلس در نطق‌های خود، مرتب از دولت سوال می‌کنند که "چرا جلوی محتکران ميوه و مايحتاج مورد نياز مردم را نمی‌گيرد؟" در مقابل، سخنگوی دولت جمهوری اسلامی هم گفته: "دوستان ما، بر خلاف نظر کارشناسی همه‌ی اقتصاددانان کشور، فکر می‌کردند با دستور می‌توان مشکلات اقتصادی و معيشتی مردم را حل کرد." رمضان‌زاده در مورد گرانی ميوه گفت: "ابزار دولت برای کنترل بازار ميوه، سازمان ميادين و تره بار است و اين هم در اختيار آقايان است، نه دولت. من تعجب می‌کنم از برخی بزرگان در مجلس که جلوی جوسازی‌ها را نگرفتند و حتی خودشان به آن دامن می‌زنند."

تصور برخی اينست که اينگونه طرحها ادامه خواهد داشت، اما ابدا چنين تصوری درست نيست. اقتصاد ايران بيمار است و مانند مريضی که مدام به آن مواد آرام‌بخش تزريق می‌کنند، تا درد بيماری و برخی از علائم آن ساکت شود، برداشت از صندوق ذخيره‌ی ارزی در دستور کار قرار گرفته. برداشت از اين صندوق که قرار بود، به سرمايه‌گذاری جهت طرحهای اشتغال‌زا و طرحهای توسعه‌ای مختص شود، به مسائل مالی جاری دولت منتهی شده. برداشت از صندوق ذخيره‌ی ارزی؛ برای پرداخت خسارت به کشاورزان، پرداخت حقوق کارمندان، پرداخت سنوات بازنشستگان که ظاهرا اين طرحها با مانع شورای نگهبان مواجه خواهد شد و خوشحالی زودهنگام قبل از عيد، تنها به همان تثبيت قيمت فرآورده‌های نفتی و همان خدمات شهری معمول، آنهم تا پايان نيمه‌ی اول سال، مربوط خواهد بود.